Avalon, sta op - Den Bosch Cultuurstad

De American Academy of Pediatrics kon niet verklaren waarom Martin, toen hij zeven jaar oud was, met zijn armen wapperend en krassend over de vloer van de woonkamer rolde, terwijl Teddy, die nog geen vijf was, rustig op de stoep wachtte. Teddy rolde de lege wagen heen en weer en zoog op zijn duim. Teddy was Emma’s weerloze pruimenbaby die nog steeds zoogde en haar vermoeide lichaam aanbad zoals geen enkele man dat ooit had gedaan. Martin, haar eerstgeborene, stond elke ochtend op met nieuwe manieren om van Emma iemand te maken die ze haatte. Martin weigerde in de wagen te stappen totdat hij zijn trollenpop vond met het felroze haar en het felroze shirt met de tekst TOTALLY RAD, en na tien minuten waarin hij fladderde en kraste en niet eens naar de trol had gezocht, wilde Emma hem dolgraag slaan. In plaats daarvan leunde ze voorover tot haar neus bijna de zijne raakte en ze schreeuwde in zijn gezicht: Als je daar niet mee ophoudt, zweer ik bij God dat ik al je speelgoed in de prullenbak gooi en ik bedoel, je hoort me allemaal.

Om de een of andere reden heeft dat Martin er niet van weerhouden om te stoppen. Hij kraste alleen maar luider terug, oog in oog, alsof zij de vijand was en hij de trotse en uitdagende baby-vrijheidsstrijder. Hij was geen baby. Hij was een grote jongen, en ze schreeuwde tegen hem. Ze verzamelde al het speelgoed dat ze kon vinden en gooide het in het blik onder de gootsteen van haar moeder, waar ze uitgerekend de waanzinnige trollenpop vond, zodat het weer goed met Martin ging, wat betekende dat het weer goed met haar kon gaan, en beide jongens klommen in de wagen. Martin had zijn trol en Teddy had zijn plastic draak en Emma had het de hele ochtend gered zonder iemand te raken. Ze had een verstopt melkkanaaltje in haar rechterborst, dat onlangs was uitgegroeid tot een enorme, aderachtige bal cement. Niettemin bleef ze haar kinderen in de wagen helemaal naar het park trekken.

‘Toen je met Martin aan het vechten was, stopten twee vogels met zingen,’ zei Teddy, terwijl hij met zijn draak over zijn hoofd zeilde. De pijn in Emma’s borst maakte haar duizelig. Ze wilde naar huis. Ze had überhaupt niet naar het park willen gaan. Ze was hier vanwege schuldgevoelens. Ze was hier omdat ze waarschijnlijk ging scheiden. Ze was hier omdat ze tijdelijk in het huis van haar moeder woonde. Ze was hier omdat het centrale organisatiecomité van Nation Awake, wiens website zei dat het haar missie was om identiteit op te bouwen, de gemeenschap te ondersteunen en lokale macht te winnen, de stad Avalon, Ohio, had uitgekozen voor zijn eerste jaarlijkse White Family Picnic.

De avond ervoor had Emma’s moeder tijdens het diner de berichtgeving voorgelezen op haar telefoon. Het bleek dat Nation Awake hier in Avalon een lokale campusafdeling had. Alleen al het afgelopen jaar was de commissie gegroeid van tien naar dertig leden, aldus een studentenwoordvoerder, die, onderdrukt door het endemisch cultureel marxisme aan de universiteit, anoniem wilde blijven. In feite is het lidmaatschap van blanke nationalistische groepen landelijk met minstens vijftig procent gestegen en nog steeds gegroeid. Nation Awake had organisaties uitgenodigd uit Kentucky en West Virginia, uit Pennsylvania, Maryland en Michigan. Ze verwachtten honderden picknickers.

Waarom Avalon? zei Emma. Ik denk dat we te klein zijn om opgemerkt te worden.

Eloise hield haar hand op en las verder. Appalachia is een voor de hand liggende keuze, aldus de woordvoerder. De regio is overwegend Europees. Avalon heeft bijvoorbeeld vierentwintigduizend inwoners. Tweeëntwintigduizend van die mensen zijn blank. We zijn bespot en we hebben een slecht gevoel over onszelf gekregen in naam van de diversiteit. Maar onze pure Schots-Ierse afkomst is een bron van trots en niet van schaamte. Net als de Avalon uit de legende zullen we opstaan om het land en de mensen tegen de duisternis te verdedigen.

Eloise legde haar telefoon neer. Kun je het je voorstellen, zei ze. In dit jaar van onze Heer 2017. Schaamteloos. Na wat er deze zomer in Charlottesville gebeurde. En de media, mijn God. Zo voyeuristisch en buiten adem.

Volgens Emma klonk Eloise zelf nogal buiten adem. Emma wreef geïrriteerd over haar borst.

Wat gebeurde er in Charlottesville? vroeg Martijn. Niets, zei Emma.

Wat is de Avalon van de legende? vroeg Martijn.

Het is alsof Legende van de Sterdraak‘, zei Teddy, wat een van zijn audioboeken was.

Nee, dat is het niet, zei Emma.

Het tegenprotest is om één uur ’s middags, zei Eloise. We proberen cijfers te krijgen, maar de burgemeester adviseerde bedrijven te sluiten en mensen thuis te blijven.

Laten we dus thuis blijven, zei Emma.

Onzin, zei Eloise. Blanke gezinnen moeten nee zeggen. Zo wist Emma dat haar werd verteld de kinderen mee te nemen.

In het park navigeerde Emma langs de kant van de politiebarricade die was aangewezen voor mensen die tegen de White Family Picnic waren. De andere kant had geen manden, geen dekens, geen hotdogs, geen mieren en geen blanke gezinnen. Slechts een paar jongens uit de League of the South in gênante rijbroeken en bretels. Ook aan Emma’s kant was de opkomst mager. Ze vond haar moeder en haar tante Dev bij de fontein, terwijl ze borden uitdeelden met de tekst GEEN WITTE SUPREMACISTS TOEGESTAAN. Emma parkeerde de wagen naast hen en liet zich op de trap zakken. Haar borst was een pulserende buitenaardse eierzak die op het punt stond uit te komen. ‘Teddy, ik wil dat je verpleegt,’ zei ze.

‘Teddy wil niet aan je walgelijke monsterborsten zuigen,’ zei Martin en stak zijn trollenpop in zijn mond.

‘Zodra we thuiskomen, krijg je een pak slaag,’ zei Emma.

‘Je hebt hem te veel geslagen,’ zei Eloise.

Hoeveel was te veel? Deze week al een keer. Twee keer de week ervoor. De American Academy of Pediatrics was hierover ondubbelzinnig. Lijfstraffen waren niet alleen verkeerd, het werkte ook niet. Emma had de hele nutteloze verklaring doorgenomen. Natuurlijk was het verkeerd. Natuurlijk werkte het niet. Toch was het keer op keer wat ze deed. Emma hield hulpeloos van Martin. Maar net zo hulpeloos wilde ze hem slaan. De American Academy of Pediatrics had heel weinig te zeggen over wat Emma tijdens slapeloze nachten in de zoekbalk typte. Geweld. Instinct. Wens.

‘Je hebt me geslagen,’ zei Emma.

‘Dat heb ik nooit gedaan,’ zei Eloise.

‘Je sloeg me met een haarborstel,’ zei Emma.

‘Het was een andere tijd,’ zei Eloise. “Bovendien is reflexief geweld compleet anders dan systemisch geweld.” Ze gaf een bordje aan een Happy Hills-bediende wiens haar in een suikerspin-bouffant was gekamd.

‘Ik weet nog steeds niet wat je bedoelt als je dat zegt,’ zei Emma.

‘Ik zou je nooit hebben verteld dat ik je later een pak slaag zou geven,’ zei Eloise. “Dat is wreed. Het creëert een systeem van pijn, angst en straf. Ik heb eenvoudigweg mijn natuurlijke gevoelens op dat moment fysiek uitgedrukt. Geen voorbedachte rade. Geen methode. Toen het voorbij was, was het voorbij. Het was eerlijk. Emotioneel.”

‘Je zou het Discipline Café kunnen proberen,’ zei Dev.

“Het Disciplinecafé?” vroeg Emma.

‘Het is bij Moeder Ginger,’ zei Dev. “De nieuwe kinderopvangcoöperatie. Weet je, waar vroeger de niet-coöperatieve bouwmarkt was.”

‘Juist,’ zei Emma, en ze legde zelfs niet aan zichzelf uit waarom ze er nog niet was geweest. Als Dev niet de echte tante van Emma was, was er geen beter woord om haar te beschrijven. Uithuizing. Coole klant. Eloise’s beste vriendin al bijna veertig jaar. Ze droeg haar kenmerkende, met bleekwater besmeurde zwarte T-shirt met een zakje voor haar kauwgom. Ze droeg haar kenmerkende mintgroene Keds. Ze gooide Dum-Dums naar Martin en Teddy, die de wagen bijna omgooiden terwijl ze op hen af doken.

Eloise hield een bordje omhoog. “Heb je deze al gezien?” vroeg ze. “Woody heeft ze geletterd met de Multigraph die ik hem heb gegeven. Indrukwekkend, toch?”

‘Woody is niet komen opdagen, hè?’ vroeg Emma.

“Hij draagt op zijn eigen, onderscheidende manier bij.”

‘Hij gebruikt,’ zei Emma.

‘Je broer heeft jouw steun nodig, niet jouw oordeel,’ zei Eloise. Ze bood het bordje aan. ‘Neem er eentje mee naar Moeder Ginger als je gaat.’

“Ik heb nooit gezegd dat ik zou gaan.”

“We willen ze in alle lokale bedrijven.”

‘O mam, ik weet het niet,’ zei Emma. Ze stopte haar handen in haar zakken, zodat ze hem niet hoefde aan te pakken.

Haar moeder keek naar Emma zoals ze naar haar keek sinds ze een baby was, en vroeg zich af of ze zou veranderen. ‘Luister,’ zei ze. “Dat ding met de haarborstel – slaan of hoe je het ook noemde – dat zou ik nu nooit meer doen. Mensen veranderen. Op moleculair niveau ben ik een heel ander persoon. Dat is wetenschappelijk.” Ze stopte het bordje in Emma’s draagtas. Emma’s borst werd doorboord met een scherpe naald. Ze strekte de kraag van haar T-shirt uit en keek naar beneden en zag dat zich een witte korst op haar tepel had gevormd. De American Academy of Pediatrics had heel weinig te zeggen over het geven van borstvoeding aan je kind ouder dan twee jaar, maar Teddy wilde niet stoppen en Emma wist niet hoe ze hem moest tegenhouden.

‘Ik heb honger,’ zei Martin met zijn pterodactylstem, perfect zo gestemd dat Emma uit haar lichaam wilde ontsnappen. “En Teddy heeft ook honger. We hebben allebei honger.” Hij begon zijn armen te kapen. “Honger honger honger honger honger honger honger honger honger.” De American Academy of Pediatrics had heel weinig te zeggen over het moederinstinct. Emma dacht altijd dat het een mythe was. Nu wist ze dat het echt was. Vóór Martin had ze nog nooit die pijn in haar arm gevoeld, die overweldigende drang om naar buiten te zwaaien en een klinkend contact te maken. Nu kon ze het niet negeren.

__________________________________