De AFM De lancering van nummer 2 was een van die mythische feesten waar je soms over hoort: om te beginnen geen rij. Gratis tijdschriften en merchandise, gratis drankjes, lezingen door getalenteerde auteurs. Op de ellebogen kloppen met prachtige en gespannen jonge mensen uit de literaire scene, van wie er één misschien wel je favoriete schrijver is. Je vraagt je altijd af of zo’n feest jou ook zal overkomen, en dan gebeurt het ook.
AFM is een afkorting voor Een verdomd tijdschrifteen nieuwe literaire onderneming van de seks- en knikpositieve dating-app Feeld. Terwijl Feeld zich ooit aan de tertiaire randen van de reguliere datingapp-cultuur bevond, is hij gestaag naar het centrum gedreven – of mogelijk zijn de daters zelf naar de randen gedreven. Hoe het ook zij, een dating-app die ooit verwant was aan een coming-out-statement, is nu de ondersteuner van een populair en ontzagwekkend dik, verlicht tijdschrift – een dat voldoende is om te betalen voor het werk van schrijvers als Garth Greenwell, Catherine Lacey en Kesha (?), fotografen als Nan Goldin, en, zoals ik heb geleerd, zeer goede lanceringsfeesten.
Het feest, dat vorige week in Brooklyn plaatsvond, was kortom een fantasie, zoals Feeld zelf, of welke dating-app dan ook, je een fantasie belooft. Maar in tegenstelling tot de meeste mensen die je op internet ontmoet, stelde deze niet teleur. Het evenement vond plaats in de gezellige geluidskamer van Public Records, met de iconische conversatiepitsfeer uit de jaren 70. De aanwezigen kwamen samen bij de bar en vroegen om ingewikkelde cocktails en huidcontactwijn. Kleine groepjes vrienden verzamelden zich en roddelden over het laatste nieuws Parijs recensie essay dat ze lazen, over hun proefschrift dat non-fictie werd, over de vraag of het stel aan de overkant onlangs hun relatie had geopend of gewoon vals speelde. De gastheren, Haley Mlotek en Maria Dimitrova, zweefden rond, begroetten en omhelsden en maakten foto’s met wat leek op iedereen. Er was een zittende DJ – ik was blij voor hem, hij zag er op zijn gemak uit – die vinyl draaide en lo-fi ambient-deuntjes uit de enorme luidsprekers knalde.
Er zijn hier niet veel publicerende soldaten‘, zei mijn publicatiesoldaat tegen me, terwijl hij de kamer doorzocht. Meestal waren het jonge, bruisende romanschrijvers en jonge, bruisende tijdschriftschrijvers, van wie velen, of allemaal, onlangs een stuk of boek op internet hadden zien ontploffen, of wat er nog van over was. Mensen die ergens en ongeacht hun geslacht waren uitgeroepen tot ‘nieuwe literaire it-girl’.
Over deze productiewaarde valt niet te twisten‘, zei een andere vriend, terwijl hij door een exemplaar van het zwaargewicht, ingebonden tijdschrift bladerde. Zijn vriendin overtuigde hem meteen om er een stuk voor te schrijven AFMop basis van het feit dat de redactie rigoureus zou zijn en dat de beloning, het meest aantrekkelijk, premium zou zijn.
Toen stond de eerste lezer op. Jamie Hood las vanuit een ‘een soort waanvoorstellingenmeisjesperspectief’ een essay voor over een reis met haar vriend Hannah Gold op een ongemakkelijke date met een leeftijdsverschil, en Orlando Reade las mijn persoonlijke favoriet voor, een perfect en hilarisch stuk over de ontdekking dat zijn rigoureus onderzochte geschiedenis van Paradijs verloren en Milton, getiteld Wat in mij is donker, deelt een naam met een Harry Potter erotica-fanfictie over een jonge Tom Riddle en een zekere ‘Hadrian Peverell’. Ik kan niet meer zeggen. (Lees het hier maar.)
Na de lezingen – inclusief de woorden rand, spuitend, komst, tongenEn kutje vaker dan je kon bijhouden – voorbij waren, merkte ik dat de onlangs gepassioneerde vriendin er niet langer op aandrong dat haar vriend zich zou onderwerpen. Het is een neuken tijdschrift immers.
De DJ sijpelde terug naar zijn plek. De menigte stroomde opnieuw richting de bar. Overal om me heen gebeurde het ouderwetse flirten, in het wazige, gouden licht. We aten onze mezcal-margarita’s op en stopten de gratis tijdschriften in onze draagtassen. We zeiden onze laatste hallo en laatste afscheid. Het is moeilijk om zo’n wereld te willen verlatenzei mijn uitgeverssoldaat, terwijl we uit de fantasie stapten en de koude nachtlucht in stapten, onze jassen om ons heen wikkelden en zachtjes manoeuvreerden rond de bruisende romanschrijvers, die met blote benen stonden te vapen, immuun.
Natuurlijk bestaat er een natuurlijke neiging om je over de hele zaak te verwonderen. Wat doet een dating-app, een literair tijdschrift maken, en nog belangrijker, zo’n prachtig tijdschrift? Met welk doel? Wie zijn deze mensen? Waar komt het geld vandaan? Hoe lang zal het duren? Wat is hun eindspel? Tegen dit alles zou ik willen zeggen: stel geen vragen. Laten we proberen te waarderen wat we hebben. Zeker, het zou mooi zijn als bedrijven niet degenen zouden zijn die onze weinige overgebleven gedrukte literaire tijdschriften financieren, maar dat is simpelweg niet de wereld waarin we leven. En in deze versie: we zijn akkoord met de Feeld-relatie, omdat uiteindelijk het lezen van goede teksten over daten en seks leuk is, ongeacht dat de stukken potentieel kunnen worden gezien als (creatief geschreven, interessante, zeer goede) reclameteksten. Ook waren er gratis pennen.
