Drew Hart denkt dat het christendom gebroken is. Hij wil het repareren. Zijn remedie, beweert hij, is een fusie: Anabaptist -pacifisme vermengd met zwarte bevrijdingstheologie. Hij noemt het ‘anablacktivisme’. Het label is pakkend. De inhoud is verontrustend.
Het duidelijk maken (Herald Press, 240 pp.) Leest als een manifest. Hart schrijft met passie en urgentie, maar ook met een beperktheid die het geloof vervormt dat hij probeert te vernieuwen. Vanaf de eerste pagina omlijst hij ‘mainstream christendom’ als niets meer dan Maga-sloganeering-anti-blm, anti-LGBTQ, pro-birth maar anti-familie. Deze karikatuur zet het toneel. Trouw, voor Hart, wordt gemeten aan de hand van progressieve beleidsverplichtingen. Niet eens en je hebt Christus gefaald.
Hier ligt de centrale fout. Het evangelie wordt activisme. Redding wordt een sociaal programma. Het christelijke leven wordt beoordeeld door iemands afstemming met bewegingen van het moment.
Hart verwerpt wat hij ‘Liberation-of-the-Soul Christianity’ noemt. Christus accepteren, zegt hij, is niet genoeg. Geloof moet zich manifesteren in structurele verandering. Natuurlijk omvat het christelijke leven meer dan particuliere vroomheid. Maar Hart zet een valse keuze op: persoonlijke redding of sociale transformatie. De geschiedenis toont anders. John Wesley predikte conversie en vocht slavernij. William Wilberforce verzette zich tegen de slavenhandel, juist vanwege zijn herboren geweten. Hart vermindert de spanning tot een binair getal en scheidt daarbij het evangelie van de basis: verzoening met God door Christus.
Race wordt op dezelfde manier behandeld. Hart leunt op geleerden zoals Anthea Butler, en dat is zorgwekkend. Butler’s werk herschikt racisme, niet als een zonde om zich te bekeren, maar als het bepalende kenmerk van het Amerikaanse evangelicalisme. Haar analyse is meedogenloos selectief en vergroot in wezen elk falen terwijl het afwijzen van hervormingen en oprechte vernieuwing. Als beurs is het minder argument, meer beschuldiging. Hart neemt Butler’s raamwerk groothandel aan en vervangt aflossing door wrok. Hij biedt eeuwige klachten, niet de mogelijkheid van eenheid in Christus.
De Bijbel doet het niet beter. Hart noemt Luke 4 en Mattheüs 25 als zijn bewijs teksten. Maar zijn metingen zijn dun. Luke 4, de verklaring van Christus in Nazareth, wordt teruggebracht tot een politiek programma voor bevrijding. Toch roept Jezus geen nieuwe sociale orde op; Hij beweert de profetie van Jesaja te vervullen als Messias. De menigte wil politiek. Hij weigert en loopt weg. In Mattheüs 25 staat Hart erop dat het definitieve oordeel berust op maatschappelijke statistieken. Maar de passage beschrijft hoe naties de boodschappers van Christus behandelen – of ze het evangelie ontvangen of verwerpen – geen checklist van activisme.
Deze hermeneutiek is niet voorzichtig met exegese maar ideologische overlay. De Schrift wordt campagneliteratuur, gebogen om een agenda te ondersteunen. Het koninkrijk is subtiel opnieuw gedefinieerd: niet langer Christus regeert over verloste harten, maar een problematische orde gevormd door menselijke inspanningen.
Hart’s “anablacktivisme” wordt gepresenteerd als het corrigerende christendom dat hard nodig is. Geen van beide tradities is perfect, geeft hij toe, maar samen kunnen ze de mislukkingen van de historische orthodoxie ‘repareren’. De implicatie is duidelijk: het evangelie op zichzelf is onvoldoende. Geloof moet opnieuw worden gemaakt naar het beeld van culturele identiteiten.
Het boek zal de lezers al overtuigen van het primaat van progressief activisme. Degenen die op zoek zijn naar een evangelie-vormige visie op rechtvaardigheid zullen echter polemiek vinden in plaats van scherpzinnigheid. Wanneer eenheid in Christus wordt vervangen door identiteitsblokken, verhandelt de kerk haar eeuwige geboorterecht voor vluchtige relevantie.
De missie van de kerk zal altijd politieke modes overleven. Het koninkrijk van Christus staat niet op of valt niet op de soundbites van die tijd. Justitie is belangrijk. Rechtvaardigheid is belangrijk. Maar ze vloeien uit het kruis, niet andersom. Hart krijgt dit achteruit. En dat maakt het verschil.
