Het is alweer iets meer dan een jaar geleden dat we afscheid hebben genomen van Geelsteende vlaggenschipserie van Paramount die Taylor Sheridan in de culturele tijdsgeest lanceerde. Er is ongeveer evenveel tijd verstreken in het universum als we Kayce Dutton inhalen over het komende vervolg/spin-off Marshals. Critici keken naar de eerste drie afleveringen van de neowesterse politieprocedure voordat ze in 2026 op tv kwamen, dus wat zeggen ze over de volgende versie van Dutton?
Hier zijn 5 snelle dingen die u moet weten als u wilt kijken Marshals maar nooit gekeken Geelsteen.
Naast dat Luke Grimes zijn rol opnieuw vertolkt, maken Gil Birmingham, Mo Brings Plenty en Brecken Merrill de overstap naar CBS, maar geen Kelsey Asbille (we hebben onze theorieën over Monica). Er zullen ook tal van nieuwe personages worden geïntroduceerd, tot grote vreugde van critici als Michael John Petty van Collider. Hij beoordeelt het met een 7 op 10 en zegt dat Kayce een nieuw begin krijgt Marshalsen hoewel er wat kinderziektes zijn, ligt de kracht ervan dat je niet probeert te kopiëren Geelsteen. De criticus schrijft:
Hoewel de première weliswaar een beetje schokkerig is en nog steeds probeert zijn eigen unieke stem te vinden buiten de schaduw die Taylor Sheridans gebruikelijke dialoogvorm is, komen de vervolgafleveringen (‘Zone of Death’ en ‘Road to Nowhere’) goed tot hun recht. Het is hier dat Marshals zijn toon, zijn kameraadschap en zijn CBS-achtige richting veiligstelt. In tegenstelling tot Yellowstone zijn veel van de gebruikelijke toeters en bellen op netwerktelevisie hier volledig te zien, hoewel het past bij de sfeer die deze neowesterse procedure probeert te creëren. … Marshals is Yellowstone niet, en misschien wel een van de beste dingen ervan is dat het niet probeert dat te zijn.
Ryan Britt van Men’s Journal zegt dat Luke Grimes beter dan ooit is in een show die beide beloont Geelsteen fans met bekende personages en referenties, maar vereist niet dat iemand de oudershow heeft gezien. Britt zegt:
Marshals zijn misschien niet zo bochtig of onvoorspelbaar als 1923 of het recente seizoen van Landman, maar het heeft dezelfde sprankeling en magie als de andere Sheridan-westerns. Het is het soort programma dat niet veel vraagt om geïnvesteerd te worden, en dat je beloont met het simpele plezier dat je je goed voelt nadat je een aflevering hebt gezien. In een wereld van moreel grijze antihelden is Kayce Dutton hier om de eeuwige goede kerel te paard te zijn. En eerlijk gezegd is het goed om hem terug te hebben.
Andy Swift van TVLine geeft het een B+ en schrijft dat Marshals vuurt op alle cilinders en biedt voldoende misdaadprocedure om toeschouwers tevreden te stellen die de voorkeur geven aan een compleet verhaal per aflevering en toch prestigieus genoeg blijven voor Geelsteen liefhebbers om van te genieten. Swift vervolgt:
Hoe behoud je de integriteit van de zeer specifieke wereld van Taylor Sheridan en vink je tegelijkertijd alle vakjes aan die nodig zijn voor een netwerk-tv-procedure? Afgaande op de (eerste) drie afleveringen,… slaagt Marshals er eigenlijk in om zijn beide meesters behoorlijk goed te dienen. Met zijn aanzwellende soundtrack, meeslepende cinematografie en prachtige openingsscène (een uitstervende kunst!), zul je je vaak afvragen: ‘Wacht, kijk ik nu echt naar een netwerkprocedure?’
Niet alle critici zijn zo tevreden met de resultaten van de spin-off, zoals Nick Schager van The Daily Beast het vervolg ‘beschamend’ noemt. De spin-off van Kayce Dutton is niets meer dan een “standaard CBS-procedure, aangevuld met wat Dutton-poetsmiddel.” Meer uit de recensie van Schager:
Marshals zijn zo voor de hand liggend als ze maar kunnen zijn, waarbij elke lijn van dialoog functioneert als uiteenzetting of karaktervormend gebabbel, en de metronomische balans tussen gebrabbel en actie maakt het verbazingwekkend generiek. De gevechten, achtervolgingen en vuurgevechten zijn van CBS-kwaliteit, en de bijzonderheden van de verhalen doen er niet toe. Het maakt nooit uit wat er specifiek aan de hand is, aangezien alles uiteindelijk leidt tot een ruige schermutseling die eindigt met Kayce die zijn moed bewijst en daarbij indruk maakt op zijn vrienden, die minstens de helft van hun schermtijd over hem besteden.
Angie Han van THR is het daarmee eens Marshals worstelt om te ontsnappen Geelsteen’s schaduw, die meer als een eerbiedig vervolg dient dan als een op zichzelf staande spin-off. Als het je tot nu toe is gelukt om de zorg voor de Duttons te vermijden, zegt Han, is er geen echte reden om nu met deze serie te beginnen. De criticus schrijft:
Er ontstaat een bekend ritme. Een eenvoudig ogende klus levert onverwachte complicaties op die onze helden tot een achtervolging of een vuurgevecht dwingen, of idealiter allebei. Minstens één keer per uur vermoordt Kayce een man, maar uit de show blijkt heel duidelijk dat hij geen keus had en dat hij er weliswaar niet van wakker ligt, maar er ook niet echt van geniet. (Als sommige wetshandhavingsdrama’s op zijn minst problemen uit de echte wereld, zoals politiegeweld en corruptie, proberen aan te pakken, doet Marshals moeite om de personages af te schilderen als ondubbelzinnig onberispelijk; hun enige fout lijkt ooit te zijn dat ze niet hard genoeg ingaan tegen de mensen die hen kwaad maken.)
De critici lijken argumenten voor en tegen te hebben Geelsteen spin-off, dus luister gerust Marshals en kijk zelf of het volgende hoofdstuk van Kayce Duttons verhaal iets voor jou is of niet. De serie gaat op zondag 1 maart om 20.00 uur ET in première op CBS en met een Paramount+ abonnement (Premium-abonnees kunnen de aflevering live bekijken, terwijl degenen met een Essential-abonnement de volgende dag toegang krijgen).
