Demi Moore en Margaret Qualley schokten en maakten ons in 2024 geschokt met de body-horrorfilm De stofen daar zit zeker een beetje van in combinatie met Gemene meisjes stroomt door de aderen van een nieuw project op de filmkalender van 2026. Schuin Shirley Chen speelt een zelfbewuste Chinees-Amerikaanse tiener die tot het uiterste gaat om populariteit te verwerven onder haar blanke leeftijdsgenoten. Critici hebben de body horror-komedie gezien en zijn hier om ons te helpen beslissen of wij dat ook willen.
Schuin is het speelfilmdebuut van Amy Wang en waarin hoofdrolspeler Joan Huang een experimentele operatie ondergaat die effectief alle sporen van haar Chinese etniciteit uitwist terwijl ze een nieuw lichaam aanneemt (Mckenna Grace). Luna Guthrie van Collider beoordeelt de film met een 8 op 10 en zegt dat de grotendeels Aziatisch-Amerikaanse crew de film de authenticiteit geeft om enkele interessante punten te maken over de Amerikaanse tienerervaring door de lens van immigrantenfamilies. Guthrie vervolgt:
Met Slanted krijg je een beetje van alles. Je zou vanuit de opzet kunnen denken dat je in een body-horror- of sciencefictionfilm terechtkomt, maar het mondt af en toe uit in een Mean Girls-achtige middelbare schoolkomedie, voordat het weer wordt teruggebracht tot een zeer emotioneel dramagebied dat lijkt op Thirteen. Je zou kunnen zeggen dat het wat tonale inconsistenties heeft en niet helemaal weet wat het wil zijn, maar dit wordt heel goed uitgespeeld omdat het het hoge tempo en de spontaniteit van het tienerzijn weerspiegelt. … Dankzij Wangs scherpzinnige regie, enkele ontroerende uitvoeringen en een goed afgeronde visie is het net zo provocerend als nodig is, terwijl het toch een zeer vermakelijk horloge oplevert.
Grant Hermanns van ScreenRant geeft het ook een 8 op 10 en zegt dat de langzame start het escaleert tot “wonderbaarlijk walgelijke praktische effecten”, “kronkelwaardige beelden” en een huiveringwekkende verkenning van wat de “American Dream” is. Hermanns schrijft:
Artikel gaat hieronder verder
Zodra Slanted zich verdiept in het echte vlees en de aardappelen van het centrale concept, wordt het al snel fascinerender om naar te kijken. De manier waarop Jo na de operatie Olivia probeert te beklimmen terwijl ze haar identiteit geheim houdt (voor iedereen behalve haar ouders), zorgt voor een aantal charmant ongemakkelijke en unieke wendingen in het coming-of-age-genre. Maar het is wanneer Wang echt voor de raciale satire gaat dat Slanted een absolute rel wordt.
Jen Yamato van de LA Times crediteert Shirley Chen en Mckenna Grace voor hun vertolking van Joan/Jo als dezelfde tiener met conflicten, ondanks haar twee lichamen. Yamato zegt echter dat de satire nooit zo diep snijdt als zou moeten. Yamato vervolgt:
Geïnformeerd door Wang’s eigen leven als Chinese Australiër, pakt Slanted de micro-agressies, lichaamsdysmorfie en het verlangen om erbij te horen aan die het volwassen worden terwijl je ‘anders’ bent tot een eigen verbijsterende hel kan maken, waardoor kinderen uit de derde cultuur overal ter wereld een stem krijgen met een hartverscheurende specificiteit. Maar clichés over immigrantenverhalen over stinkende lunchboxen en intergenerationele teleurstellingen kunnen uit het hoofd en simplistisch aanvoelen, en de film gaat niet zo diep in op Jo’s spijt als wel op de redenen waarom ze om te beginnen een nieuw gezicht zocht.
Brandon Yu van de New York Times vindt de komende horrorfilm intussen ‘verschrikkelijk regressief’ en schrijft dat Amy Wang ‘elk oppervlakkig idee van het diasporadiscours in een blender stopt en vervolgens de machine naar je hoofd gooit’. Meer uit Yu’s recensie:
Het is voor een kijker niet leuk om te spotten met een film die beweert te spreken over pijn die voor velen reëel is. Maar Slanted heeft er eigenlijk geen enkel belang bij om serieus met die ervaringen om te gaan, maar gebruikt in plaats daarvan de vaag waargenomen trauma’s als springplank voor een pastiche van andere pittigere genrefilms, van Get Out tot Mean Girls tot The Substance. Zelfs daar is de operatie mislukt.
Peyton Robinson van RogerEbert beoordeelt de film met 1 ster van de 4 en noemt hem zachtmoedig in zijn benadering om een statement af te leggen. Het houdt zich bezig met kamp, satire, cultuurkritiek en lichaamshorror, zegt Robinson, maar omarmt ze nooit volledig. Ze vervolgt:
De transformatie van Joan/Jo heeft zowel positieve als desastreuze gevolgen, zowel sociaal als fysiek, maar Wangs satire is tandeloos, hoe relevant de thema’s ook zijn. Het lot van Joan is sympathiek, vooral omdat ik zelf een gekleurde vrouw ben die opgroeide in een heel witte buitenwijk, maar de gomachtige puinhoop die Wang naar de muur gooit, blijft gewoon niet plakken. De film is het meest interessant wanneer hij de rol van de Amerikaanse identiteit ontleedt in relatie tot de diaspora, in plaats van de simpele fenotypische veranderingen van witheid.
Er worden ongetwijfeld waardevolle onderwerpen onderzocht Schuinmaar de critici zijn het er niet allemaal over eens hoe goed Amy Wang haar visie heeft uitgevoerd. Het krijgt echter meer positieve dan negatieve feedback, met 70% op Rotten Tomatoes, dus als je denkt dat deze satirische body-horror klinkt als jouw soort film, dan is dit je kans. Schuin is vanaf vrijdag 13 maart in de bioscoop te zien.
