Obsessie heeft mij absoluut getraumatiseerd… en ik zeg dat complimenteus omdat het echt een tijdje geleden is dat een horrorfilm mij zo veel beïnvloedde. Ik denk dat deze de boeken zal ingaan als een van de beste horrorfilms van de afgelopen jaren, vooral gezien alle gesprekken die het onder het publiek kan inspireren. En toen Den Bosch Cultuurstad met de cast en schrijver/regisseur Curry Barker praatte, lieten ze me meer introspectief nadenken over wat ik zojuist had gezien. SPOILERS staan voor de deur.
Afgezien van de vraag wat er met Nikki gebeurt na het laatste shot van ObsessieIk liep ook de film uit, erg nieuwsgierig naar de overlevering van de One Wish Willow. Inde Navarrette, die op meesterlijke wijze Nikki speelt, maakt één ding duidelijk over de betovering van haar personage:
Het is niet demonisch, ik wil benadrukken dat… Curry heeft dat helemaal aan het begin van het proces in de kiem gesmoord. Het was niet demonisch, het was geen bezit. Het was een wens. En het was een beetje alsof het voor haar bijna een aantrekkingskracht op hem was. Ik heb een soort sluier die over alles heen zit, terwijl de andere Nikki binnenin door dat pure materiaal gluurt. Maar ja, zoiets was het nooit.
Oké, dus dit maakt een hoop duidelijk voor mij, omdat Nikki zo slecht wordt nadat Bear de One Wish Willow gebruikt dat de film een sfeer afgeeft die lijkt op die van een film over demonische bezetenheid. Zoals Navarrette uitlegt, verandert de wens Nikki in iets nieuws, maar de echte Nikki bevindt zich daar ergens machteloos en bang. Voor mij verduidelijkt deze logica de scène halverwege de film waarin Nikki Bear vraagt haar te ‘vermoorden’. Het is alsof het One Wish Willow-gedeelte van haar slaapt, en de echte Nikki er even uit springt.
Het is eigenlijk enger voor mij om te bedenken dat er geen demonen in zitten Obsessieomdat het benadrukt hoe Bear’s wens zo in de war is dat het iets heel onnatuurlijks en vervloekts creëert binnen Nikki. Curry Barker onderstreepte het punt van Navarrette tegenover mij met de volgende woorden:
Ik deed met opzet mijn uiterste best om films op te zoeken en te zeggen: ‘Dit is niet wat we doen’, omdat het heel specifiek is wat we probeerden te doen. We wilden niet dat het door een demon bezeten zou aanvoelen. We wilden dat het als een realistische situatie zou aanvoelen.
Het feit dat Obsessie waarbij geen demonische bezetenheid betrokken is, getuigt ook van de originaliteit ervan. Natuurlijk is er ook het commentaar dat voortvloeit uit de verschrikkingen van Bear die wenst dat zijn vriend haar autonomie als persoon verliest en overgaat naar het deel waarin ze meer dan wat dan ook van hem houdt. Dat gezegd hebbende, is er nog steeds veel overlevering van de One Wish Willow waar het publiek zich aan het einde van de film over blijft afvragen. Michael Johnston (die Bear speelt) vertelde ons dit over waarom hij het oké vond dat hij niet op de hoogte was van alle regels van de duistere magie van films:
Ik denk dat het heel slim was om je niet te concentreren op de overlevering van die met Willow. En ik zeg graag tegen Curry: ‘Hé, je hebt een, nu je vervolgfilms hebt, kun je het ermee verkennen’, maar ik lees een aantal opmerkingen en dingen en sommige dingen waar mensen mee komen zijn slim en gek, en het zet je geest echt op gang.
Echt, een van de beste aspecten van Obsessie is dat het veel discussies op gang brengt. Ik verliet de bioscoop met de vraag: “Wie was die man aan de telefoon?”, “Heeft iemand een goede wens gehad met de One Wish Willow?” en “Hoe vaak probeerde Nikki de hele tijd met Bear te communiceren?” Het is duidelijk een winnend concept, aangezien de positieve recensies van zowel critici als publiek tot de beste reacties van elke filmrelease uit 2026 behoren. (En dan te bedenken dat dit allemaal begon toen Barker toekeek De Simpsons herhalingen!)
Of je het nu gezien hebt Obsessie al of niet, bekijk het nu in de bioscoop. Horrorfans zullen zo blij zijn dat ze dat deden!
