van Christopher Nolan De Odyssee staat op het punt het filmschema van 2026 te halen, en de opwinding voor het historische epos lijkt toe te nemen. De hype leek te zijn toegenomen toen de eerste reacties op Nolans nieuwste film ruim een week geleden op sociale media verschenen en vol lof waren. Nou, de volledige recensies van de film stromen nu binnen van critici, en het algemene oordeel lijkt te zijn dat Nolan weer een meesterwerk in handen heeft. Toch is er één gemeenschappelijk probleem dat recensenten lijken te hebben met de door Matt Damon geleide film.
Uiteraard is Nolans nieuwste film gebaseerd op het millennia-oude Griekse gedicht van Homerus, en ondanks het aanbrengen van een paar wijzigingen (waarvoor hij een paar domme vragen heeft gekregen), lijkt Nolan zich vooral aan het bronmateriaal te houden. David Rooney van The Hollywood Reporter prijst de kijk van de Britse regisseur op het geliefde verhaal en noemt het een ‘meditatieve actiefilm’. Echter, net als sommige van zijn collega’s, merkt Rooney enkele problemen op met de ‘flow’ van de film, door te zeggen:
De hartstochtelijke liefdesrelatie van Christopher Nolan met de bioscoopervaring op premium groot formaat bereikt een hoogtepunt met The Odyssey, een gigantische onderneming die de eerste speelfilm markeert die volledig met IMAX-filmcamera’s is opgenomen. Het resultaat is een meditatieve actiefilm die zowel immens als intiem is, zij het waarvan de stroom wordt belemmerd door de inherent episodische aard van het niet-lineaire bronmateriaal en enkele twijfelachtige castingkeuzes. Toch zou het publiek dat hongerig is naar het soort gespierde sterrenspektakel dat zich nu grotendeels beperkt tot sciencefiction- en stripboektenten, moeten uitkijken naar deze gedurfde hervertelling van Homerus’ epische gedicht.
Om specifieker te zijn: deze ‘stroom’ verwijst naar het tempo van de film, en dit is een kritiek die af en toe naar voren komt bij enkele van Nolans eerdere films. De Oscarwinnaar staat erom bekend lange films te maken die op bepaalde plekken kunnen slepen, zelfs als ze meeslepend zijn. In termen van Odyssey prijst Guy Lodge van Variety ook de aanpak van Nolan als “grondig, robuust en aandachtig voor zowel wetenschappelijke details als ouderwets filmmaken.” Terwijl Lodge ook nota neemt van de spanning, maakt hij ook nog een ander punt:
Maar ook al is deze ‘Odyssey’ consequent meeslepend en vaak oogverblindend, het is nooit echt ontroerend; het houdt de ogen en oren zo rijkelijk bezig, terwijl het de geest bezighoudt met zijn structurele kattenwiegjes, dat je bijna niet merkt, of merkt, dat je hart er niet helemaal in zit. Bijna. ‘The Odyssey’ beweegt zich van scène tot scène, terwijl de langverwachte thuiskomst van de ongelukkig rondzwervende held herhaaldelijk wordt belaagd met een aantal wrede obstakels, en gaat verder met de frustrerende, onverbiddelijke spanning van een nare droom.
Zoals literaire liefhebbers je zullen vertellen: De Odyssee draait om Odysseus (Matt Damon), de koning van Ithaca, terwijl hij probeert terug te keren naar zijn vrouw en zoon na het einde van de Trojaanse oorlog. Onderweg komt hij grote gevaren tegen, waaronder goden en een cycloop die in een ‘vochtige’ grot verblijft. Het is bekend dat het verhaal op een niet-lineaire manier wordt verteld, en Jake Coyle van The Associated Press vermeldt dat in zijn eigen recensie, waarin de boek-naar-scherm-aanpassing wordt geprezen als een getrouw en indrukwekkend stuk werk. Toch heeft hij ook muggenziften met tempo:
De reis – je hebt het misschien gehoord, het gaat over de reis – is soms een beetje onhandig, en de pure Nolan-heid van de productie, om nog maar te zwijgen van de historische aard van het verhaal, ontneemt het onvermijdelijk enige frisheid. Je zou geloofwaardig kunnen beweren dat Nolan al een film heeft gemaakt over een man die zijn familie probeert te bereiken via lagen van verbijsterende illusies, en die heet ‘Inception’. Dat is het probleem met urteksten. Maar ‘The Odyssey’ is zelden niet aangrijpend, en bovendien is het een meeslepend avonturenverhaal. Het is op zijn minst de definitieve verfilming van een van de oudste verhalen uit de literatuur op groot scherm – een niet al te armoedige prestatie voor een filmmaker met rusteloze ambitie.
Op dezelfde manier vermeldt Laura Sirikul van Forbes dat Nolan’s laatste “tempoproblemen” heeft en dat “Sommige delen het gevoel hadden dat de scène langer duurde dan zou moeten”. Echter, Sirkul heeft – net als haar collega-critici nog steeds enorme lof voor wat de Donkere Ridder helmer heeft dit bereikt met deze kijk op het werk van Homerus:
The Odyssey is een visueel meesterwerk vol grootse producties en decorontwerpen, gedetailleerde kostuums en de meest verontrustende actiescènes. Net als J. Robert Oppenheimer wordt Odysseus (Damon) gekweld door zijn vernietigingswapen – het Trojaanse paard, resulterend in de dood van het volk van Troje, zijn medesoldaten en talloze anderen die leden onder de gevolgen van de oorlog.
Fans van Christopher Nolan die al enthousiast waren De Odyssee (ondanks enige terugslag) kan na het zien van de eerste recensies nog enthousiaster zijn. Op het moment van schrijven heeft de film een score van 98% op Rotten Tomatoes en is hij als vers gecertificeerd. Dus hoewel het tempo van de film kan vertragen, afhankelijk van je kilometerstand, klinkt het alsof het publiek er geen spijt van zal krijgen om Nolans volledig IMAX-gefilmde film te hebben bekeken. Bekijk de film zelf wanneer deze op 17 juli in de bioscoop verschijnt.
