In vervoering over Chapman’s Homer vergeet Keats wie de Stille Oceaan heeft ontdekt: niet de stevige Cortez met adelaarsogen, maar Balboa op een top in Darien.
Waar hij zijn zakdoek terugtrok en het doodvonnis slagaderlijk bloed zag druppelen, een lot dat te diep was voor tranen. Jarenlang was ik bang
iemand zou in de verleden tijd naar jou verwijzen, en ik zou als een dier voorbij de droom van de evolutie wegzinken, helemaal in verval. Je leefde—
dit was niet zo’n tragedie. Het leek meer op een kermis na een regenbui, waar zware tenten grote spleten hadden doorboord. Franz zei de stiltes
moeten geliefd worden, misschien meer dan de woorden die ze in de tijd beschrijven. De hond huilt omdat hij de mensenwereld in beweging zet,
en ik sta op om het gejammer, soms beschuldigend, te stoppen.
__________________________________
Afkomstig uit Als je van die dame houdt: gedichten. Auteursrecht (c) 2026 door Maya C. Popa. Gebruikt met toestemming van de uitgever, WW Norton & Company, Inc. Alle rechten voorbehouden.
