Fijne vrijdag, lezers. De vriendelijke Lit Hub-medewerkers uit de buurt krijgen deze week onze kick van simpele dingen. Zoals goede grappen, verrassingsfruit en gemakkelijk te navigeren onderzoeksdatabases.
Molly Odintz onlangs een handige hulpbron ontdekt waarmee een lezer vertalingen per auteur kan volgen. De elegant gestructureerde, absoluut ‘geweldige’ Digitale Bibliotheek voor Koreaanse Literatuur kan je helpen de internationale voetafdrukken van favorieten als Han Kang te vinden.
James Folta haalt vreugde uit een “heel dom” (gratis) project: de Vlog van Ted Travelstead. “Hoe minder ik over deze serie zeg voordat je hem bekijkt, hoe beter”, zegt onze medewerker. “(B)ut schrijver en acteur Ted Travelstead heeft iets gemaakt dat zo volkomen dom en eenvoudig is.” Neem alstublieft 15 seconden van uw dag de tijd om zelf te oordelen.
Beide Drew Broussard En Jonny Diamant hebben appels op de hersenen en in de mand. Deze week ontdekte onze podcastredacteur twee grote oude appelbomen op zijn terrein. Welke majesteiten hebben besloten dit jaar vruchten af te werpen “na minstens vijf jaar NIET vruchtvorming.” Herfsttruien, monteren.
En onze redacteur woont in een ciderhuis – en dat is inderdaad het geval. regel. “Een vriend van mij gaf me een kleine ciderpers en toen explodeerde onze appelboom plotseling in grote rode appels”, zegt Jonny. ‘Ik denk dat we in oktober cider gaan maken.’
I, Bretagne Allen, hebben zich schrap gezet voor een gestapeld herfstconcertseizoen. Dit weekend heb ik een volledige danskaart afgetrapt in Jersey City, waar ik een aantal van de beste muzikanten van Hudson County heb zien recreëren De laatste wals in de buitengewoon mooie (zij het eng genoemde) White Eagle Hall.
Al twaalf jaar lijkt het erop dat een klein leger begaafde fans samenkomt om het afscheidsconcert van The Band uit 1976 in zijn geheel te spelen, en bijna op een setlist-tee. De meeste hommages – inclusief optredens van ‘Bob Dylan’, ‘Van the Man’ en ‘Joni Mitchell’ – waren heerlijk trouw. Maar ook de dissonante stukjes waren fascinerend. Dit Muddy was bijvoorbeeld veel bleker. En Jersey City’s draai aan Robbie Robertson zou ook thuis hebben gestaan in een Van Halen-tribute-act.
Hoe dan ook: tijd is een platte cirkel, en nostalgie is een geweldige drug. En wat een surrealistisch plezier om terug te tranceren in een ervaring die ik de eerste keer had gemist, omdat ik dat was nog niet geboren!
Ik wens je een weekend vol herfstplezier, lichtere gewichten en appels. Zoveel appels.
