Deze week smult het vriendelijke Lit Hub-personeel uit de buurt van een verhalend dieet, maar niet in de stapels die je zou verwachten. Oktober brengt nieuwe waardering voor het tijdgebonden object. Ik heb het over het soort kunst dat je kunt opsnuiven op je eigen bank, of in een warm, gezellig theater.
James Folta heeft genoten van de laatste live. Gisteravond werd hij gevangen ANON: Een storm aan onze keukentafel, een nieuwe joint van Anne Washburn – een van onze wijste, raarste toneelschrijvers die vandaag schrijft.
Dit nieuwe stuk volgt twee huishoudens in Texas die zich aan weerszijden van een cultuuroorlog bevinden. Maar ik merk op dat de logline niet de briljante dialoog en het griezelige spektakel weergeeft waar Washburn bekend om staat.
‘Ik was sceptisch over iets dat zo uit de recente krantenkoppen was gehaald,’ zei James. “Maar het was uitstekend, en een zeer interessante dramatisering van het moment.” Speciale shout-outs naar de enscenering (zorg van regisseur Anne Kauffman) en de uitvoeringen – vooral Crystal Finn en Izabel Mar.
ANON draait vanaf nu tot 1 november off-Broadway bij MCC.
Dan Sheehan is Ook dit weekend naar het theater geweest. Hij en zijn vader vieren het Dublin Theatre Festival met een productie van Eugene O’Neill Een maan voor de misgeborenen.
O’Neills klassieker over een Ierse immigrantenfamilie die probeert te verblijven op het platteland van Connecticut, klinkt om drie uur of meer. Onze slecht geslapen redacteur maakt zich dus enigszins zorgen dat hij zichzelf met een gesnurk ‘te schande maakt’.
Ik wed dat de ogenschijnlijk “onmisbare” regie van Garry Hynes de boel levendig zal houden. Maar stuur blijf-wakker-gebeden, voor het geval dat.
Molly Odintz heeft niet zulke slaapproblemen. Geïnspireerd door de komende grote feestdag, Simchat Torah, is Molly “aan het jammen op een bepaald Klezmatics-nummer. En “Simkhes-Toyre” is blijkbaar net zo’n knaller als de tiener zelf zich herinnerde.
En over feesten gesproken. I, Bretagne Allenheb deze week met een vriend van een lid meegereden naar een aantal vertoningen op het New York Film Festival.
De energie tijdens het jaarlijkse Lincoln Center-evenement is op zichzelf al hoog, aangezien elke bezoeker onder de honderden verzamelde filmnerds een sterke mening zal hebben over Richard Brody, de Criterion Closet of de Koreaanse New Wave. (Ik bedoel, het afluisteren alleen!)
Mijn favoriete films van het festijn tot nu toe kunnen allemaal worden gelezen als hartelijke odes aan menselijke intimiteit, intelligentie en gratie. De documentaire Er was eens in Haarlem plopt de kijkers midden in een salon vol verlichtingstoestellen.
Die van Mike Leigh Tedere liefdevolle zorg Het centrum van stille zorg in gezinnen, vriendschappen en instellingen. En die van Lee Chang-Dong Mogelijke liefde verankert een verkwikkende sociale kritiek met twee elektrisch menselijke hoofdrolspelers.
Kijk voor al deze films later dit jaar in een bredere release.
Podcasts-editor Drew Broussard piept onder de draad door om deze bemanning weer in vorm te brengen. Net als onze columnist Maris Kreizman is hij enthousiast over de literaire prijslijsten van dit jaar – ondanks het gebruikelijke gemopper van mediamensen.
Vooral de Cercador Prize-lijst en de shortlist van de Booker Prize geven Drew “ZO veel vreugde.” Hij is vooral blij om favorieten als die van Mike Harrison te zien Het einde van alles en die van Rebecca Perry Mogen wij de koning voeden rekwisieten krijgen.
“Ik heb gewoon het gevoel dat het een leuke tijd is om te lezen, weet je?” zegt Drew.
Als het een goede tijd is voor theater, film, muziek en literatuur, zou dat dan rechtvaardig kunnen zijn? een goede tijd? Moge uw weekend klaarwakker zijn voor elke vorm van kunst.
