In april is het de 30e editie van de National Poetry Month, die in april 1996 door de Academy of American Poets werd gelanceerd. Om dit te vieren zal het personeel van de Literary Hub één geweldig gedicht aanbevelen om elke (werk)dag van de maand te lezen. We beweren niet (behalve als we dat wel doen) dat deze gedichten de ‘beste’ gedichten in welke categorie dan ook zijn; het zijn gewoon gedichten waar we van houden. Het enige andere dat ze allemaal gemeen hebben, is dat ze gratis online te lezen zijn, zodat je er samen met ons van kunt genieten. Het internet is tenslotte nog steeds goed voor sommige dingen. Vandaag raden wij aan:
Patricia Smith’s “10-jarige drie keer geschoten, maar alles gaat goed met haar”
Ik heb het hier al eerder gezegd, maar Patricia Smith is werkelijk een van Amerika’s grootste dichters (en dat bedoel ik met een hoofdletter G, all-time, hall-of-fame). Ik had willekeurig kunnen kiezen uit haar 2025 National Book Award-winnende collectie (nieuw en geselecteerd) De bedoelingen van de donder voor deze serie, en ik zou blij zijn geweest. Maar door ’10-jarige drie keer opgenomen, maar ze is in orde’ te kiezen, wilde ik het andere heel belangrijke aspect van Smith als dichter benadrukken (afgezien van haar canonieke status): ze is een van de grootste lezers op de planeet vandaag.
Afgezien van de tweede strofe, een korte dialoog tussen het gelijknamige slachtoffer en een niet bij naam genoemde volwassene, bevatten de eerste en vervolgens de derde tot en met de zesde strofe tamelijk uniforme regellengtes die in het midden van een zin worden onderbroken. Hoewel de regeleinden zeer opzettelijk en ritmisch passend zijn, dienen ze ook om strofen als paragrafen te creëren, waardoor het gedicht bijna als proza wordt vermomd. Wat heeft dit te maken met Smiths bekwaamheid als lezer? Lees een van deze bijna-paragrafen (de eerste) hieronder, en voel hoe de muzikaliteit van Smiths taalgebruik de grenzen van lijn en interpunctie overschrijdt. Het maakt niet uit hoe je het noemt of zelfs hoe het gearrangeerd is, het vraagt om uit te barsten in een lied, het moet hardop worden voorgelezen:
Maar afgezien van al die technische zaken – en zoals het geval is met zoveel gedichten van Patricia Smith – laat ‘10-Year-Old Shot Three Times, but She’s Fine’ de lezers dezelfde simpele vraag stellen: hoe kan zoiets moeilijks en afschuwelijks worden uitgehouwen in iets dat zo ontroerend en zo mooi is?
Lees hier het volledige gedicht.
(Of koop het boek.)
