In april is het de 30e editie van de National Poetry Month, die in april 1996 door de Academy of American Poets werd gelanceerd. Om dit te vieren zal het personeel van de Literary Hub één geweldig gedicht aanbevelen om elke (werk)dag van de maand te lezen. We beweren niet (behalve als we dat wel doen) dat deze gedichten de ‘beste’ gedichten in welke categorie dan ook zijn; het zijn gewoon gedichten waar we van houden. Het enige andere dat ze allemaal gemeen hebben, is dat ze gratis online te lezen zijn, zodat je er samen met ons van kunt genieten. Het internet is tenslotte nog steeds goed voor sommige dingen. Vandaag raden wij aan:
William Shakespeare’s Sonnet 28
Het is heel gemakkelijk om je in onze afgematte moderne tijd af te vragen waarom we Shakespeare nog steeds zoveel ruimte geven in het culturele bewustzijn. Deze vraag kwam ik zeker vaak tegen toen ik bij The Public Theatre werkte, tegenwoordig misschien wel het meest opmerkelijke Amerikaanse huis van Shakespeare, maar ik kreeg altijd antwoord van de bard zelf: de man kon verdomme schrijven. En hoewel we inderdaad veroordeeld zullen zijn om voor de rest van de eeuwigheid middelmatige producties van dezelfde zes toneelstukken te zien, kunnen we pas echt zien hoe spectaculair hij was in de diepe stukken en de minder populaire dingen. Het is net als bij Mozart: je denkt dat het allemaal kinderdingen zijn, flauw, saai… en dan begin je je erin te verdiepen en besef je wat genialiteit eigenlijk betekent.
Als je de poëzie van Shakespeare alleen kent van de beroemdste monologen en misschien wel de grote sonnetten – zoals 116 (‘Laat me niet aan het huwelijk van ware geesten…’), 18 (‘Zal ik je vergelijken met een zomerdag…), of 130 (‘De ogen van mijn minnares lijken in niets op de zon…’) – dan dacht ik dat het leuk zou zijn om in enkele van de diepere delen te duiken, zoals dit meest herkenbare artikel: Sonnet 28, ‘Hoe kan ik dan gelukkig terugkeren? benarde situatie…’
Wie van ons heeft niet het gevoel gehad dat zowel de dag als de nacht tegen ons samenzweerden, op verschillende maar even frustrerende manieren? Is het depressie, is het liefdesverdriet, is het gewoon de staat van bewust en levend zijn? Ik zeg niet dat Shakespeare de antwoorden heeft, maar als je een paar van deze teksten leest, kun je je hoe dan ook beter voelen.
(Het is ook St. George’s Day! oftewel St. Jordi Day! Geef je liefde een boek en een roos en lees dan samen enkele sonnetten!)
Lees hier het volledige gedicht.
