Een literair icoon vastleggen: Beowulf Sheehan over het fotograferen van Cormac McCarthy

Dinsdag 12 augustus. Mijn fotoassistent Chika en ik arriveren bij het Santa Fe Institute, Cormac’s thuis weg van huis, en laden apparatuur in de bibliotheek. Cormac is vroeg en praat met het keukenpersoneel. Wij stellen ons voor. Cormac is misschien 1,80 meter lang, en ik ben 1,80 meter, maar zijn stralende ‘aangenaam kennis te maken’ maakt de meeste indruk op iedereen in de kamer terwijl hij ons de hand schudt. Voordat we naar de bibliotheek gaan, zie ik het daglicht door een zijraam binnenkomen. Cormac begrijpt het en is verplicht. Hij is persoonlijk net zo vriendelijk en meegaand als ik had gehoopt toen we elkaar drie dinsdagen daarvoor voor het eerst spraken.

Cormac McCarthy Foto © Beowulf Sheehan www.beowulfsheehan.com

De zon is hard en ruw. Op een aangrenzende binnenplaats noem ik het mysterie en het drama dat ik zie in het spel van licht en schaduw daar, en ik vraag Cormac of hij openstaat om er deel van uit te maken. Ja. En hoe. Mijn geklets met Cormac concentreert zich op het instituut, wat hem dwingt hier te zijn. “Mijn vrienden zijn hier. We houden van dezelfde dingen. We maken ruzie.” Wat trekt hem tot de wetenschap? “Het is leuk.” Wat trok hem naar Santa Fe? “Het is thuis.” We lopen naar en werken in verschillende hoeken van de bibliotheek. Voorbij de bibliotheek is een balkon, en daarachter een bijna open hemel. Ik nodig Cormac uit om naar de rand van het balkon te stappen en ‘thuis’ in zich op te nemen.

Op onze laatste instituutslocatie, een lange buitenmuur van adobe afgezien van de ingang, biedt Cormac eindelijk meer: ”Kent u het verhaal van mijn typemachine?” Nee, antwoord ik, voor het geval het verhaal dat hij gaat vertellen anders is dan het verhaal dat ik ken. Hij vertelt Chika en mij dat hij zijn Olivetti Lettera 32-typemachine heeft gedoneerd aan een veiling ten behoeve van het Santa Fe Instituut. Het bracht $ 250.000 op. Een vriend ging vervolgens naar eBay en kocht voor een paar dollar een nieuwe voor hem. Er verschijnt een trotse glimlach op Cormacs gezicht. Als ik ja had gezegd, was het misschien niet gekomen.

Cormac McCarthy Foto © Beowulf Sheehan www.beowulfsheehan.com

“Wil je naar mijn huis komen en meer foto’s maken?”

Ik kan niet wachten. We pakken in terwijl Cormac zich terugtrekt bij zijn vrienden.

De truck van Cormac is verweerd, verroest en beschadigd, gemakkelijk te vinden in de menigte. We volgen hem door de verkeerslichten en kruispunten, naar waar straatlantaarns veranderen in straatnaamborden en aangrenzende gebouwen veranderen in huizen met tuinen. Nog verder, naarmate de weg rechter en langer wordt, is het uitzicht op open ruimte. Dan komt aan de rechterkant een lemen huis van twee verdiepingen en misschien 4000 vierkante meter in zicht. Talrijke voertuigen staan onder zeil verspreid over zijn stoffige oprit en land. Ik volg Cormac’s voorbeeld naar buiten en vraag hem naar de auto’s die hij heeft verzameld. Hij wijst er een aan en zegt: “Dat is een Corvette Stingray. Ik heb ermee teruggereden nadat ik met Johnny Carson in Fort Lauderdale had gefeest”, terwijl hij in zichzelf lacht. Mijn geboorteplaats.

Binnen, midden in zijn grote woonkamer, staat een smetteloze biljarttafel. Natuurlijk, denk ik. Dat hij zijn vroege leven financierde door pool te spelen, is een overlevering. Ik vraag niet naar de tafel en hij geeft geen commentaar. In plaats daarvan nodigt hij Chika en mij uit naar boven. De wassing van de muren van het trappenhuis van Cormac is net zo mooi als een achtergronddoek van Irving Penn. Ik fotografeer hem erlangs, terwijl de zon door zijn dakraam schijnt en de ruimte om hem heen definieert en de vorm van zijn gezicht opnieuw definieert. Bovenop de trap vraagt Cormac wat we tot nu toe van het huis vinden, terwijl hij onze antwoorden al kent. Ik vraag hem om sterk en lang te staan, net als de kolommen voor hem. Na een paar frames nodigt hij ons uit in zijn slaapkamer, maar eerst wil hij ons de kamer van zijn zoon laten zien.

____________________________