Green Day is al meer dan dertig jaar een van de grootste bands ter wereld, maar tot voor kort hadden ze niet de muziekbiopic-behandeling gekregen. Dat is veranderd met de aanstaande release van Nimrodsdie volgend weekend op het filmschema van 2026 staat.
Oké, dat is het niet precies een biopic; het is een gefictionaliseerde vertelling over de begindagen van de East Bay-punkband, verteld door de ogen van een fictieve band, The Analog Dogs, gespeeld door Mason Thames (die niet alleen de film heeft genaamd Nimrods dit jaar, maar er belde er één Idioten, ook), Kylr Coffman en Ryan Foust (Mckenna Grace, Fred Armisen, Jenna Fischer, Angela Kinsey, Bobby Lee en Sean Gunn spelen ook allemaal de hoofdrol). Alle drie de leden van Green Day, die geen vreemden zijn op het gebied van acteren, verschijnen ook als zichzelf in de film, en veel van de verhalen erin zijn gebaseerd op echte gebeurtenissen die de band heeft meegemaakt tijdens die vroege tournees.
Ik sprak met Green Day en moest vragen hoe realistisch de scènes onderweg waren, en het antwoord dat ik kreeg van Billie Joe Armstrong was enigszins verrassend, maar volkomen logisch.
Het leven onderweg is niet wat veel mensen denken dat het is
Iedereen kent de glamoureuze kant van een rockster zijn. Het seks-, drugs- en rock-‘n-roll-gedeelte ervan, om het beroemde cliché te gebruiken. De realiteit is, vooral in het begin van de carrière van een band, dat de sleur heel reëel is. Het zijn eindeloze kilometers onderweg, van optreden naar optreden, zwetend en auto’s met lichaamsgeuren (of erger). Elke band, van de jongens in de garage verderop in de straat, van jou tot Green Day, doorloopt dit overgangsritueel. Dat betekent dat je niet naar een feestje gaat, omdat het belangrijker is om naar het volgende optreden te gaan dan om er een vast te leggen. En iemand moet rijden. Armstrong legde het mij uit terwijl we praatten:
Als je in de doe-het-zelf-fase van je band zit of iets dergelijks, moet je meer verantwoordelijk zijn, omdat je in feite zelf de tour beheert. Je rijdt zelf. Je kunt niet dronken worden na een show en naar de volgende locatie rijden. Al het feesten kwam nadat we een tourbus hadden gekregen.
In de film is dit zeker waar, want we zien de band wanhopig proberen van Kansas City naar Los Angeles te komen omdat ze denken dat ze een optreden hebben als opening voor de legendarische Green Day. Er zijn misschien wat feestjes (en een paar optredens) onderweg, maar het doel is duidelijk. Opgefokt worden is voor deze jonge muzikanten veel minder belangrijk dan op tijd naar een mogelijk levensveranderend concert gaan.
Natuurlijk kunnen veel bands, als ze eenmaal die tourbus hebben, zoals Armstrong vermeldt, zich overgeven aan al die bijkomende dingen waar zoveel mensen van dromen als ze zich het leven onderweg voorstellen als lid van een wereldberoemde band. Je vergeet gemakkelijk dat zelfs bands zo groot als Green Day met pure drukte begonnen. Het is de muziek die de grote bands drijft, niet de levensstijl. Maar de levensstijl is ook behoorlijk leuk!
En maak je geen zorgen, het is niet alleen maar slijpen en inrijden Nimrods; ook de Analog Dogs hebben de tijd van hun leven.
