Paulina Borsook zag dat er in de jaren negentig iets rottigs aan de hand was in Silicon Valley, en in haar boek Cyberselfish: een kritische zoektocht door de verschrikkelijk libertaire cultuur van hightechwilde ze een eigenaardige mentaliteit die ze zag opkomen documenteren en begrijpen. Oorspronkelijk gepubliceerd in 2000, Paulina’s observaties in Cyber-egoïstisch zijn nu meer waar gebleken dan toen het voor het eerst werd geschreven. Ze zag dat de cultuur van de hightech resoluut anti-overheidscultuur was, ook al had deze haar groei te danken aan overheidssubsidies. Die technologie gaf prioriteit aan het idee van vooruitgang en winst en negeerde alle kosten. Dat het de taal van de evolutie heeft overgenomen om menselijke beslissingen en machtsstructuren te nemen, lijkt onvermijdelijk. Dat de industrie hypermannelijk was en neigde naar hypervrouwonvriendelijkheid. Dat de boegbeelden grote rijkdom bezaten, maar verschrikkelijk slecht waren in het delen van die rijkdom via filantropie.
Cyber-egoïstisch werd gepubliceerd op een moment waarop de reputatie van technologie en zijn leiders onberispelijk en onbetwist was. Nu weten wij beter. Dankzij een golf van belangstelling voor haar profetische inzichten, Cyber-egoïstisch zal dit najaar opnieuw worden uitgegeven aan een wereld die eindelijk klaar is om te luisteren. Hieronder volgt een fragment uit de nieuwe editie.
*
Cyber-egoïstisch is geschreven als een beschrijving van een subcultuur. Het was nooit bedoeld als een profetisch boek, maar dat is het helaas wel geworden. Sociale wetenschappers en historici hebben waarschijnlijk een naam voor wat er gebeurt als een minderheidscultuur een meerderheidscultuur wordt: wat hier over geschreven is, is de dominante ideologie van de leiders van Silicon Valley geworden. De trends en ideeën van deze subcultuur die de overhand kregen, hebben veel ergere gevolgen gehad dan ik me had kunnen voorstellen toen ik in de jaren negentig aan het project werkte.
Fijne dagen, Cyber-egoïstisch had het geluk dat het over de hele wereld goed en breed werd beoordeeld toen het uitkwam, maar het verkocht niet goed. Ongetwijfeld heeft de dotcom-crash (“laten we niet denken aan die technische dwazen waar we ons door laten misleiden”), gevolgd door 11 september, de aandacht ergens anders gevestigd. Zo werd het boek tientallen jaren geleden niet meer gedrukt, slechts een paar jaar nadat het was gepubliceerd.
Soms geeft het algoritme, in tegenstelling tot alle keren dat het wegneemt.
In 2025 waren er enkele sprankjes hernieuwde belangstelling voor de titel; De prijzen op platforms voor tweedehands boeken begonnen te stijgen van het langdurige vernederende dieptepunt van vijf dollar (waarbij de verzendkosten hoger waren dan de kosten van het boek zelf) en binnen een paar maanden te stijgen tot ongeveer tien dollar per exemplaar – om vervolgens plotseling steeds verder te stijgen. Voor Cyber-egoïstisch totaal niet meer leverbaar was, bedroeg de vraagprijs tweehonderd dollar en hoger. Afgestudeerde studenten van over de hele wereld namen contact op en vroegen of ik kon helpen, omdat ze de verzamelprijzen voor zeldzame boeken niet konden betalen. Ik kon niets doen voor deze nieuwe generatie lezers.
Rond dezelfde tijd, in 2025, begonnen Europese academici met mij te willen praten, net als sommige Europese mediamensen; Ik denk dat de opkomst van Musk en DOGE deze outreach-inspanningen heeft gestimuleerd.
In mei 2025 trof een meteoorinslag mijn LinkedIn-pagina. Jonathan Sandhu, van wie ik nog nooit had gehoord, en toen nog een vreemde, gaf een gedetailleerde waardering voor hem Cyber-egoïstisch. Geïnspireerd door een mentor van hem, Steven Hertzberg, iemand anders die ik niet kende, begon Sandhu zijn post:
In 2000 publiceerde Paulina Borsook Cyberselfish: A Critical Romp Through the Terribly Libertarian Culture of High Tech. Alleen al de titel vertelde je wat je te wachten stond: een scalpel door de zelfgenoegzame waanideeën van Silicon Valley. Ze noemde de bluf van de industrie over haar faux-rebellenmythos, haar anti-overheidsfetisj en haar pathologische allergie voor het sociale contract. Ze bracht de libertaire egotrip in kaart voordat ze een hoodie kochten en een surveillance-startup lanceerde.
En niemand luisterde.
Het boek viel tijdens de ineenstorting van de dotcom. Het verdween vrijwel onmiddellijk. Niet omdat ze ongelijk had, maar omdat ze te gelijk had, te vroeg en te onwillig om de kathedraal van de code te vleien.
De wereld beloonde degenen die het allemaal later, zachter of met geloofsbrieven zeiden. En die mensen kregen boekdeals, fellowships, denktankoptredens, vaste leerstoelen en keynote slots.
Paulina werd genegeerd.
En daarna ging de post verder.
Sandhu’s tekst ging viraal. Soms geeft het algoritme, in tegenstelling tot alle keren dat het wegneemt.
De post verscheen vervolgens voor zoveel mensen die Sandhu of mij niet kenden Cyber-egoïstisch. En een paar van hen die pas met het werk vertrouwd waren, bleken van cruciaal belang te zijn om het uit de staat van opgeschorte animatie te halen.
David Sierra kocht een paperback en twee hardcovers van Cyber-egoïstisch toen deze in 2025 nog te koop waren. Tot de vele vaardigheden die Sierra bezit behoren expertise met computervisie; nadat ik hem verwoed vroeg of hij een pdf van het boek kon maken, wat nodig was om de heropleving van het boek onder de aandacht van potentiële uitgevers te brengen, deed hij dat binnen tien minuten (!). Alle elektronische versies waren al lang geleden verdampt door Public Affairs, de uitgever die nu eigendom is van Hachette Cyber-egoïstisch; het boek was al te lang uitverkocht.
Een andere persoon waar het algoritme mij op mysterieuze wijze naartoe leidde was Giovanni Lostumbo. Lostumbo zou veel dingen doen ten behoeve van de heropleving van Cyber-egoïstischzoals zoeken in Substack om vast te stellen dat er vanaf maart 2025 steeds meer vermeldingen van het boek waren, nog meer bewijs van de renaissance van zijn reputatie.
Lostumbo vroeg of ik Gil Duran kende. “Nee, wie is Gil Duran?” Er werd mij verteld dat Duran aan een boek werkte met de naam Het nerd-rijk. Ik pingde Duran (met wie Lostumbo al communiceerde); hij had gehoord Cyber-egoïstisch en we spraken af om te lunchen, waarbij we ons toen realiseerden dat we natuurlijke bondgenoten waren.
Toevallig, kort na die lunch, Bedraad publiceerde een stuk waarin min of meer stond: “Hoe zijn deze jongens zulke sociopathische pummels geworden?”
Duran, die voor de speelfilm was geïnterviewd, werd niet geciteerd en Cyber-egoïstisch werd niet vermeld. Ontevreden schreef Duran een lang bericht op BlueSky met de tekst “Cyber-egoïstisch is echt belangrijk en wat schrijven over technologie zou moeten zijn en het werk is ten onrechte vergeten. Laten we helpen het weer in druk te brengen.” Nog een voorbeeld van waar het algoritme iets oplevert: de post van Duran sloeg meer aan op BlueSky dan al het andere dat hij daar ooit had gepost en de aandacht trok van New York Times schrijver David Streitfeld.
Het is helaas de moeite waard om dat te vermelden Cyber-egoïstisch werd oorspronkelijk gecomponeerd in een veiliger tijd. De vrijheid van meningsuiting was niet zo in gevaar.
Streitfeld was geïntrigeerd door de dood en het leven van Cyber-egoïstisch. Hij en ik praatten en e-mailden maandenlang en midden in dit proces liet Duran mij op zijn podcast verschijnen, geholpen door het werk van zijn onderzoeker/redacteur/producent Riley Robbins. De algo’s stonden ook positief tegenover deze podcastaflevering, en binnen enkele dagen waren alle exemplaren ervan beschikbaar Cyber-egoïstisch was wereldwijd uitverkocht. Het werd toen alleen beschikbaar in niet-geautoriseerde edities of in het verkorte audioboek van lang geleden: ik was nog nooit over de verkorting geraadpleegd.
De interactie met Streitfeld leidde ertoe dat er een speelfilm verscheen in de Tijden op Thanksgiving 2025. Die dag mailde mijn agent, Stuart Krichevsky: ‘We wisten altijd dat je gelijk had.’ Uitgevers raakten geïnteresseerd in een herdruk en dus Cyber-egoïstisch is weer tot leven gewekt vanaf het Kerkhof van Verloren Werken.
De volgende zielen hadden de beat en hielden hem sterk: David Temkin, Maria Bustillos, Kurt Taylor Gaubatz, Jeff Ubois, John Rieger, Jason Kehe. Ieder hielp op zijn of haar specifieke manier om weer tot leven te komen Cyber-egoïstisch.
Het is helaas de moeite waard om dat te vermelden Cyber-egoïstisch werd oorspronkelijk gecomponeerd in een veiliger tijd. De vrijheid van meningsuiting was niet zo in gevaar.
De intimidatie van mensen die heterodoxe standpunten aanhangen, online en in de echte wereld, was nog niet zo intens en angstaanjagend geworden. Ik weet niet of ik de moed zou hebben gehad om te schrijven Cyber-egoïstisch in 2026; Ik ben zo dankbaar dat wat in feite een vijfentwintigste jubileumeditie is, nu beschikbaar is.
That Damned Book oftewel TDB was de bijnaam die ik al lang had gegeven Cyber-egoïstisch. Het ging via drie uitgevers en bracht mij vreselijk in de schulden. Een vriend die TDB kocht toen het voor het eerst uitkwam, merkte op dat het in 2025 meer waar was dan toen het werd geschreven. Het lijkt erop dat er altijd grotere krachten in het spel zijn geweest als het gaat om het lot van Cyber-egoïstisch; retoriek die op de toekomst is gepositioneerd, klinkt een beetje geraakt door het bovennatuurlijke.
__________________________________
Van Cyberselfish: een kritische zoektocht door de verschrikkelijk libertaire cultuur van hightech. Gebruikt met toestemming van de uitgever, Tin House. Copyright © 2026 door Paulina Borsook
