Nu Paul Thomas Anderson zijn trofee voor Beste Regisseur EN Beste Film voor de elektrische thriller in de wacht heeft gesleeptDe ene strijd na de anderezou je denken dat hij waarschijnlijk bij meer films binnen dat genre zou willen blijven. PTA is echter als geen andere regisseur, en zijn volgende film kan letterlijk van alles zijn.
Dat gezegd hebbende, denk ik dat we zijn eerdere werk niet uit het oog mogen verliezen, vooral sinds films als Er zal bloed zijn, Boogie-avondenEn Magnolia worden beschouwd als enkele van de beste films ooit gemaakt.
Eén film waarvan ik denk dat hij altijd overschaduwd wordt, is die van 2017 Fantoom draadmet in de hoofdrol de legendarische Daniel Day-Lewis. Het is een psychologisch historisch stuk over een naaister die een ietwat giftige (letterlijk) relatie krijgt met een serveerster. Het is zo raar als het klinkt en een meesterwerk. Dit is waarom.
Oh, en wat spoilers verderop.
Een tijdlang was dit de laatste film van Daniel Day-Lewis, en het is een subtiele maar effectieve uitvoering
Een tijdlang dachten we dat Day-Lewis voor altijd met acteren was gestopt, wat een enorme klap was. Sindsdien is hij met 2025’s teruggekeerd naar zijn vak Anemoonmaar een tijdlang dachten we echt dat we hem nooit meer in een nieuwe film zouden zien. Dus in zekere zin Fantoom draad voelde echt als iets bijzonders.
Dit optreden volgde tenslotte op de rol van Day-Lewis die Daniel Plainview speelde in PTA’s eigen film. Er zal bloed zijndie tien jaar eerder uitkwam. Voor die rol was Day-Lewis op 50-jarige leeftijd explosief en toonde hij een acteur die nog jaren in de tank zat. In 2017 was Day-Lewis 60, en je kon zien dat dit een acteur was die gracieus wilde buigen.
En Fantoom draad is die rol. Een ietwat excentrieke naaister spelen met de gekke naam Reynolds Woodcock, Fantoom draad speelde een veel subtielere rol dan zijn optreden in Er zal bloed zijnmaar op een rustige manier is het net zo krachtig.
Het verhaal is verontrustend, maar ook mooi zoals alleen PTA het kan
Heb je ooit gekeken Stomp-dronken liefdedie ook van PTA is? Het is een prachtig liefdesverhaal, maar soms ook behoorlijk verontrustend (geef de briljantheid van wijlen Philip Seymour Hoffman de schuld van een bijzonder ongemakkelijke scène). Fantoom draad is dat ook heel erg – zowel mooi als verontrustend.
Reynolds Woodcock is een rustige, sobere man die toegewijd is aan zijn vak (net als Day-Lewis zelf, zo lijkt het), maar de zaken nemen een enorme wending wanneer hij een serveerster ontmoet genaamd Alma (Vicky Krieps) die al snel zijn geliefde wordt, evenals iemand die zijn latere jurken inspireert.
Alles gaat goed totdat Woodcock dominant wordt en Alma hem vergiftigt. Niet om hem te doden; gewoon om hem weer op zijn plaats te zetten. In feite is hun relatie feitelijk gebaseerd op dit duwen en trekken. Zoals ik al zei, het is een verontrustend liefdesverhaal, maar toch een liefdesverhaal, en een verhaal dat alleen PTA kan bedenken.
Phantom Thread is anders dan elke andere film in de filmografie van PTA, en daarom des te beter
Mijn favoriete PTA-film aller tijden is De Meesteren ik vond het meteen geweldig. Ik had er een hekel aan Zoethoutpizza de eerste keer dat ik het zag, maar ik ben het later echt gaan waarderen. Ik weet nog vaak niet wat ik voel Fantoom draad.
Ik denk absoluut dat het een meesterwerk is, en het is een van mijn favoriete PTA-films, maar het zit ook zo vol opzettelijke verwarring dat ik aan het eind niet weet hoe ik me voel, hoe vaak ik het ook bekijk.
Is hun huwelijk gedoemd? Kun je echt een relatie opbouwen door elkaar letterlijk zo ziek te maken dat je bedlegerig bent? Ik verbaas me erover hoe… raar deze film aanvoelt, en ik vind het geweldig dat hij anders is dan alle andere PTA-films. De film is momenteel beschikbaar via een Netflix-abonnement, dus bekijk hem nu het nog kan!
