Fictieschrijver Emily McBride sluit zich aan bij co-presentatoren VV Ganeshananthan en Whitney Terrell om haar debuutroman te bespreken, Koningin Maben de geestelijke gezondheid van moeders. McBride vertelt over de media-razernij rond het proces tegen Lindsay Clancy, een vrouw uit Massachusetts die ervan wordt beschuldigd haar drie kinderen te hebben vermoord, en overweegt hoe Clancy’s waanzinverdediging de publieke verbeelding heeft gegrepen, wat aanleiding heeft gegeven tot nieuwe gesprekken over postpartumpsychose. McBride denkt erover na Die van koningin Mab hoofdrolspeler, een 23-jarige afgestudeerde studente Victoriaanse en modernistische literatuur, die moeite heeft om een band met haar baby te krijgen en begint te vrezen dat haar kind een wisselaar is. McBride legt de verhaalverschuivingen uit die ze gebruikt om de fluctuerende realiteit van het personage te portretteren en waarom literaire toespelingen op wisselaars en feeën zinvol zijn in de context van de druk van het nieuwe moederschap. Ze bespreekt ook hoe de meest beruchte ‘slechte moeders’ in de folklore de perceptie van de samenleving over postnatale depressie hebben vertekend. Ze leest voor Koningin Mab.
Om de volledige aflevering te horen, abonneert u zich via iTunes, Google Play, Stitcher, Spotify of uw favoriete podcast-app (voeg de schuine strepen toe tijdens het zoeken). Je kunt ook luisteren door te streamen vanaf de onderstaande speler. Bekijk videoversies van onze interviews op het Fiction/Non/Fiction Instagram-account, het Fiction/Non/Fiction YouTube-kanaal en onze showwebsite: https://www.fnfpodcast.net/ Deze podcast is geproduceerd door Whitney Terrell, VV Ganeshananthan, Emily Farris, Sydney Perkins en Emma Ware.
Emily McBride
Koningin Mab door Emily McBride
Anderen
Inferno van Catherine Cho • Gelukkig Jim Door Kingsley Amis • Romeo en Julia door Shakespeare • Het gele behang door Charlotte Perkins Gilman • Mevrouw Bovary door Gustave Flaubert • Medea door Euripides • Labyrint (1986) richt. door Jim Henson • Cottingley Fairies: hoe de schepper van Sherlock Holmes voor de gek werd gehouden door bedrog | BBC (2020)
UITTREKSEL UIT EEN GESPREK MET EMILY MCBRIDE
VV Ganeshananthan: Een andere complexiteit van Madeleine’s achtergrondverhaal is dat ze geadopteerd is. Ze doet een mislukte poging om de identiteit van haar biologische ouders te achterhalen, en dat verandert haar relatie met haar moeder Carol, en ze legt dit op een avond hardop uit aan haar dochtertje. Ik vraag me af of je iets kunt vertellen over de rol die Carol speelt in het boek.
Emily McBride: Tegen de tijd dat ik dit boek aan het schrijven was, had ik zelf twee kinderen, en ik was me ervan bewust dat er onder mijn leeftijdsgroep veel gesprekken plaatsvonden over moederschap en of het iets was dat mensen wilden doen of moesten doen. Ik wilde het canvas een beetje uitbreiden om andere ervaringen op te nemen en niet alleen mensen die besloten hebben kinderen te krijgen, en die ook te krijgen. In dit boek zijn er dus mensen die wel kinderen willen en die niet krijgen, mensen die geen kinderen willen en die wel krijgen, mensen die geen kinderen willen en die ook niet krijgen, en eigenlijk alle combinaties ervan.
En dus is Carol het tweede gezicht van de medaille: Madeleine. Carol was zelf biologisch gezien niet in staat om kinderen te krijgen en was er altijd wanhopig naar, en idealiseert daardoor de baby echt als iets heel bijzonders, wat haar in conflict brengt met Madeleine, die van nature een kind heeft gekregen en zich vervolgens volkomen ongelijk voelt in de taak om de liefde van de moeder ervoor te voelen. Carol is dus een contrast met Madeleine, en ook gewoon een nieuwe kijk in de wereld van verschillende soorten gezinnen en ouderschap.
Whitney Terrell: Maar zegt Carol niet tegen haar: “Het zou goed zijn geweest, je had later (een kind) kunnen krijgen, het was voor mij niet zo’n groot probleem”? En dat maakt Madeleine behoorlijk fel. Ik denk dat Madeleine zegt: “Ik had deze baby voor jou.” In ieder geval in haar hoofd. Herinner ik mij dat goed?
EM: Ja, tegen de tijd dat het boek begint, hebben ze al een slechte communicatie, en dus heeft Madeleine afstand gedaan van een eerder gesprek dat Carol gewoon wanhopig wil dat de familie doorgaat. En nu, en dan zegt Carol later: “Weet je, ik denk (toen ik dat zei) dat ik te veel had gedronken op die begrafenis.” De hele zaak is dus een misverstand, en Madeleine vat het buitengewoon slecht op.
GEW: We hadden het al eerder over de medische en psychologische grondslagen van postpartumdepressie en psychose, maar sprookjes en folklore waagden zich al lang voordat er zoiets als psychologie bestond op dit terrein. En de titel van het boek en de bijnaam van Madeleine, Koningin Mab, komen van een fee waarnaar Mercutio verwijst in Shakespeares Romeo en Julia. Als podcast die literatuur en politiek behandelt, zouden we ons publiek in de steek laten als we je niet zouden vragen om te praten over de rol die literatuur speelt in dit boek en in Madeleine’s bewustzijn en de manier waarop haar geest deze ideeën van feeën creëert of gebruikt in de mogelijke hallucinaties die ze door het hele boek heen heeft.
EM: Ik was erg gefascineerd door de manier waarop mensen uit het verleden de processen hebben begrepen die zij doormaakten, en die wij nog steeds doormaken. En wisselende verhalen – die ik me herinnerde toen ik zelf moeder werd door het lezen van sprookjes – leken tot op zekere hoogte een verklaring voor sommige gevoelens die ik voelde, die waren als: een lichte duisternis, geen volledige herkenning van mijn nieuwe rol of van de baby als iets dat bij mij hoorde. In mijn geval waren dit voorbijgaande moeilijkheden, maar over het algemeen ben ik altijd erg geïnteresseerd geweest in hoe mensen hebben gezien wat ze doormaken. Vroeger hadden we folklore en religie, en nu hebben we wetenschap. En mogelijk gaan sommige van onze samenlevingen weer terug naar bijgeloof. We hebben literatuur, die lijkt op onze insider-kijk in de hoofden van mensen uit het verleden. En dus bieden beide veranderlijke verhalen, die wel een soort verklaring bieden – ook al is het niet een die we nu zouden herkennen, dat we een medische verklaring zouden hebben voor wat er nu aan de hand is – wel een soort antwoord voor Madeleine. Ze is eigenlijk op zoek naar een verhaal of een verhaal dat voor haar logisch is.
GEW: Waarom voel ik mij vervreemd van dit kind? Waarom voel ik me niet zoals ik zou moeten?
EM: Precies. Waarom verwacht iedereen dat ik me op een bepaalde manier voel, en ik niet?
GEW: Hebt u dat in mindere mate gevoeld nadat u een kind had gekregen?
EM: Ja, in mijn geval voelde ik me een beetje leergierig neutraal. Ik zou zeggen dat ik gewoon niets voelde, wat ook een symptoom is van een postnatale depressie. En vijf jaar later kreeg ik eindelijk te horen dat ik dat had gehad. In het geval van Madeleine is het duidelijk een sterker gevoel, en ik wilde het tot het uiterste drijven om dit soort gevoelens en duisternis te onderzoeken, en dingen waarover niet altijd wordt gesproken over dit onderwerp. En dan, ook op het gebied van literatuur, liet ik Madeleine gedeeltelijk literatuurwetenschapper zijn, zodat ze naar verklaringen zou reiken zoals wisselende verhalen. Maar toen werd het gewoon een prachtige manier om te onderzoeken hoe andere mensen over de crisis in ons leven hebben gesproken, omdat het verrassend is dat er een enorme kloof bestond in zoveel literatuur die specifiek over het moederschap gaat.
Natuurlijk hebben we door de jaren heen mensen gehad die over andere soorten catastrofes spraken, en daarom is Madeleine een specialist op het gebied van de modernisten. Ik vond de modernisten erg interessant omdat ze formeel zo experimenteel waren, en gedeeltelijk wordt het beschouwd als een reactie op de zekerheden die in de laatste generatie vóór hen waren gebroken. Ze hadden de religie verloren met Darwin, ze hadden de natuur verloren met de industrialisatie en mechanisatie, en toen was er een enorm verlies aan mensenlevens met de Eerste Wereldoorlog. En zij schreven deze literatuur als reactie daarop. Heel gebroken, heel anders dan wat er eerder was. En ik had het gevoel – hoewel ik niet probeer te zeggen dat het krijgen van een baby het equivalent is van de Eerste Wereldoorlog – dat ik probeerde na te denken over hoe je over dingen schrijft als niets meer zin heeft, als alle oude zekerheden in het verleden liggen en je niet langer herkent wat ooit was.
Getranscribeerd door Otter.ai. Gecondenseerd en geredigeerd door Sydney Perkins en Emily Farris. Foto van Emily McBride door Silvia Poch.
