Als je gisteravond op de Olympische Spelen naar de vrije schaats voor dames hebt gekeken, heb je veel Amber Glenn gezien. De getalenteerde Amerikaanse eindigde net buiten het podium op de vijfde plaats, maar ze was vrijwel constant aanwezig in de uitzending. Als onderdeel van een nieuwe productierimpel zat ze ongeveer een uur lang in een stoel op het podium naast de kus en huilde, terwijl bijna tien skaters om de beurt achter haar aan kwamen. Het is niet verrassend dat fans er hun gevoelens over hadden, waarbij sommigen het ongemakkelijk en onbedoeld kleingeestig vonden, terwijl anderen dol waren op het drama.
Het gebeurde vanwege een geplande wijziging ten opzichte van eerdere Olympische uitzendingen. Dit jaar was er bij de kunstschaatswedstrijd een zogenaamde leidersstoel aanwezig. Medailles worden toegekend op basis van het combineren van de scores van het korte programma, dat eerder deze week plaatsvond, en de vrije skate, die gisteravond plaatsvond. Degene die op een bepaald moment de huidige leider was, werd op die stoel geplaatst en kreeg te horen dat hij moest wachten tot iemand anders zijn score had overtroffen.
Omdat de schaatsers in omgekeerde volgorde aan de beurt zijn op basis van hun korte programmascores, gingen de organisatoren er ongetwijfeld van uit dat er een vrijwel constante cyclus zou zijn waarin nieuwe atleten hoger zouden scoren en op de stoel van de leider zouden gaan zitten. Zo begon de avond ook, maar nadat Amber Glenn vanaf de dertiende positie een absoluut enorme score neerzette, bleef ze gewoon op de eerste plaats staan, zoals schaatser na schaatser ging. Uiteindelijk zat ze daar ongeveer een uur, terwijl ze de andere schaatsers aanmoedigde, maar ze zag er begrijpelijkerwijs ook nerveus uit omdat het erop leek dat haar epische schaats een onwaarschijnlijke medaille zou kunnen worden.
Uiteindelijk is het niet gebeurd. Glenn versloeg elke schaatser van de twaalfde tot de vijfde plaats, maar de vier beste vrouwen eindigden allemaal hoger, twee omdat ze feitelijk een hoger gewaardeerde vrije schaats hadden en twee omdat het puntenvoordeel dat ze die dag binnenkwamen te groot voor haar was om te overwinnen. Dus in de praktijk bracht ze, ook al eindigde ze buiten de medailles, meer dan twee keer zoveel tijd door in de stoel van de leider als ieder ander en moest ze proberen een uur lang voor een gigantisch publiek klaar te blijven staan tijdens wat een aantal van de meest stressvolle momenten van haar leven moesten zijn.
In alle eerlijkheid tegenover de Olympische Spelen en omroeporganisatie NBC was het meeslepende televisie, maar er hing ook een gevoel van droefheid over, omdat iedereen die kunstschaatsen volgt wist dat de kans heel klein was dat ze daadwerkelijk op het podium zou belanden. Op die manier voelde het een beetje als een langzame wandeling naar de beul, ook al had haar vrije schaats naar huis moeten voelen als een onvoorwaardelijke reden voor een feestje.
De reacties op sociale media en in liveblogs waren zeer gemengd. Video’s van interacties of het gebrek aan interacties tussen Glenn en de andere skaters werden online geplaatst, en een Reddit-thread die grotendeels kritisch was over de verandering trok duizenden reacties. De topcommentaar die de leidersstoel “onhandig” noemde, kreeg meer dan vijfhonderd likes. Hier is nog een reactie die meer dan tweehonderd likes trok…
Ik begrijp het concept van ‘de stoel’, maar vroeger keken ze de rest van de programma’s backstage op een monitor en hadden ze niet noodzakelijkerwijs de camera’s in hun gezicht, omdat andere skaters hen overtroffen. Onhandig af.
Niet al het commentaar was echter negatief. Beelden van Glenn die andere skaters aanspoorde en het publiek vroeg om luider voor hen te juichen, waren vertederend voor velen, die blij zijn met hoeveel positiever kunstschaatsen voor vrouwen de afgelopen jaren lijkt te zijn geworden. Fans tweetten ook de hele nacht updates over haar in de stoel van de leider, en velen vertelden hoe het zien van de huidige leider wat drama aan de procedure toevoegde. Hier is een voorbeeld…
Amber Glenn zei dat zolang zij in de leidersstoel zit, iedereen staande ovaties zal krijgen. Moeder van de hele competitie.
Het toevoegen van drama was absoluut het doel. De verandering werd officieel doorgevoerd tijdens de Wereldkampioenschappen van vorig jaar en weerspiegelt wat sommige andere sporten doen, waaronder skiën. Als een van de prestigesporten van de Olympische Winterspelen krijgt kunstschaatsen elke vier jaar altijd de kans om te schitteren, maar er is grote hoop dat het toevoegen van wat meer spanning en productiewaarde het totale aantal kijkers buiten de Olympische Spelen zou kunnen vergroten, en ook meer jonge schaatsers zou kunnen aantrekken. Het is een prachtige sport, maar tussen rechtenkwesties en vlekkerige televisieverslaggeving is het een klim bergop.
Hoe je ook over de leidersstoel denkt, het was een fenomenaal gratis vrouwenprogramma. Alysa Liu ging van gepensioneerd naar Olympisch kampioen nadat haar energieke schaats nipt de Japanse favoriet Kaori Sakamoto overtrof, die hoger scoorde vanwege haar kunstenaarschap, maar verloor vanwege een lagere technische score op de moeilijkheidsgraad van haar sprongen. Ze werden op het podium vergezeld door de Japanse Ami Nakai, die, tot haar grote vreugde, op haar zeventiende een medaille won. Er kan veel gebeuren in vier jaar, maar bij de volgende Olympische Spelen zou het geen verrassing zijn om haar als alles gezegd en gedaan is op de stoel van de leider te zien zitten.
