Dit verscheen voor het eerst in Lit Hub’s Ambacht van schrijven nieuwsbrief – meld u hier aan.
Ik hou van kunst die uit de ruimte lijkt te komen, die niets met iets anders in de tijdgeest te maken lijkt te hebben, waardoor ik me afvraag hoe de kunstenaar het ooit heeft bedacht en in elkaar heeft gezet. Wanneer ik met een werk als dit word geconfronteerd – en ik houd ervan als het als een confrontatie voelt – denk ik soms aan de Franse KNO-arts Dr. Alfred Tomaitis en zijn theorie dat de stem niet kan voortbrengen wat het oor niet kan horen. Het idee van Tomatis illustreert hoe moeilijk het voor elke kunstenaar is om iets nieuws te creëren. Als menselijke maker heb ik soms het gevoel dat ik opgesloten zit in een gesloten systeem, dat alleen in staat is werk te maken dat bestaat binnen het bereik van datgene waaraan ik al ben blootgesteld. Als schrijver probeer ik altijd te vinden wat ik beschouw als dode zones – plaatsen waar ik onbewust nog niet onderzochte ideeën koester. Het is niet eenvoudig om deze te lokaliseren, maar één ding dat ik nuttig heb gevonden, is het bestuderen van een ander medium. Voor mij is dit theater. In eerste instantie ging ik gewoon naar het theater omdat ik fan ben. Maar nu beschouw ik regelmatig theaterbezoek als een belangrijk onderdeel van mijn schrijfpraktijk. Om te beginnen is het handig. Hoewel het mij dagen of weken kan kosten om een boek uit te lezen, kan ik in mijn theaterstoel gaan zitten en getuige zijn van de volledig gerealiseerde ideeën van iemand anders over plot, karakter, dialoog, setting, enz., in minder dan drie uur. Het helpt dat ik de structuur van theaterbezoek leuk vind: ik zit graag in het donker, in een kamer vol mensen die naar andere mensen kijken. Als ik niet betrokken ben bij wat er op het podium gebeurt, kijk ik zelfs graag naar het publiek. Zoals het gezegde luidt: een publiek liegt niet. Als verhalenmaker kan het nuttig zijn om realtime reacties op een verhaal te observeren terwijl het zich ontvouwt.
Wat mijn theaterstudie echter het meest helpt, is open en nieuwsgierig blijven. Ik probeer geen theaterexpert te worden; Ik wil student blijven. Alleen al de erkenning dat dit mijn doel is, helpt mij om dezelfde houding terug te brengen in mijn leeswerk, waarbij ik eerder chagrijnig en ongeduldig ben.
Ik geloof dat mijn theaterbezoek mij ook helpt om mezelf interessantere vragen te stellen. Is een roman een voorstelling? (Ik denk het wel). Wat voor soort? (Daar ben ik nog niet achter). Maar alleen al het nadenken over deze kwesties heeft mij, geloof ik, geholpen om onbevreesder te zijn bij het bouwen aan de wereld voor mijn nieuwe roman, Wolk zes.
Theaterbezoek helpt mij lateraal te denken. Als ik geïnspireerd word door iets dat ik op het podium zie, merk ik dat ik me uitstrekt om na te denken over hoe dat ding opnieuw kan worden gemaakt met taal. En als iets in een productie mij ontroert, vergroot het mijn begrip van wat mijn eigen werk kan doen. Op die momenten voel ik me echt beloond, alsof ik bijna een geluid kan detecteren dat buiten mijn gehoorbereik valt.
Ik heb misschien een sterke voorkeur voor wat ik lees, maar als het om het zien van een voorstelling gaat, ga ik naar vrijwel alles. Mijn theaterbezoek dit jaar loopt uiteen van avant-gardeshows die me met stomheid geslagen hebben (Overwinning op de zon van Nature Theatre of Oklahoma en Tanz van Florentina Holzinger) tot een komedie over ras waar ik dol op was (Race: De film: Het toneelstuk door Bret Raybould & Cristian Duran) tot een eenpersoonsclownshow die me charmeerde (De passie van meneer Cardboard van Miles Calderon).
Natuurlijk zou mijn inzet als theaterbezoek waarschijnlijk niet zo goed werken als ik niet in zo’n gelukkige positie zat. Ik woon in New York City, in een blok waar, opmerkelijk genoeg, drie theaters buiten Broadway liggen (evenals een Parijse Tea Room en een falafelparkeerplaats die ook dienst doet als moskee, maar dat is een ander verhaal).
Woon je ergens zonder robuust theaterlandschap, geen probleem. Het punt is simpelweg om iets te bestuderen waar je van houdt, maar dat is niet schrijven.
Bovendien is op een bepaald niveau alles theater. Alles behalve schrijven, dus.
__________________________________________________
Wolk zes van Amy Fusselman is verkrijgbaar via Catapult.
