Als Reuters Gisteren meldde minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio nieuwe lettertypebeperkingen op het ministerie van Buitenlandse Zaken, omdat Trump en zijn hogmen in de gaten blijven houden wat voor Amerikanen belangrijk is.
Onder de laatste regering schakelde het ministerie van Buitenlandse Zaken over op het gebruik van de schreefloze Calibri voor officiële zaken, die volgens hen toegankelijker was voor mensen met een handicap en standaard was in de Microsoft-producten die het ministerie gebruikt.
Maar deze verandering was te modern en te toegankelijk voor Rubio’s afdeling. In een opgeblazen telegram kondigden ze aan: “Om het decorum en de professionaliteit van de schriftelijke werkproducten van het ministerie te herstellen en weer een verkwistend DEIA-programma af te schaffen, keert het ministerie terug naar Times New Roman als standaardlettertype.”
“Deze opmaakstandaard komt overeen met de One Voice for America’s Foreign Relations-richtlijn van de president, en onderstreept de verantwoordelijkheid van het ministerie om een uniforme, professionele stem te presenteren in alle communicatie”, voegde de kabel eraan toe.
We debatteren graag over lettertypen, maar dit is geen goed lettertypegevecht. Deze regering is geobsedeerd door het uitroeien van alles wat op gelijkheid gericht is of de overheid een gastvrijer plek zou kunnen maken. Deze zet past ook bij hun esthetische obsessies, die geworteld zijn in een selectieve kijk op het verleden. Hun sociale media-accounts staan vol met modieuze, door AI gegenereerde ‘dit is wat ze van je hebben afgepakt’-afbeeldingen, die een mix zijn van de witheid van de voorsteden uit het midden van de eeuw die alleen bestond in reclame voor broodroosters, gecombineerd met het soort neoklassieke triomfalisme met kolommen en marmer dat populair is bij bankfilialen en kavels voor gebruikte auto’s. Deze ‘vroeger was het beter’-stijl zal bekend zijn bij iedereen die Twitter-accounts tegenkomt met avatars van Romeinse standbeelden die schuimen over ‘een terugkeer naar schoonheid’. Deze typen geven de voorkeur aan glimmende Romeinse zuilen, smakeloos verguldsel en overmaats alles, bedoeld om overheersing, hiërarchie en regressief traditionalisme te impliceren. Het is logisch dat er een voorkeur bestaat voor Times New Roman, dat een hoofdletter ‘I’ heeft die op een kleine kolom lijkt.
Mijn favoriete schrijfster over deze vreemde stijl is Kate Wagner van McMansion Hell. Ze is de beste op het gebied van de architectonische initiatieven van Trump, van de modieuze uitvoeringsbesluiten over ‘traditionele’ architectuur tot het ontwerp voor de balzaal van Trump, die ze situeert op het kruispunt van Don’s smaak voor ‘Liberace-chique penthouse-interieurs’ uit de jaren 80 en de smaak van zijn architect voor neoklassiek revivalistisch, antipostmodernisme.
Deze controle van de esthetiek om uit te roeien wat als vreemd en onwaardig wordt gezien, is lange tijd een kenmerk geweest van reactionaire modernisten (zie het nazi-decreet voor ‘normaal type’), maar ik vermoed dat een onuitstaanbare sukkel als Rubio ook nog steeds denkt als het lievelingetje van een leraar, die zich niet kan voorstellen iets in te dienen dat niet in de door de professor geprefereerde maat 12 Times New Roman is, met marges van 1 inch.
De rode draad in dit alles is een sobere esthetiek van onbeschaamde overheersing die op de een of andere manier ook onzeker is door zijn flitsende karakter. Dus deze jongens gaan natuurlijk spotten met ‘onfatsoenlijke’ moderne lettertypen die zijn ontworpen om chic en toekomstgericht te zijn en het lezen op de computer een beetje gemakkelijker te maken.
