Het is april aan de oostkust en we beginnen een glimp van schoonheid op te vangen te midden van de gekoelde vochtigheid. Iedereen kent Eliots beschrijving van april als de wreedste maand: “Herinnering en verlangen, roerige/saaie wortels met lenteregen.” Ik voel je, broeder. Maar de zin die altijd in mijn gedachten opduikt is die van Shakespeare, van De storm: “sponsachtig april.” Het beschreef precies hoe het buiten voelt, en ook hoe een lange winter je kan achterlaten: uitgewrongen en te gevoelig voor het absorberen van wat er om je heen gebeurt.
Wat ik wil zeggen is dat het een belangrijke week is geweest, en het is je vergeven als je iets van het nieuws hebt gemist. Ik heb een paar Venns hier om je bij te praten.
Fijne paasdagen en ik hoop dat je weekend niet te sponzig is. Ik zie je hier maandag weer.
