Zach Cregger is een grappige kerel. Letterlijk. Lang geleden Barbaar En Wapens maakte hem tot een van de meest interessante filmmakers van horror, met wie hij jarenlang sketchcomedy maakte De witste kinderen die je kent. Dat gevoel voor humor volgde hem in zijn horrorwerk, en ik heb over het algemeen genoten van de vreemde lachjes die in zijn films sluipen wanneer je ze het minst verwacht. Het blijkt dat het testpubliek één probleem had met de release van zijn filmkalender voor 2026, en ik ben zo blij dat hij naar hun feedback heeft geluisterd.
In een gesprek met The Hollywood Reporter onthulde de schrijver-regisseur dat het testpubliek zijn kijk over het algemeen leuk vond Residentieel kwaad, maar bleef dezelfde klacht uiten: het was te grappig. De regisseur luisterde, ging terug naar de montage en begon grappen te maken. Hij legde uit:
Ik ontdekte dat mensen de film erg leuk vonden, maar dat ze hem te grappig vonden. Dus tijdens mijn tests heb ik zoveel mogelijk grappen eruit gehaald. Ik ontdekte toen dat het publiek niet alleen meer van de film genoot, maar dat ik de film ook veel leuker vond. Een beetje humor doet veel goed in een horrorfilm, en er is geen enkele grap die ik uit deze film heb gehaald die ik mis.
Ik ben erg blij dat hij die opmerking heeft gemaakt. Dat klinkt misschien vreemd van iemand die nadenkt Barbaar is regelmatig hilarisch. Justin Long die zijn griezelige kelder opmeet voor extra vierkante meters blijft een van mijn favoriete grappen in een moderne horrorfilm. Wapens wist ook wanneer hij iets absurds door alle angst heen moest laten breken. Ik herinner me nog dat ik snoof toen Josh Brolin die perfect geplaatste F-bom liet vallen.
Maar Residentieel kwaad heeft een andere baan. Creggers film volgt Bryan, gespeeld door Austin Abrams, een medische koerier wiens routinematige bevalling uitmondt in een extreem slechte nacht in Raccoon City, met alle biologisch gevaarlijke narigheid die daarmee gepaard gaat. Tot ergernis van sommige fans is de aanpassing van de videogame een nieuw verhaal binnen de franchise en geen zoveelste aanpassing waarin de bekende helden van de game centraal staan. Voor dat soort survival-horror-opstelling kunnen te veel grappen gaten in de spanning gaan prikken. Met andere woorden: met een beetje komedie kom je al een heel eind.
Dit is waar Creggers opmerking over het niet missen van een enkele verwijderde grap mij raakt. Hij hakte niet met tegenzin materiaal uit waar hij van hield, omdat een testscore hem dat opdroeg. Hij keek naar de film, besefte dat die grappen niet hielpen en knipte ze zelf uit.
Stephen King brengt dat deel van het creatieve proces vrij botweg in beeld Over schrijven: “Als het werkt, prima. Als het niet werkt, gooi het dan weg. Gooi het weg, zelfs als je er dol op bent.” Dat is in grote lijnen wat hier gebeurde. De vertoning wees Cregger op iets dat hij tijdens het maken van de film niet volledig kon zien, en toen hij eenmaal de opnames had gemaakt, gaf hij ook de voorkeur aan de slankere versie. Al met al is dat precies wat testscreenings moeten bereiken als ze werken.
Ik kan de letterlijke ‘hete’ versie van Zach Cregger niet overwinnen toen hij zijn Resident Evil-reboot maakte
Residentieel kwaad er is echter altijd ruimte geweest voor belachelijkheid. We hebben het over een franchise met gigantische farmaceutische gemuteerde monsters en personages die dialoog voeren terwijl ze gekleed zijn alsof ze binnenkwamen uit ’s werelds zwaarst bewapende dragshow. Een volledig humorloze aanpassing zou op zijn eigen manier raar aanvoelen. Maar er is een verschil tussen het laten ademen van de absurditeit en het leeg laten lopen van een enge scène omdat het script een nieuwe clou niet kan weerstaan.
Gebaseerd op de vroege reacties van het publiek en de kritische ontvangst ervan Residentieel kwaadlijkt Cregger die balans te hebben gevonden. MET BETREKKING TOT opende in eigen land voor $ 60 miljoen, het grootste debuut in de franchisegeschiedenis, en verdiende tijdens het eerste weekend wereldwijd $ 108,3 miljoen. De film heeft al een belachelijk aantal indrukwekkende statistieken verzameld, maar de Rotten Tomatoes-score van 96% na twee weken in de bioscoop is misschien wel het duidelijkste teken dat het publiek en de critici het er mee eens zijn.
Het is duidelijk dat het uithalen van een paar grappen niet in zijn eentje die cijfers oplevert. Toch vind ik het leuk om te horen dat Cregger bereid was een prima komedie te vermoorden toen deze de monsters in de weg stond bij het uitvoeren van hun werk. Weten wanneer je je moet inhouden is een van de instincten die fatsoenlijke filmmakers onderscheidt van de regisseurs achter de beste horrorfilms.
Residentieel kwaad speelt nog steeds in theaters, dus controleer uw lokale vermeldingen voor aanvangstijden. Houd ook je ogen open voor updates over aankomende horrorfilms.
