Als amateur-rockhistoricus die talloze rockbiografieën heeft gelezen en de meeste grote muziekbiopics over bands en sterren heeft gezien, vooral uit de jaren ’60 en ’70, moet ik toegeven dat de meeste daarvan slecht zijn. Eén die mij vooral gek maakt is die van 2018 Boheemse rapsodie over Koningin. Ik ben niet eens een hele grote fan van de band, maar het lukt me nog steeds in een weliswaar ongezonde mate woedend te maken. Het zijn niet de uitvoeringen of de muziek; het zijn de vreselijke verhalen die de geschiedenis van de band en vooral het levensverhaal van Freddie Mercury manipuleren.
De geschiedenis van de band klopt gewoon niet
Ik schrijf dit in de wetenschap dat de overlevende leden van Queen, Brian May, John Deacon en Roger Taylor actief bij de film betrokken waren, en eerlijk gezegd maakt dat het allemaal nog gekmakender dat de echte geschiedenis van de band zo verkeerd is. Ik weet en waardeer dat er soms veranderingen in de verhalen moeten worden aangebracht om een geweldige film te maken en een goed verhaal te vertellen, maar er zitten dingen in Boheemse rapsodie die zo flagrant onjuist zijn dat het de hele film verpest. Een groot deel hiervan komt aan het einde van de film en in de tijdlijn van de gebeurtenissen.
De film eindigt met een optreden van Queen in het Wembley Stadium tijdens het Live Aid-concert in 1985. Het optreden wordt algemeen beschouwd als een van de grootste concerten in de rockgeschiedenis, en met goede reden. Zelfs ik, die geen grote fan van de band ben, kan waarderen hoe ongelooflijk de show is, vooral het optreden van Mercury. Rami Malek, die een Oscar won voor zijn vertolking van de leadzanger, is elektrisch in de uitvoering.
Volgens de film waren Mercury en de rest van de band al een tijdje van elkaar vervreemd, vlak voor Live Aid herenigd, op het laatste moment bij de grote affiche gevoegd en het optreden van hun leven neergezet. Alleen is dat allemaal niet waar. Queen was geen last-minute toevoeging aan het wetsvoorstel; ze maakten al deel uit van de line-up vanaf het moment dat het concert werd bedacht door Bob Geldof.
Ze waren ook al een tijdje niet meer ‘opgebroken’. Sterker nog, ze hadden net een grote wereldtournee achter de rug ter ondersteuning van hun album uit 1984 De werken in mei ’85. Live Aid vond plaats minder dan 2 maanden na de laatste show van de tour. Het is ook vermeldenswaard dat het Rock in Rio-concert dat in de film in 1979 plaatsvond, in werkelijkheid in januari ’85 plaatsvond. Dat zou niet passen in het valse verhaal in de film waarin de band op dat moment een pauze had
De geschiedenis van Mercurius is zelfs nog flagranter
Nog frustrerender dan de dubieuze geschiedenis van de band die in de film wordt verteld (en er zijn andere voorbeelden dan Live Aid) is de nepgeschiedenis die wordt verteld over Mercury, en in het bijzonder zijn HIV-diagnose. In de film wordt geportretteerd dat Mercury, terwijl de band repeteerde voor Live Aid, net na de “hereniging” in ’85, zijn bandleden over zijn diagnose vertelde, wat bijdroeg aan de emotionele aard van het legendarische optreden.
In werkelijkheid wist Mercury op dat moment waarschijnlijk niet dat hij HIV-positief was. Hij zou die tragische diagnose niet voor een ander willen krijgen twee jaar! Hij vertelde het pas in 1989 aan de rest van de band, een volledige vier jaar na Live Aid. Voor mij is dit een onvergeeflijke manipulatie van de feiten om valse emoties op te wekken bij filmkijkers. Het is echt vies. Het verhaal is tragisch genoeg zonder dat er een volledig vals verhaal aan hoeft te worden toegevoegd.
Er zijn nog meer dingen in de film, die destijds een record vestigde voor de meest opbrengende muziekbiopic ooit (sindsdien overschaduwd door Michaël op het filmschema van 2026), het gaat mis over Mercury’s solocarrière en hoe dit de rest van de band beïnvloedde (spoiler alert, ze hadden allemaal een solocarrière), en een paar andere dingen waar ik over zou kunnen muggenziften, maar het is het BS-einde dat me echt op scherp zet.
