0
Volg ons
Toen ik ging zitten om de nieuwe documentaire over de Counting Crows te bekijken, een van de vele muziekdocumentaires die ik in 2025 zag, had ik niet verwacht dat mijn gedachten over de band zouden veranderen. Kraaien tellen: heb je me de laatste tijd geziendie je nu kunt bekijken met een HBO Max-abonnement, is een geweldige geschiedenis van de band, en hoewel ze nog steeds niet mijn favoriet zijn of zoiets, besefte ik dat ik in het verleden gewoon een snob over ze was. Het was een interview met een andere veel verguisde zanger door muziekcritici, Chris Martin van Coldplay, dat mij van gedachten veranderde.
Ik geef toe: ik kan soms een muzieksnob zijn
In een vorig leven als schrijver was ik muziekcriticus. Toen ik over muziek schreef, probeerde ik wanhopig er geen snob over te zijn, maar als het ging om bands die groot werden toen ik een tiener was of op de universiteit in de jaren ’90, bleef ik een snob over bands die ik niet leuk vond. Counting Crows was een van die bands waar ik toen snob voor was, en dat bleef ik jarenlang. Ik vond ze niet leuk, en ik was bepaald niet de enige.
Een aanzienlijk deel van de documentaire gaat over de reacties die de band in de jaren ’90 kreeg van rockcritici. Ze werden feitelijk door hen gehaat, terwijl ze tegelijkertijd geliefd waren bij hun fans. Naarmate de documentaire vordert, is een van de mensen die overal worden geïnterviewd Chris Martin, en ik ben een onbeschaamde en onbeschaamde fan van zijn band, Coldplay. Dat is een band die heel erg op Counting Crows lijkt, in die zin dat ‘serieuze’ muziekmensen de neiging hebben om ze af te wijzen of te bespotten, maar hun fans houden van ze. Eén perspectief van Martin raakte mij echt.
Eén citaat viel echt op
Helemaal tegen het einde van Heb je mij de laatste tijd gezienMartin en anderen hebben het over de erfenis van de Counting Crows en hoeveel hedendaagse bands uit de jaren 90 die door critici werden geprezen volledig zijn verdwenen, terwijl Counting Crows erg populair is gebleven bij hun fanbase. Martin zegt dat dit komt doordat de band, en vooral zanger en songwriter Adam Duritz, trouw blijft aan zichzelf. Volgens Martijn:
Zolang wat je zingt uit je hart komt en wat je echt wilt zingen, hoef je je nergens meer zorgen over te maken. Iedereen zal een andere reactie hebben. En sommige mensen die er vandaag een hekel aan hebben, zullen er morgen dol op zijn. En de beste Counting Crows-muziek klinkt voor mij alsof het zich geen zorgen maakt over wat iemand anders denkt.
Dus hoewel ik de muziek van Duritz en zijn band al lang had afgewezen, veranderde mijn perspectief echt toen ik dit hoorde van Chris Martin, die dezelfde soort afwijzende recensies krijgt. Ik zal eerlijk zijn: het had al jaren geleden moeten veranderen, maar beter laat dan nooit, denk ik! Als iemand die vaak defensief is geweest tegenover Coldplay en aan zijn haters uitlegt dat ze een geweldige band zijn die te veel mensen meteen afwijzen, bleek dat ik hetzelfde deed met Counting Crows.
Counting Crows zal nooit mijn favoriete band zijn, maar dat is mijn probleem, niet dat van Duritz of de band. Ik begrijp wel hoe hun fans zich voelen, en dat is wat hier belangrijk is. Hopelijk komt er nog een muziekdocumentaire op het tv-programma van 2026 die op dezelfde manier mijn mening verandert over een artiest die ik oneerlijk heb afgewezen.
