Als je net als ik veel van de beste horrorfilms hebt gezien, ontstaat er een soort vertrouwen dat je elk griezelig concept dat Hollywood bedenkt, aankunt. Nooit had ik gedacht dat een film gebaseerd op een griezelpasta zou mij beïnvloeden op de manier waarop de Achterkamers film deed dat wel, maar hier zijn we dan, en ik moet het hebben over de unieke manier waarop de film onder mijn huid kwam. Geen schrik in dit artikel: deze gedachten zijn spoilervrij!
Hoe eng kan een stel kamers zijn?
Ook al ben ik opgegroeid met internet en draag ik er letterlijk dagelijks aan bij als schrijver hier op Den Bosch Cultuurstad, ik ben het soort persoon dat altijd verward kijkt naar populaire memes en internetreferenties als mensen ze aan mij citeren. Ik denk dat ik die kant van het internet gewoon niet zo vaak volg als mijn leeftijdsgenoten? Dus toen ik de trailer zag van AchterkamersIk had geen huid in het spel. Het wekte wel mijn interesse. Het leek op het soort fris concept dat ik uit meer aankomende horrorfilms wil zien.
Voordat je het ziet Achterkamers, Ik had echt niet gedacht dat ik er bang voor zou zijn. Zeker, een reeks geelgekleurde liminale ruimtes is verontrustend, maar wat gaan ze doen? Het was duidelijk dat ik geen idee had wat ik kon verwachten.
De onverwachte manier waarop achterkamers mij het gevoel gaven
Hoe zijn de gevonden beelden van achterkamertjes opgenomen? Regisseur Kane Parsons legt uit hoe het zich verhoudt tot zijn YouTube-serie
Laten we het hebben over hoe ik me voelde toen ik het theater verliet. Na bijna twee uur in de achterkamertjes te hebben doorgebracht, kon ik het niet laten om alles om me heen anders te zien. Ik besefte dat de achterkamers niet alleen maar raar uitziende kamers zijn; ze omvatten ook een samensmelting van al onze door de mens gemaakte normaliteiten, zoals straatnaamborden, TL-verlichte kamers en dergelijke. We zijn gewend om deze armaturen in ons dagelijks leven te zien, maar ik denk er meestal niet te veel over na.
Nadat ik ze vervormd had gezien als een soort monster van onze menselijke creaties, voelde het alsof ik overal waar ik keek de onnatuurlijke toestand van onze wereld zag. Het gaf me een existentieel gevoel over de plaatsen die we hebben gecreëerd in de wereld waarin we leven, en de abnormale en bizarre vormen om ons heen die we gewoon accepteren als onderdeel van de realiteit. Het deed me nadenken over alle manieren waarop we de inherente schoonheid van de aarde hebben onderdrukt, alleen maar om kantoren met lelijk behang en kantoorhokjes te bouwen.
In mijn eigen leven probeer ik er altijd aan te denken om naar buiten te gaan en ik vind stilte en vrede door naar de blauwe lucht te kijken of het geritsel van bomen te horen. Achterkamers maakte gebruik van mijn angsten omdat het een eindeloze leegte is van kamers zonder ramen of deuren naar de natuurlijke staat van onze buitenwereld. Ik besefte dat het vastzitten op een plek als deze eigenlijk een nieuwe nachtmerrie van mij is… en dat dat op de een of andere manier al zo was?
De hele film zorgde ervoor dat ik naar buiten wilde rennen en ergens wilde kamperen. Ik hou ervan als een enge film me kan laten nadenken over ons eigen bestaan en vragen kan stellen waar ik anders niet aan zou hebben gedacht. Achterkamers is een van de beste films die ik dit jaar heb gezien, en ik zou graag meer films zien die zich in deze wereld afspelen. Hoe dan ook, dat zijn slechts mijn gedachten. Je kunt lezen wat critici erover zeggen Achterkamers en zie het nu zelf in de bioscoop.
