Als ik een nieuwe horrorfilm bekijk, is ‘herkenbaar’ het laatste woord dat ik verwacht te gebruiken om deze te beschrijven. Maar daar dacht ik aan toen ik Zach Cregger’s verliet Inwoner Kwaadaardig. Ik denk dat deze vermelding op het filmschema van 2026 dat woord ook waardig is, omdat in het middelpunt ervan gewoon een normale kerel staat die in een situatie terechtkomt waarvan hij geen idee heeft hoe hij ermee om moet gaan. En ik moet zeggen dat ik, als iemand die ook maar een normaal mens is, als ik hem was, waarschijnlijk precies hetzelfde zou hebben gehandeld.
Ik ben bang dat ik net zo zenuwachtig ben als Bryan
Hoewel mensen in veel horrorfilms zenuwachtig zijn, was er iets aan de terreur die Bryan van Austin Abrams voelde dat echt aansloeg. Op geen enkel moment deed hij echt zijn best om de held te zijn of te doen alsof hij onbevreesd was. Hij was gewoon een doodsbange man die probeerde een pakketje af te leveren en te overleven. Hij kon zijn angst dus niet onderdrukken, zoals blijkt uit het vele hoge geschreeuw en de geërgerde reacties.
Nu ben ik snel bang. Dus als ik door zombies werd achtervolgd, zou ik, net als Bryan, schreeuwen, zo snel rennen als ik kon en letterlijk springen als er iets bewoog. Dit is wat Creggers videogame-aanpassing tot stand heeft gebracht Residentieel kwaad zo vermakelijk voor mij, en ik vond het geweldig dat ik kon begrijpen hoe bang Bryan was.
Als iemand die geen videogames speelt, had ik te veel te maken met de incompetentie van Bryan
Ik heb dat kijken gelezen Residentieel kwaad zorgde ervoor dat mensen hetzelfde gevoel kregen als de games hen laten voelen. Hoewel ik de videogame nog nooit heb gespeeld, kan ik bevestigen dat het kijken naar Bryan die deze wereld doorkruiste, me hetzelfde gevoel gaf als wanneer ik een videogame speel, wat geen idee heeft en tamelijk incompetent is.
Er wordt wel eens gezegd dat Bryan gamers vertegenwoordigt, en niet noodzakelijkerwijs de helden die we in videogames zien, en daar ben ik het mee eens. Hij vertegenwoordigt echter ook degenen onder ons die geen idee hebben wat we doen als we een controller pakken. Dus ja, hoewel het personage letterlijk een gamer is die geen idee heeft hoe hij een pistool moet gebruiken, representeert hij ook hoe ik me voel wanneer ik probeer met een nepwapen te schieten in een videogame.
Bryan wist niet hoe hij de veiligheid moest uitschakelen om zijn wapens te gebruiken, en zijn voortdurende pogingen en mislukkingen om voorbij een slot te komen waren hilarisch. Als knop-smasher en werkelijk onbekwame gamer voelde deze film als een weergave van wat ik speel Residentieel kwaad eruit zou zien, en ook hoe ik zou zijn als ik daadwerkelijk in deze met zombie gevulde situatie terecht zou komen.
Hoewel ik wel iets heb met Bryan en zijn daden, moet ik opmerken dat ik 100% slim genoeg zou zijn geweest om mijn ladder niet in die schuur weg te gooien. Maar anders zou ik in bijna elk ander scenario waarschijnlijk net zo onwetend en geschokt zijn geweest als onze leidende man. En dat is de reden waarom Zach Creggers veelgeprezen kijk op het onderwerp Residentieel kwaad is zo’n onverwacht herkenbare horrorfilm.
