Ik ben een grote fan van De Bluesbroers. Het is een van die films die ik keer op keer heb bekeken, en ik beschouw het als een totale ‘remote dropper’, zoals in: ik laat de afstandsbediening vallen als ik zie dat hij aan staat en kijk tot het einde. Ik hou van de humor, de personages, de geweldige autoachtervolgingen en vooral van de muziekuitvoeringen. Met legendes als James Brown, Ray Charles, John Lee Hooker, Cab Calloway en natuurlijk de legendarische Blues Brothers-band kan het eigenlijk niet fout gaan. Dat is wat de scène in het restaurant met Aretha Franklin altijd zo vreemd heeft gemaakt. In mijn hoofd heb ik de filmmakers altijd de schuld gegeven, maar het bleek de schuld van Franklin te zijn dat de audiotrack niet klopte.
Het geluid in de scène komt niet overeen met haar lippen
Wanneer Joliet Jake (John Belushi) en Elwood (Dan Aykroyd) proberen de band bij elkaar te krijgen om hun missie van God te voltooien, komen ze terecht in een restaurant waar Matt “Guitar” Murphy en “Blue” Lou (Lou Marini) werken. In de film is Murphy getrouwd met een personage gespeeld door Franklin, en ze geeft een van de beste muzikale optredens in de film met haar nummer ‘Think’, terwijl Murphy besluit of ze wel of niet weer op pad gaat met Jake en Elwood.
Ik hou van het liedje en de scène in de film. Van The Blues Brothers (die volgens Franklin gekleed zijn als twee chassidische diamanthandelaren of alsof ze van de CIA zijn of zoiets) die droge, witte toast en vier hele gebakken kippen (en een cola) bestellen tot aan het optreden zelf: het is een scène waar ik altijd naar uitkijk. Het is echter altijd een beetje onaangenaam geweest vanwege de niet-overeenkomende audio. Dat komt omdat Aretha Franklin haar eigen liedje simpelweg niet kon synchroniseren. Dat is eigenlijk maar goed ook, ook al zorgt het voor een vreemd moment in de film.
In de bonusfuncties op De Bluesbroers DVD, regisseur John Landis legt uit wat er aan de hand was. Hij zegt:
Er (zijn) bepaalde zangers, BB King en Aretha Franklin, die problemen hebben met lipsynchronisatie en afspelen, en de reden daarvoor is interessant. Dat komt omdat ze een liedje nooit twee keer op dezelfde manier zingen. Het is dus best geweldig als je ze live ziet, maar als je ze probeert op te nemen om af te spelen, is het een enorme pijn in de kont, omdat het is als ‘wat is je mond aan het doen?’
De redacteur van de film, George Folsey, voegde eraan toe dat de muzikale nummers zwaar waren, hoewel hij er specifiek aan toevoegde dat hij geen namen zou noemen. Ik denk dat het duidelijk is over wie hij het had.
Dat gezegd hebbende, hoewel het me uit de film haalt als ik de niet-overeenkomende audio zie, zal het me, nu ik begrijp waarom, me niet meer storen. Als grote fan van Aretha Franklin mag ze doen wat ze wil, en als ze haar eigen liedjes niet kan lipsynchroniseren, nou ja, goed. Daarom is ze een legende en een van de belangrijkste (en beste) stemmen van de 20e eeuw. Ze is een perfecte aanvulling op een van de meest geciteerde komedies van de jaren tachtig en een van de beste muziekfilms aller tijden.
