In de jaren tachtig scoorde de Brat Pack hit na hit. Eén van de grootste was Sint-Elmusvuurwat in veel opzichten de typische Brat Pack is, met een aantal leden van die crew in de hoofdrol, zoals Rob Lowe, Demi Moore, Emilio Estevez, Ally Sheedy en Andrew McCarthy. Ik ben al tientallen jaren niet meer gaan zitten kijken naar de film, en toen ik dat onlangs deed, kromp ik ineen tijdens het hele ploeteren. Ik bedoel, het hele ding.
Het is moeilijk om het meest griezelige te kiezen, maar het plot van Emilio Estevez is dichtbij
Er is veel om over te piekeren gedurende de hele film. De grappen zijn ongelooflijk oubollig, en alles in het script is gewoon zo…basic. Het is moeilijk om te beslissen wat het meest lastige subplot is, maar het verhaal waarin Kirby (Estevez) een vrouw stalkt op wie hij verliefd was, Dale Bieberman (Andie McDowell), is zeker in de race. Het begint onschuldig genoeg, als de twee elkaar voor het eerst sinds jaren tegenkomen in een ziekenhuis waar Dale dokter is. Vanaf daar ontspoort het volledig.
Eerst gaan Dale en Kirby op een lastige eerste date, die snel eindigt als Dale weer aan het werk moet. Dat is nadat Kirby uren vóór de date in het restaurant arriveerde. Het is raar, maar oké, ik kan het kopen. Dan wordt het Echt ongemakkelijk als Kirby haar letterlijk begint te stalken en haar volgt naar een feestje in de stromende regen. Toch besluit ze om de een of andere reden dat ze hem terug moet brengen naar haar huis om uit te leggen waarom een relatie niet zou werken.
Kirby is niet iemand die nee als antwoord accepteert, en besluit dat het allemaal om geld draait, en hij neemt een baan bij een ondernemer om wat te verdienen, waardoor hij schijnbaar zijn dromen om advocaat te worden opzij zet. Hij geeft een feestje bij zijn baas thuis. Ze komt niet opdagen en Kirby volgt haar eigen auto in een skigebied, vermoedelijk vele uren verderop. Het is echt verontrustend gedrag, en dat komt niet alleen omdat de jaren ’80 een ‘andere tijd’ waren. Waarom Dale de politie niet zo’n zes keer heeft gebeld, slaat nergens op. In plaats daarvan kussen zij en Kirby elkaar in de lodge en vertrekken op goede voet. Kirby had in de gevangenis moeten zitten. Maar ze eindigen tenminste niet samen.
Het plot tussen Demi Moore en Rob Lowe
Wat meer in overeenstemming is met de jaren tachtig is de scène tussen het personage van Rob Lowe, Billy, en dat van Demi Moore, Jules. Na Kirby’s feestje zoenen de twee dronken in een auto, en Billy komt erg dicht bij een regelrechte aanranding. Ik begrijp dat Billy de ‘fout’ van de groep is en dat drugs en drank hem in de war hebben gebracht, maar in een echte situatie begrijp ik niet helemaal hoe Jules na de ontmoeting ooit nog met Billy zou praten. Mogelijk heeft ze zelfs een aanklacht ingediend.
Toch… blijven ze vrienden. Ik weet niet of het gewoon onrealistisch of verontrustend is. Of allebei. Films uit de jaren 80 zijn berucht om dit soort scènes die geen realistische gevolgen hadden (ja, in de jaren 80 begrepen mensen seksueel geweld wel). Het ergste is dat zodra het leven van Jules uiteindelijk uiteenvalt, het Billy is die haar redt, en de enige naar wie ze zal luisteren nadat ze de meest bizarre zelfmoord ooit heeft geprobeerd door dood te vriezen. Wat nog erger is, is dat Billy uiteindelijk Wendy (Mare Winningham) uiteindelijk smeekt om wat alleen kan worden omschreven als medelijdensseks, en het werkt. Het is allemaal behoorlijk vies.
Zelfs de realistische dingen zijn cringy
Eén subplot betrof Billy’s relatie met Wendy. Wendy is de naïeve van de kliek en heeft moeite met het vinden van haar weg in de wereld. Haar ouderwetse vader behandelt haar zoals jonge vrouwen vaak door de oudere generatie werden behandeld, zelfs in de jaren ’80. Hij wil dat ze haar baan opzegt, trouwt en kinderen krijgt. Dat is eigenlijk behoorlijk realistisch, en ja, naar moderne maatstaven is het super ineenkrimpen, zoals de kinderen zouden zeggen.
Het meest realistische subplot in de film betreft de driehoeksverhouding tussen Alec (Judd Nelson), Leslie (Ally Sheedy) en Kevin (Andrew McCarthy). Zelfs dat eindigt op een behoorlijk ongemakkelijke manier wanneer Leslie het uitmaakt met Alec te midden van zijn talrijke ontrouw en contact maakt met Kevin. De seksscène is puur ineenkrimpen. Zelfs dat hele ding eindigt vreemd als Alec en Kevin accepteren dat Leslie van hen beiden houdt, maar bij geen van beide kan zijn.
Oh! En dan hebben we het nog niet eens over het griezelige subplot waarin Jules denkt dat Kevin homo is en probeert hem in contact te brengen met haar binnenhuisarchitect Ron. Nu Dat is het soort subplot uit de jaren 80 waar de wereld vanaf is gegaan. Oef.
Het eindigt nog steeds op een hoge toon
Het leuke is dat ze uiteindelijk besluiten dat ze allemaal nog steeds van elkaar houden. Na alles wat ze hebben meegemaakt, de losbandigheid, het verraad en de grensoverschrijdende seksuele aanvallen, blijven ze op de een of andere manier beste vrienden. Ik hou van happy endings, maar deze is zelfs voor mij te zoet.
Het enige dat lijkt te zijn veranderd, is dat ze in plaats van rond te hangen bij St. Elmo’s (de bar waar ze stamgasten waren), ze bij Houlihan’s gaan rondhangen. Ik weet eerlijk gezegd niet of het een grap is. Bedenk dat Houlihan’s in de jaren ’80 nogal hip was onder de yuppies.
Het andere ding dat deze film volgens mij tot een hit maakte, zowel toen als bij mensen die er vandaag de dag nog steeds van houden, is de soundtrack. Het is een knaller, gevuld met een aantal geweldige nummers uit de jaren 80, waarvan er vele de tand des tijds hebben doorstaan. Het is de soundtrack van mijn vroege leven, en ik heb er heimwee naar, dus ik zal er altijd van houden. Maar nogmaals, er zit zelfs een ineenkrimpende factor in de muziek, die met emoties speelt zoals dat gebeurt.
Er zijn tal van Brat Pack-films uit de jaren 80 waarover zowel vanwege hun goede als slechte punten wordt gesproken, films als Zestien kaarsen, De OntbijtclubEn Mooi in rozemaar er lijken minder mensen over te praten Sint-Elmusvuurwat de meest gedateerde van allemaal is.
