Wanneer Avatar: Vuur en As werd opgenomen in de lijst met genomineerden voor de 98e Academy Awards, was ik niet verrast. Nou ja, ik was in ieder geval niet geschokt dat het genomineerd was voor Beste Speciale Effecten. Nee, wat mij opviel was dat het ook genomineerd is voor… Beste Kostuumontwerp. Dat lijkt op zijn zachtst gezegd vreemd. Productieontwerp? Dat zou logisch zijn geweest. En ik verwacht volledig dat het de categorie speciale effecten zal winnen, en terecht. Maar kostuumontwerp? Ik krab nog steeds op mijn hoofd en vraag me af of dit betekent dat we in de toekomst een verandering in deze categorie zullen zien.
Waarvoor beloont de Academie vuur en as?
Ik weet wat je denkt: is niet het grootste deel van de Avatar serie gemaakt met motion-capture met behulp van greenscreens, waarbij bijna iedereen in Pandora is gemaakt met behulp van CGI, inclusief wat de Navi ‘draagt’? Nou ja, dat is zo, en dat zijn ze ook. Dus wat is hier aan de hand? Ik dacht ook dat het grote historische stukken waren, net als andere genomineerden Hamnet, Marty Supreme, FrankensteinEn Zondaars, die deze categorie doorgaans domineerden. Hoe is het Vuur en as zelfs daarin?
Betekent dit dat de toekomst nu is en dat CGI-zware kostuums vaker zullen worden opgenomen? Misschien. Het gaat ver buiten het traditionele kader, maar steeds meer films gebruiken dit soort ‘kostuums’. We hebben een lange weg afgelegd sinds Ryan Reynolds beruchte CGI-zware pak uit 2011. Groene Lantaarn (de favoriete film van zijn zoon). Eén blik op de laatste Avatar en zoveel is duidelijk. De kostuums (als we ze zo mogen noemen) zien er fantastisch uit, dus misschien is dit nog niet zo erg
Het is niet geheel onverdiend, ook al betekent het een herkalibratie
Deborah L. Scott, de kostuumontwerpster van Avatar: Vuur en Aswerkt al jaren samen met regisseur James Cameron. Ze won eerder een Oscar voor haar werk aan Titanisch (nog een periodestuk). Ze legde uit dat ze de kostuums nog steeds op de ouderwetse manier ontwerpt en vertelde THR:
Ik teken mijn schetsen old-school, met potlood op papier. We hebben bijna 20.000 ontwerpen op papier van de laatste twee films, omdat ze evolueren.
Ze voegde eraan toe dat ze in de postproductie met het CGI-team samenwerkt om ervoor te zorgen dat het uiterlijk van elk personage is waar zij en Cameron naar op zoek zijn:
We zitten aan tafel tijdens de postproductie en werken dagelijks of wekelijks samen met het VFX-team. Dit is echt kostuumontwerpwerk. Het is dus als een deur die naar een nieuw tijdperk opent als dat wordt genomineerd en erkend als een alternatieve manier om kostuums te ontwerpen.
Scott heeft een terecht punt. Zij (en haar team) doen hetzelfde soort werk dat ze zouden doen in een film als Titanisch of Shakespeare verliefd of een andere film die je in deze categorie zou verwachten. Het is gewoon een nieuw medium. In plaats van stof en draad zorgt het ervoor dat de effectkunstenaars de ontwerpen die ze bedacht heeft, opnieuw creëren. De categorie is immers voor ontwerpniet maatwerkrechts?
Uiteindelijk ben ik er nog steeds niet zeker van hoe ik over deze evolutie denk. In sommige opzichten ben ik er dol op. CGI is tegenwoordig een belangrijk onderdeel bij het maken van films, dus het is niet meer dan normaal dat de prijzen dit erkennen. Aan de andere kant is het niet wat we gewend zijn bij kostuumontwerp, en ik wil niet dat CGI alles in het filmmaakproces overneemt. We zullen op 14 maart moeten afstemmen om te zien hoe het gaat tijdens de Oscars. In de tussentijd kan ik misschien nog eens terugkijken op de vorige twee Avatar films met mijn Disney+ abonnement met een scherp oog voor de kostuums.
