1994 De ref, met in de hoofdrollen Denis Leary, Kevin Spacey en Judy Davis, is een geweldige manier om je kerstfilmschema te starten. Elk jaar probeer ik ernaar te kijken, maar ik probeer het altijd eerst te bekijken. Ik wacht op andere klassiekers zoals Elf, Het is een prachtig levenEn Sterf hard. Het is niet omdat ik liefheb De ref meer, maar omdat het zo verdomd somber is. Die somberheid maakt het natuurlijk ook briljant.
Er zijn niet veel duistere komedies rond de feestdagen
Ik hou van een goede donkere komedie, en die zijn schaars op de lijst van de beste kerstfilms aller tijden. Zeker, veel kerstfilms hebben duistere elementen, zoals neef Eddie die de baas van Clark ontvoert Kerstvakantieen Sinterklaas binnen Een kerstverhaal. Er zijn ook donkerdere komedies zoals een van mijn favorieten, gescroogd, die met een positieve noot eindigen. Weinigen zijn echt helemaal donker, en De ref is donker met een hoofdletter D, tot het voorbij is.
Natuurlijk kun je verwijzen naar films zoals Slechte kerstman of 2022 Gewelddadige nacht (die volgend jaar een vervolg krijgt), maar dat zijn zowel grove komedies als duistere satire. De ref staat wat dat betreft een beetje op zichzelf. Het is niet grof of grof, het is gewoon bijtend satirisch en, nogmaals, erg donker. Kevin Spacey wordt ondanks al zijn persoonlijke problemen op briljante wijze gecast als de roekeloze maar boze echtgenoot van de uitgeputte vrouw van Judy Davis, en hun chemie op het scherm is wat de film echt doet werken. Denis Leary is in de film net zo grappig als ooit tevoren.
Waarom iedereen hiermee de feestdagen zou moeten beginnen
Vorig jaar had ik om allerlei redenen niet veel vakantievreugde. Een van de minder belangrijke redenen daarvoor is, denk ik, dat ik me niet aan mijn gebruikelijke routine hield. Ik begin elke kerstperiode met het kijken naar mijn favoriete concertfilm, De laatste wals, na Thanksgiving-lunch, gevolgd door Sterf hard (of een andere actiefilm uit de jaren 80 die zich afspeelt met Kerstmis) of De ref die nacht. Vervolgens werk ik me een weg door al mijn favorieten gedurende de drie of vier weken voorafgaand aan Kerstmis, en eindig ik meestal met Een kerstverhaal op Kerstmis zelf.
Sinds kort ben ik dat gaan beseffen De ref is echt waar ik altijd moet beginnen (na De laatste wals(natuurlijk), omdat ik er dankbaar voor ben hoe normaal mijn gezin is rond de feestdagen. Het is gemakkelijk om dat te vergeten. Het is een emotionele tijd van het jaar, en het is een stressvolle tijd van het jaar. Het werk (althans voor mij) wordt erg druk, en in combinatie met de druk van vakantiefeestjes en het kopen van cadeaus kan het emotioneel worden. De ref herinnert me eraan dat de dingen zoveel erger zouden kunnen zijn, zelfs met een ogenschijnlijk perfecte familie aan de buitenkant.
Dus dit jaar ga ik kijken De ref op Thanksgiving-avond voordat ik ga slapen, en ik zal wachten om te kijken Sterf hard (beschikbaar bij een Hulu-abonnement) op zaterdag terwijl ik mijn boom opzet en de lampen ophang. Jippie-ki-yay!
