Nou, hallo daar! Welkom terug, vrienden.
Je bent aangekomen op de allerbeste bestemming in de stad. Dat klopt, iedereen is aan het feesten Ben ik de literaire klootzak?een adviescolumn die zichzelf niet al te serieus neemt, maar WEL een partje limoen neemt met zijn wodka-cran. Ik ben je gastheer, Kristen Arnett, en ik denk dat het nu officieel ‘herfst’ is, hoewel ik denk dat niemand dat heeft verteld vanwege de temperatuur buiten. Maar trek gerust die lekker gebreide trui aan en haal je meest stijlvolle jasje tevoorschijn! Zorg ervoor dat u ze binnen draagt, waar er airconditioning is. Ik wil niet dat iemand doodzweet terwijl ik wacht.
Omdat we hier doen alsof er iets feestelijks en seizoensgebondens aan de hand is, waarom proberen we dan niet die rare Cutwaters die zogenaamd op smaak zijn gebracht met witte Russen met pompoenkruiden? Ik kan me niet voorstellen dat ze lekker zullen smaken, maar met een alcoholpercentage van 13% per blikje na het eerste blikje zullen we waarschijnlijk niets meer om de smaak geven.
Laten we aan de slag gaan, oké?
1) Heb ik het mis omdat ik zo gefrustreerd ben over hoe lezersgericht schrijversadvies is geworden? De laatste tijd is het gevoel dat het meeste schrijfadvies luidt: ‘doe x niet omdat lezers het niet leuk vinden’ of ‘lezers zijn x beu’ of ‘lezers houden van x’. Ik vind dit echt deprimerend. In de eerste plaats maakt het de lezers plat tot een monoliet. Ten tweede vlakt het de relatie tussen schrijvers en lezers en producent/consument af. Ten derde ben ik ervan overtuigd dat wanneer een groot aantal mensen een boek niet leuk vinden, het eerder een marketingfiasco of een vaardigheidsprobleem is dan dat ‘lezers x niet leuk vinden’.
Telkens wanneer ik dit bij mensen ter sprake probeer te brengen, zeggen ze: “Nou, dat is prima als je een uitgehongerde kunstenaar wilt zijn, maar sommigen van ons willen de kost verdienen als schrijver.” Ik wil de kost verdienen als schrijver en ik zeg niet dat de ervaring van de lezer er niet toe doet. Ik ben het beu dat de ervaring van de lezer gecentreerd is met uitsluiting van al het andere.
Dit is een geweldige vraag.
Ik denk niet dat het verkeerd is dat je je gefrustreerd voelt. Het is vreemd om over schrijven na te denken vanuit het gezichtspunt van hoe iets door anderen zou kunnen worden geconsumeerd, versus schrijven vanuit een uitgangspunt van oprechte nieuwsgierigheid. Telkens wanneer we aan iets beginnen – of het nu een essay, een kort verhaal, een gedicht, een roman of zelfs een script is – moeten we bedenken dat we in de eerste plaats kunst voor onszelf creëren. Dingen maken die we graag in de wereld willen zien. Het is een privégesprek tussen jou en de pagina. Projecten vinden wie ze moeten vinden.
Er zullen altijd mensen zijn die de boekproductie als een handelswaar beschouwen; degenen die klaar zijn om na te denken over hoe ze een project het beste kunnen ‘verkopen’. Een deel hiervan komt voort uit de mentaliteit van sociale media (algoritmen; hoe anderen ons als succesvol kunnen beschouwen in onze gegeven vakgebieden/carrières), maar het is ook gewoon kapitalisme. Dat is rot om te horen, ik weet het, maar het is waar.
Wat ik je kan vertellen, beste vriend, is dat niet iedereen er zo over denkt. Zeker niet. Ik denk ook dat we kunnen kiezen naar welke stemmen we gaan luisteren als het gaat om kunst en de creatie ervan. Als iemand op deze manier tegen je begint te praten, denk ik dat je volledig in je recht bent om er niet veel aandacht aan te besteden of er veel over na te denken, afgezien van een simpel ‘nee’. Het is natuurlijk vervelend, maar het is ook maar één mening. Niet iedereen voelt zich zo, en dank God daarvoor!
Een carrière hebben en “de kost verdienen” is niet hetzelfde als kunst maken. Soms kunnen de twee krachten elkaar ontmoeten (en hoe geweldig als die vreemde wiskunde gebeurt), maar als je je uitsluitend op het geldgedeelte concentreert, mis je volledig het punt van kunst: het ervaren van schoonheid, vreugde en de hele gezegende tijdspanne van de menselijke ervaring. Je hebt volkomen gelijk als je je ergert aan deze foutieve logica, maar probeer de ergernis te voelen en het dan opzij te zetten. Het is eerlijk gezegd zonde van je tijd, en je bent die mensen niets verschuldigd.
Ik kan niet geloven dat ik ons allemaal heb overgehaald om deze ingeblikte siropen te drinken. Ik denk dat we er nog een openbreken en hem onrustig opslokken! Hopelijk zal onze volgende vraag een slechte nasmaak helpen ophelderen:
2) Beste papa,
Sinds ik een boek heb gepubliceerd, heb ik literaire verzoeken ontvangen van mensen die ik niet echt ken en die schrijver proberen te worden. Een vriend van een familielid die ‘net is begonnen met het onderzoeken van een boek’ en wil bellen om advies te krijgen over uitgevers. Een vrouw wier echtgenoot de pandemie heeft doorgebracht met het schrijven van zijn familiegeschiedenis en hulp wil bij het vinden van een agent. E-mails met nieuwe concepten als bijlage. Een koffiedate die een gelegenheid blijkt om een onuitgegeven essay van tientallen pagina’s te overhandigen en om feedback te vragen.
De verzoeken zijn oprecht, maar ze voelen consequent extravagant aan en staan ook volledig los van de realiteit van hoe schrijven werkt, wat voor mij in ieder geval inhield dat ik mezelf jarenlang zelfstandig leerde een betere schrijver te worden, grondig internetonderzoek deed naar het publicatieproces, af en toe betaalde voor lessen en werk ruilde met vrienden in vergelijkbare fasen. Ik doe mijn best om vriendelijk te zijn, in het besef dat ik het geluk heb een carrière te hebben waar veel andere mensen naar streven. Tegelijkertijd heb ik het gevoel dat er misbruik wordt gemaakt van mijn benaderbaarheid en dat mijn waarde schromelijk wordt ondergewaardeerd (en hun eigen jonge talent schromelijk wordt overschat). Hoe kan ik een beetje meer een klootzak zijn en deze aspirant-schrijvers een dosis realiteit geven zonder hun dromen te verpletteren?
O vriend! Jij Zijn op een moeilijke plek.
Het punt is: je bent een aardig persoon. Zoveel is duidelijk! En soms als we ons hart openen en anderen toestaan onze tijd te gebruiken, kunnen ze af en toe misbruik maken van die vriendelijkheid. Dat lijkt hier het geval te zijn. Je hebt niets verkeerds gedaan, en eigenlijk zou ik zeggen dat je je uiterste best hebt gedaan om andere mensen het gevoel te geven dat ze erbij betrokken en geholpen worden. Maar uiteindelijk hebben we allemaal een beperkte hoeveelheid tijd op deze planeet, en je kunt niet al je kostbare uren besteden aan het assisteren van kennissen en vreemden die op zoek zijn naar gratis redactionele hulp en assistentie.
Wat u in de toekomst ten goede zal komen, is dat u over een duidelijk actieplan beschikt voor het geval dit soort scenario’s zich onvermijdelijk voordoen. Iemand bombardeert je met een stapel ongevraagde pagina’s tijdens een koffiedate? Bedank die persoon overvloedig, wens hem of haar succes met zijn of haar onderneming en vertel hem of haar dat je momenteel overspoeld wordt met je eigen bewerkingen, zodat je op dit moment geen tijd hebt om extra werk op je te nemen. Herinner hen eraan dat u in feite een werken schrijver. Wanneer mensen u ongevraagde concepten sturen als bijlage bij e-mails? Reageer niet op die berichten. Wanneer iemand aan de telefoon over uitgevers wil praten? Vertel hen dat je het op dit moment te druk hebt. Omdat dat werk is, vriend. En hoewel we misschien bereid zijn om mensen kleine gunsten te verlenen uit de goedheid van ons hart, kan dit niet 24/7 worden gedaan. Het is prima om ‘nee’ als zoekwoord voor uzelf te maken.
Iedereen die daadwerkelijk een vriend is, zal dat begrijpen en je grenzen respecteren. Dit klinkt allemaal als mensen die bijna vreemden zijn, dus ik zou ze als zodanig behandelen en respectvol afwijzen.
Je hebt dit, vriend!
Oh, ik huiver van angst als ik eraan denk om nog een van deze monsterlijke brouwsels te drinken. Wat zeg je ervan als we het laatste blikje over ijs verdelen en deze drank noemen vanwege de suikerexplosie? En proost op onze laatste vraag van de dag!
3) Is het klootzak om drie maanden te wachten met het beantwoorden van een e-mail? (Noot: lol, absoluut niet) Ik ga geen namen noemen (hoewel ik dat wel zou kunnen), maar er zijn een heleboel schrijvers, agenten en redacteuren die naar correspondentie kijken met het soort apathie waar ik de kriebels van krijg. Naar mijn mening is het onbeleefd om geen antwoord te sturen. Jouw gedachten?
Het is absoluut niet beleefd om drie maanden te wachten met het beantwoorden van een e-mail, maar ik zou zeggen dat velen van ons in de literaire gemeenschap aan beide kanten van dit raadsel hebben gestaan. Er zijn veel mensen die een reactie nodig hebben, en soms vallen dingen gewoon door de kieren. Als dit de eerste keer is dat dit met deze persoon gebeurt en het iemand is die je als een vriend beschouwt, zou ik hem hier wat genade blijven schenken. Heel vaak moeten op deze e-mails ook specifieke vragen worden beantwoord, en er zijn genoeg momenten waarop we gewoon nog niet weten wat dat antwoord zou kunnen zijn.
Gezien het feit dat de meeste redacteuren en agenten elke dag een hele reeks e-mails ontvangen, zou ik zeggen dat het onvermijdelijk is dat antwoorden langer zullen duren dan verwacht. Ook al is het beantwoorden van e-mail een onderdeel van hun werk, het is er zeker maar één klein onderdeel van wat ze dagelijks moeten doen. Als ze van e-mail hun hoogste prioriteit zouden moeten maken, zou er nooit iets anders gedaan worden.
Ja, ik begrijp wat je zegt over beleefd zijn, en ja, ik denk dat mensen er soms voor kiezen om helemaal niet te antwoorden (ze ‘geesten’ om het taalgebruik te gebruiken), maar antwoorden die meer vereisen dan een ja of een nee, vergen tijd. Telkens wanneer ik het gevoel heb dat iemand mij onder druk heeft gezet, terwijl ik dat graag zou willen, herinner ik me de keren dat ik vergat te antwoorden en ik heb hem (en mezelf) een pauze ingelast. Hé, we zijn er allemaal geweest.
En dat is alles voor vandaag, mensen (godzijdank, ik kon niet nog een blikje drinken drinken zonder dood te gaan). Kom de volgende keer met me mee als ik meer van jullie anonieme vragen beantwoord (stuur ze hier naar mij, mensen) en ik hoop dat ik een drankje voor ons kan vinden waar we niet allemaal aan doodgaan.
Ik krijg hier last van in mijn maag,
Pa
__________________________
Ben je bang dat jij de literaire klootzak bent? Vraag het Kristen via e-mail op AskKristen@lihub.com, of anoniem hier.
