Toen ik voor het eerst hoorde dat we een Rambo remake, dacht ik, Ehm, oké. Ik bedoel, het idee om een populaire serie opnieuw te maken is niets nieuws, aangezien we die in de hele jaren 2000 al hebben gekregen, dus ik vond er niets vreemds aan.
Totdat ik dat deed, sindsdien Johannes Rambo is geen remake. Het is een prequel, die een beetje anders is. Nu ben ik niet tegen prequels. Sommige zijn zelfs beter dan hun volgende films. Echter, na De Star Wars prequels en de verhalen die zich daarvoor afspelen De HongerspelenIk ben tot op zekere hoogte een beetje op mijn hoede geworden voor prequels.
En, Eerste Bloed is wat ik nu al als een perfecte film zou beschouwen. Het roept dus alleen maar de vraag op: is een Rambo-oorsprongsverhaal echt nodig? Nou…laten we praten.
We leren genoeg over de geschiedenis van John Rambo tijdens het verhaal van First Blood
Het uiteindelijke doel van een prequel (nou ja, naast geld verdienen) is om een reeds gevestigd personage of een reeds gevestigde wereld uit te breiden. Voor een film als Rogue One: Een Star Wars verhaal (wat mijn favoriet is Star Wars film trouwens) krijgen we de mensen te zien die de vernietiging van de Death Star mogelijk hebben gemaakt in Een nieuwe hoop. In de Slecht breken voorloper, Je kunt beter Saul bellen, we leren veel meer over Saul Goodman, en hoe hij de advocaat zou worden die we zien Slecht breken.
Dit zijn allebei voorbeelden van prequels die goed zijn uitgevoerd, en ik ben blij dat ze zijn gemaakt. Dat gezegd hebbende, noem me een Debbie Downer, maar ik heb niet veel vertrouwen in deze Rambo-prequel omdat we alles weten wat we moeten weten over het personage uit Eerste Bloed.
Rambo (Sylvester Stallone) is een Vietnamveteraan en het laatste overlevende lid van zijn eenheid. Hij komt aan in een klein stadje, wordt door de lokale politie geëscorteerd en keert vervolgens terug omdat hij zich gekleineerd voelt. Wanneer hij met de politie vecht, wordt zijn PTSD geactiveerd en vlucht hij naar de bergen, waar hij gebruikt wat hij in de oerwouden heeft geleerd om aan zijn jagers te ontsnappen.
We vernemen dan dat Rambo ooit bij de Special Forces zat en zelfs de Medal of Honor verdiende. Zijn voormalige commandant wordt binnengebracht en hij laat de politie weten wat een bedreiging Rambo werkelijk is. Uiteindelijk leren we dat Rambo zich hopeloos voelt en dat de natie hem in wezen in de steek heeft gelaten, waardoor hij instort en huilt. En moeten we eigenlijk nog meer weten? Persoonlijk denk ik van niet, en wel om één belangrijke reden.
Het neemt de mystiek van het personage weg door zijn achtergrondverhaal uit te breiden
Luister, ik heb geen hekel aan de Rambo-sequels. Ik denk zelfs dat het veranderen van Rambo in een actieserie – terwijl het origineel meer een actiedrama was – een symptoom van deze tijd was. Het Reagan-tijdperk draaide helemaal om patriottisme en gespierde Amerikaanse gasten. En ja, ik vind het wel cool als Stallone een pistool in de lucht afvuurt en roept: “Ahhhhh!!!” met die gebogen lip van hem. Maar één ding dat ik wil zeggen is dat geen van de sequels voor het personage doet wat de originele film deed, namelijk Rambo donker en mysterieus maken.
Hier heb je een man die door de stad dwaalt zoals Yojimbo, of The Man With No Name, en jij denkt: wat is ZIJN deal? Hij ziet eruit als een bescheiden zwerver, maar hij is eigenlijk een van de gevaarlijkste mannen op aarde (zoals kolonel Samuel Trautman zegt: je hebt “een flinke voorraad lijkzakken” nodig).
En… ik heb gewoon het gevoel dat een prequel het kleine beetje mystiek dat dit personage nog heeft, overneemt en verkwist. Ik denk bijvoorbeeld niet dat ik hoef te zien waardoor Rambo zijn trauma kreeg. Ik hoef hem niet onder Trautman te zien werken. Ik heb ook het gevoel dat ik de verschrikkingen van Vietnam (daarover binnenkort meer) niet hoef te zien om een duidelijk beeld te krijgen van wie deze Rambo-man is.
Nee. Als er iets is, heb ik er zin in Eerste Bloed werkt OMDAT Rambo zo’n mysterieus figuur is, en ik weet niet zeker of ik het gordijn wil zien dichttrekken. Maar over Vietnam…
Vietnam is nu ook veel verder verwijderd dan in de jaren ’80
De Vietnamoorlog eindigde officieel in 1975 met wat bekend staat als de val van Saigon. Dat betekent dat films zoals die uit 1978 De hertenjageren 1979 Apocalyps nu (wat misschien wel de beste oorlogsfilm aller tijden is) raakten echt een gevoelige snaar omdat ze zo dicht bij het daadwerkelijke conflict stonden. En 1982 Eerste Bloed zou in een vergelijkbare categorie kunnen vallen, aangezien er mensen waren die waarschijnlijk minder dan tien jaar eerder uit Vietnam waren teruggekeerd en die mogelijk in de bioscoop hadden gezeten toen deze film voor het eerst debuteerde.
Anno 2026 zou Vietnam echter net zo goed de Tweede Wereldoorlog kunnen zijn, gezien hoe lang geleden het voor het moderne publiek al was. Want hoewel ik veel mensen ken die een Eerste Bloed prequel zijn waarschijnlijk al bekend met het personage, er is ook een segment van mensen voor wie dit hun eerste zal zijn Rambo film, en ze worden meegenomen naar de jungle van Vietnam.
Ik bedoel, natuurlijk, dat is prima. Mensen zien nog steeds films uit de Tweede Wereldoorlog. Echter, het ding dat maakte Eerste Bloed het gevoel dat het destijds zo fris en moeilijk te slikken was, komt omdat het zo dicht bij Vietnam lag. Dat betekent dat er jonge veteranen waren (zoals Rambo) die misschien dezelfde gevoelens van afwijzing hebben ervaren als Rambo in zijn leven. Eerste Bloed.
Een prequel lijkt echter de setting van Vietnam te gebruiken, omdat dat de oorlog is waarnaar in de eerste film werd verwezen. Op die manier denk ik niet Johannes Rambo zal eigenlijk aanvoelen als een post-Vietnam-film. Het is gewoon te ver verwijderd.
Bovendien lijkt Noah Centineo een prima acteur, maar hij zal altijd vergeleken worden met een jonge Stallone
Kijk, ik heb niets tegen Noah Centineo. Ik kijk er zelfs naar uit om hem de komende tijd tegen Ken Masters te zien spelen Straatvechter film. Dat gezegd hebbende, ben ik niet jaloers op de kerel die John Rambo speelt, omdat ik denk dat het voor hem onmogelijk zal zijn om aan de schaduw van een jonge Sylvester Stallone te ontsnappen.
Want onthoud Solo: een Star Wars-verhaal? Alden Ehrenreich deed zijn best om een jonge Han Solo te spelen, maar het enige waarmee iedereen hem kon vergelijken was een jonge Harrison Ford. En hoewel ik weet dat dit oneerlijk is, is het vrijwel onmogelijk om het niet te doen. Wanneer mensen naar Harrison Ford toe lopen en hem vragen naar een Force Ghost, komen ze waarschijnlijk boos weg als ze ontdekken dat hij niet weet wat een Force Ghost is, en dat het hem ook niets kan schelen.
Dat is het precies. Deze karakters worden zo belangrijk voor mensen dat ze de acteur gaan associëren met het karakter. En ook al heeft Sly Stallone verschillende personages gespeeld, de twee die altijd zijn nalatenschap zullen zijn, zijn Rambo en Rocky. Voor de Rotsachtig -serie hadden ze in ieder geval het gezonde verstand om een nieuw personage in Adonis Creed te introduceren, aangezien er maar één Rocky kan zijn. Voor deze film gaan ze echter een nieuwe acteur Rambo laten spelen, wat volgens mij in veel opzichten een afleiding zal zijn, aangezien ik hem altijd met Stallone zal vergelijken.
Uiteindelijk heb ik gewoon het gevoel dat een Rambo-prequel niet nodig is. Eerste Bloed is sterk genoeg zoals het is. Dat gezegd hebbende, wat denk je ervan? Ik hoor graag uw mening.
