In de dagen sinds ik het zag Primetimedie dit weekend op de filmagenda van 2026 stond, heb ik er veel over nagedacht. Ik heb zelfs opnieuw geëvalueerd hoeveel ik de nieuwste release van A24 leuk vond. Toen ik het theater uitliep, vond ik het niet leuk. Hoe meer ik denk aan de Lance Oppenheim-film met Robert Pattinson in de hoofdrol Om een roofdier te vangen gastheer Chris Hansen, hoe meer ik het op prijs stel. Achteraf ben ik de film zelfs leuk gaan vinden. Ik voel me er echter nog steeds helemaal niet op mijn gemak bij, wat volgens mij eigenlijk het hele punt is.
Houd er rekening mee dat er na dit punt enkele spoilers zijn.
Er zijn hier geen helden
Toen Den Bosch Cultuurstad co-ster Merritt Wever vroeg wie de slechterik was Primetime Daarom koos ze ervoor om het woord ‘monsters’ te gebruiken om de mensen te beschrijven die betrokken waren bij de kortstondige reality-/nieuwsshow die werd afgebeeld. Ik kan achter dat idee staan. Er zijn niet echt helden, hoewel het personage van Skyler Gisondo, Dan Plum, niet een van de monsters is. Alle anderen wel. Echt tragische figuren zijn er ook niet, al komt Plum in de buurt.
Hansen, het personage van Wever, producer Andie Bender en Xavier Von Erck (Matthew Maher) komen allemaal slecht over. Hansen krijgt zeker de meeste hitte, maar de andere twee doen het niet veel beter. Dat is voordat we zelfs maar praten over de daadwerkelijke geportretteerde kinderroofdieren, zoals Kaufman County, TX ADA Bill Conradt (Alex Winter). Maar moet er een argument worden aangevoerd dat het monsters zijn? De zelfmoord van Conradt maakt een einde aan de film, maar we kunnen niets afsluiten.
Het onderwerp van de film is ook niet heroïsch
Ik kreeg wat aandacht voor een artikel dat ik een paar maanden geleden schreef, toen de trailer voor Primetime liet vallen en sprak over hoe ongemakkelijk het hele onderwerp mij maakt. Ik heb in het verleden ook geschreven over hoezeer het hele tijdperk van reality-tv halverwege de jaren 2000 uitbuitend en, eerlijk gezegd, walgelijk was. Na het zien van de film heb ik dat gevoel nog steeds. Het voelt verkeerd om geld te verdienen zoals de shows uit die tijd Roofdierover dergelijke verontrustende en verontrustende misdaden.
We zijn nu een paar decennia later en mensen komen nog steeds opdagen voor projecten als deze. Ik weet niet wat dat over ons allemaal zegt (en ik ben net zo schuldig), maar ik kan het niet laten om er zelf over na te denken. Zelfs terwijl ik dit schrijf, is het bijna onmogelijk om conclusies te trekken. Ik denk dat de manier waarop het onderwerp door Oppenheim wordt gepresenteerd grotendeels eerlijk is, hoewel Hansen het daar niet mee eens is. Ik worstel nog steeds met het hele idee om het op welke manier dan ook te verheerlijken. Glamoureus is niet bepaald het juiste woord, denk ik, aangezien de film er duidelijk niets goeds uit laat zien. Misschien publiciteit maken? Dat voelt ook niet goed.
Heck, ik heb zelfs moeite om te beslissen of ik de film zou aanbevelen of niet. Zoals ik al zei, vond ik het in eerste instantie echt niet leuk, maar ik hou echt van films waar je dagen later nog steeds aan denkt, en deze doet dat op grote schaal. Uiteindelijk raad ik het toch aan, omdat er in een verhaal als dit geen helden mogen voorkomen, en Pattinson is fantastisch als Hansen. Ik ben nog steeds niet op mijn gemak met de hele zaak.
