Natuurlijk weet iedereen NU wie Tyler Perry is, maar kan ik je terugbrengen naar een tijd waarin hij net mainstream erkenning begon te krijgen? Het was 2005 en ik was junior op de universiteit.
Destijds keek ik naar films zoals Zonde stad (wat nog steeds een van de beste stripfilms ooit gemaakt is), V voor VendettaEn Batman begint. En eerlijk gezegd had ik niet echt veel interesse in iets buiten het gebied van stripboeken.
Maar aan wie moet ik dan worden voorgesteld behalve aan een lange zwarte man die een jurk draagt? Ja, je weet wie het is. Dit is mijn kennismaking met de hilarische Madea-films.
Ten eerste zei mijn overleden moeder dat ze wilde dat we allemaal het dagboek van een gekke zwarte vrouw zouden zien
Mijn overleden moeder, godzijdank, heeft nooit films uitgekozen die we konden bekijken. Dat gezegd hebbende, had ze een verzameling dvd’s zover het oog reikte. Mijn liefde voor films heb ik waarschijnlijk van haar overgenomen (vooral zwart-witfilms, waar ze een grote fan van was).
Op een bepaalde dag riep mijn moeder mijn naam van beneden (“Riicccchard!”) en toen ik bij de trapleuning kwam, zei ze dat ik me moest aankleden omdat ze ons allemaal mee naar de film wilde nemen.
Ik hield absoluut mijn hoofd opzij, want dat was niet zoals mama. Dus ik vroeg haar wat ze wilde zien, en ze zei: ‘Deze nieuwe film belde Dagboek van een gekke zwarte vrouw. En bel je vriendin. Ik wil dat zij het ook ziet.”
Nu is mijn toenmalige vriendin nu mijn vrouw. Ze is ook Filipijns (we hebben samen twee lieve kinderen van gemengd ras). Ik had absoluut niet gedacht dat ze een film met de titel zou willen zien Dagboek van een gekke zwarte vrouw. Eigenlijk wist ik niet of I wilde een film zien met de titel Dagboek van een gekke zwarte vrouw. Maar hoe fout zat ik op beide fronten.
Mijn vrouw was verrast dat ik nog nooit van Madea had gehoord, zoals zij
Toen ik mijn vrouw belde, vroeg ik of ze vrij was omdat mijn moeder ons allemaal mee wilde nemen om een film te zien, maar ik vertelde haar eerst niet wat het was. Ik vroeg alleen of ze beschikbaar was. Ze zei dat dat zo was en vroeg toen: ‘Wat wil je moeder zien?’
Ik grinnikte en zei: ‘Misschien wil je niet komen als ik het je vertel. Er wordt gebeld Dagboek van een gekke zwarte vrouw”, en mijn vrouw zei: “O ja. Ik wil dat echt zien. Madea ziet er echt grappig uit.’ Nu, het eerste wat ik zei was: “Wacht, dat heb je gedaan.” gehoord ervan?” En het tweede dat ik zei was: ‘Madea, zoals Jason en Medea? De Griekse tragedie?”
Waarop mijn vrouw zei: “Wat? Nee. Madea. Weet je. De zwarte man die een jurk draagt.” Mijn gedachten gingen meteen naar Het grote moederhuisen toen ik vroeg of ze dat bedoelde, zei ze: “Nee. Weet je. De man die al die toneelstukken deed.”
Nu moet je het onthouden. Smartphones waren er toen al, maar dit was de tijd dat mensen niet meteen naar hun telefoon grepen om iets op te zoeken. Dus ik haalde gewoon mijn schouders op, vroeg mijn moeder hoe laat de film was en vertelde het vervolgens aan mijn vrouw. Ze zei dat ze ons daar zou ontmoeten.
Toen ik het zag, was ik onder de indruk van hoe grappig het was, en sindsdien ben ik een grote fan
Lang verhaal kort, Dagboek van een gekke zwarte vrouw was hilarisch. De film was een beetje prekerig (iets waar ik bekend mee zou worden als ik naar Perry’s werk keek), maar het verhaal en de personages zelf waren zo grappig dat ik meteen fan werd.
Mijn vrouw zei dat ze via haar collega’s over Tyler Perry wist, aangezien velen van hen zwart waren en zijn toneelstukken hadden gezien. Daarom kocht mijn moeder later dat jaar een aantal van zijn toneelstukken op dvd, en ik bekeek ze allemaal.
Tegenwoordig, als ik eraan terugdenk, was Perry een soort ‘Ernest van de jaren 2000’, maar hij is ook zoveel meer dan Madea.
Ik kijk met plezier terug op die dagen, omdat ik mijn moeder heb horen lachen. Dat gezegd hebbende, kijk ik ook uit naar de toekomst, omdat Tyler Perry er nog steeds is en hij nog steeds geweldige inhoud voor de fans maakt.
