Hier is een leuk weetje om de verjaardag van Angela Carter te vieren: het geliefde feministische icoon deed dat niet zorg voor literaire draagtas Joan Didion.
Bewijs nodig? In 1986 had Angela Carter een telefonisch interview met Rosemary Carroll BOM. In de loop van het interview zei Carroll dat ze het ‘unieke gevoel van echte liefde voor en bescherming jegens andere vrouwen’ in Carters werk waardeerde, en voegde eraan toe: ‘Het is iets waar ik naar op zoek ben bij vrouwelijke schrijvers en dat ik bijna nooit vind.’ Carter bedankte haar en vroeg haar wat ze bedoelde. Hier is de resulterende uitwisseling:
RC
Vrouwelijke schrijvers nemen vaak een toon of houding aan ten opzichte van hun vrouwelijke karakters die enigszins negatief en niet genereus is. Het komt over als zeurende genotzucht of feliciterende, stugge zelfredzaamheid. Er is zo weinig compassie.
AC
Naar wie verwijst u?
RC
Laten we bijvoorbeeld Joan Didion zeggen.
AC
Ja, boe, rot. Hoewel ik een gedreven en toegewijde feministe ben, zou ik graag zien dat er met de vrouwelijke personages van Joan Didion gebeurt dat een bijzonder harig en weerzinwekkend hoofdstuk uit de Hells Angels met gierende remmen op hun therapiegroep neerdaalt en deze anorexia-gekken achter zich aan veegt, ondanks hun gepiep van protest. Als een versie, durf ik het te zeggen, van de verkrachting van de Sabijnse vrouwen. En draag ze af voor zware arbeid in de vetputten. Anders kan een verplichte heropvoeding van tien jaar op de koffieplantages van Nicaragua uitkomst bieden en die meisjes het gevoel geven dat er ergere dingen in het leven zijn dan een tekort aan valium. Behalve hoe vreselijk leuk het voor de Angels zou zijn. En de Nicaraguanen zouden terecht kunnen denken dat het een bijzonder smerig CIA-complot was.
Eigenlijk denk ik dat Joan Didion een buitenaards wezen is van een andere planeet. Kunnen we praten over een echte romanschrijver?
Ja hoor!* Voor een ‘echte romanschrijver’, opperde Carroll Doris Lessing, ‘een wat minder duidelijk verachtelijk voorbeeld’, maar Carter suggereerde dat Lessings probleem niet met vrouwen te maken had, maar met de mensheid: ‘Sommige mensen denken dat het leven de moeite waard is en anderen zien werkelijk het nut van dit hele gebeuren niet in. Zij is een van laatstgenoemden – het is haar hele kijk op de wereld.’ Uiteindelijk waren ze het eens over iemand die ze waren deed zoals: Jane Bowles. “Ze is geweldig, buitengewoon”, zei Carter. ‘Maar wat een tragisch droevig einde heeft ze bereikt – het is, denk ik, een bijzonder aangrijpend voorbeeld van de angstaanjagende fataliteit van het vrouw-zijn.’
*Voor alle duidelijkheid: hier bij Lit Hub houden we van Angela Carter En Joan Didion En Doris Lessing En Jane Bowles. Wij houden ook van beledigingen.
Lees het volledige BOM interview hier.
