Het was het tegenovergestelde van wat je een topjaar voor de traditionele media zou kunnen noemen. Het publieke vertrouwen in onze papieren blijft eroderen. De monocultuur ligt in puin, en je kunt geen inbox openzwaaien zonder een tiental Substacks te raken. Dit is geen voor de hand liggend moment om een nieuw kunst- en cultuurtijdschrift te lanceren. Toch zijn het fijne mensen bij Evenaar heb precies dat gedaan.
Aangekondigd als een nieuw tijdschrift over politiek, cultuur en kunst, Evenaar heeft al een aantal opwindende internationale stemmen naar de masthead gelokt. Vroege bijdragen combineren politieke theorie en literaire kritiek. In een recent essay beschouwde publieke intellectueel Naomi Klein het surrealisme als een antifascistische praktijk. En Hisham Matar keek naar een geschiedenis van wrede beelden, van Titiaan-schilderijen tot fotomateriaal uit Abu Ghraib en Gaza-stad.
Ik sprak per e-mail met oprichter en redacteur Gavin Jacobson voor wat context over dit veelbelovende nieuwe internationale knooppunt. Voor de duidelijkheid is het volgende samengevat.
Ik ben getroffen door de beschrijving op uw startpagina over: de redactie die samenkomt in een moment van morele wanhoop, en ik zou graag wat meer willen weten over hoe dat proces eruit zag. Hoe zag de vorm van uw eerste ontmoetingen eruit, en op welk punt begon het maken van een tijdschrift de juiste vorm voor een interventie te voelen?
De kern van het huidige team kwam eind 2023 samen, aanvankelijk via informele gesprekken tussen vrienden en collega’s die bepaalde frustraties deelden over de oude publicaties waar we allemaal aan werkten of waarvoor we schreven, maar ook het gedeelde gevoel dat dit historische moment om nieuwe manieren vroeg om over de wereld na te denken en erover te rapporteren. Onze eerste ontmoetingen waren verkennend, omdat we eenvoudigweg probeerden te verwoorden wat we allemaal voelden en wat we dachten dat zou zorgen voor een onderscheidende stem en intellectuele ervaring.
Vrij snel beseften we dat kritiek alleen niet genoeg was; we hadden een opener en productievere boodschap nodig over hoe dit moment, ondanks profetieën over duisternis en rampspoed, van een nieuwe ‘middernacht in de eeuw’, zoals Victor Serge het ooit uitdrukte, eerder een dageraad dan een schemering vertegenwoordigde. We hadden het gevoel dat het komende tijdperk rijp is voor de belofte van nieuwe verlichting, van nieuwe horizonten van menselijk handelen en verbeelding. Dit is de reden waarom we zeggen dat “het einde van het Westen niet het einde van de wereld is.”
Hoe hebben jullie je als internationale redactie in eerste instantie georganiseerd, en welke stappen gaat de publicatie ondernemen om de masthead en het lezerspubliek mondiaal te houden?
De internationale samenstelling van ons team is vrij organisch tot stand gekomen. We spraken met vrienden en collega’s die er net zo over dachten en bereid waren iets nieuws op te bouwen. Al onze vergaderingen en gesprekken vinden plaats in verschillende tijdzones, wat betekent dat we altijd verplicht zijn om mondiaal te denken. Het wereldwijd houden van de masthead en het lezerspubliek staat centraal in alles wat we doen.
Redactioneel gezien betekent dit dat we actief opdracht geven tot werk van schrijvers en denkers buiten de gebruikelijke Anglo-Amerikaanse netwerken, belangrijk werk vertalen dat het Engelstalige publiek niet heeft bereikt, en bewust zijn over welke verhalen en perspectieven we prioriteit geven. Het betekent dat onze redacteuren voortdurend in gesprek zijn met intellectuele gemeenschappen in meerdere regio’s en deze gesprekken betrekken Evenaar.
Ziet u uw tijdschrift in gesprek met andere publicaties of culturele projecten, hedendaags of uit het verleden? Heeft u bij het ontwerpen naar bepaalde sjablonen gekeken? Evenaar?
We zijn ons bewust van de afstamming. Publicaties zoals Grant in zijn beginjaren, n+1 toen het gelanceerd werd, De Baffleren internationale tijdschriften zoals Nieuwe linkse recensie toonde aan dat het mogelijk is om intellectueel serieuze publicaties te creëren buiten de traditionele institutionele structuren. Maar we zijn ons ook bewust van wat niet werk niet meer.
Het oude model van het ‘kleine tijdschrift’ dat vooral andere schrijvers en academici aanspreekt, voelt op dit moment onvoldoende. We moeten een breder lezerspubliek bereiken: mensen die veel waarde hechten aan ideeën en cultuur, maar die niet noodzakelijkerwijs tot de academie of de literaire wereld behoren. We proberen dus te leren van publicaties en instellingen (zoals de CCCB in Barcelona of het Brooklyn Institute for Social Research) die een betrokken, intelligent publiek hebben opgebouwd op verschillende platforms en formaten.
We moeten mensen ontmoeten waar hun aandacht ligt, wat niet altijd een lang essay is. Daarom zullen we veel tijd en creatieve energie investeren in het nadenken over video- en offline evenementen, zoals leesclubs en persoonlijke gesprekken.
En tot slot: wat zijn uitdagingen? Evenaar op de korte tot lange termijn in de problemen komt, in termen van financiering of het vinden van publiek?
We worden geconfronteerd met alle uitdagingen waarmee elke nieuwe onafhankelijke publicatie wordt geconfronteerd. Op dit moment worden we ondersteund door een combinatie van oprichtingssubsidies uit filantropische bronnen en ons lidmaatschapsprogramma, dat samen met het tijdschrift is gelanceerd. Idealiter zouden we willen toewerken naar een zichzelf onderhoudend model, een model dat wordt ondersteund door de leden. Het lidmaatschapsmodel is cruciaal voor ons – niet alleen financieel, maar omdat het een gemeenschap opbouwt van geïnvesteerde lezers die zichzelf zien als belanghebbenden in dit project. Maar we zijn realistisch dat het enige tijd kan duren om de lidmaatschapsinkomsten op te bouwen.
We weten dat er een enorme honger bestaat naar wat we doen, omdat we dit voortdurend horen van lezers, schrijvers en denkers die zich slecht gediend voelen door bestaande publicaties. Maar om die lezers in een gefragmenteerd medialandschap te bereiken en hen te overtuigen om in nog een publicatie te investeren als ze al overweldigd zijn, is het nodig om vertrouwen op te bouwen en consistente kwaliteit aan de dag te leggen. Dat kost tijd.
*
Voor scherpzinnige en mondiaal gerichte poëzie, betoog, fictie en essays van schrijvers als Benjamin Moser, Aria Aber en Soyonbo Borjgin, ga naar Evenaar.
