Te vaak veranderen tv-programma’s personages en verhaallijnen op schadelijke manieren, zonder ooit de weg terug naar de suprematie te vinden. Maar zo nu en dan worden deze veranderingen op onvoorspelbare manieren samengesteld en vermenigvuldigd, wat feitelijk in het voordeel van een reeks werkt, waardoor een positievere connotatie wordt gegeven aan de uitdrukking ‘ontspoord raken’.
Op Reddit werd de vraag aan de tv-gemeenschap gesteld om programma’s te noemen die erin slaagden daadwerkelijk beter te worden nadat ze zich volledig hadden afgewend van wat hun uitgangspunten ook waren. Ik ging erin met de hoopvolle verwachting dat iemand Fox’ waanzin-aanmoedigende Batman-prequel een naam zou geven Gotham. En ik hoefde helemaal niet ver te gaan voordat die heerlijk gekke show opdook. Maar daarover binnenkort meer.
Ten eerste hebben we het voorgestelde antwoord uit het OP, waarvan ik niet kan ontkennen dat het een soort leerboekdefinitie voor het concept is. Zoals zij het zeggen:
Search Party is voor mij een perfect voorbeeld. S1 is een heel andere show dan S5. In werkelijkheid; elk seizoen is een heel ander genre. Ik bedoel, het begint als een duistere komedie waarin de personages een doel proberen te vinden, en eindigt met het overleven van een zombie-apocalyps.
Zoals iemand anders opmerkte, is er geen manier denkbaar waarop iemand de eerste aflevering van kan bekijken Zoek partij en kunnen raden hoe het allemaal afloopt. Of dat Cole Escola in het midden de Dory van Alia Shawkat zou gijzelen in een nep-kelderappartement dat op haar eigen appartement moest lijken. Het is moeilijk te zeggen waar die show naartoe gaat lijn naar de volgende, en zelfs toen het technisch gezien niet meer klopte, zat het nog steeds stevig in het vierkant.
Laten we nu eens kijken naar welke andere shows door commentatoren werden toegevoegd. (En ik zweer dat ik het niet ben, ook al ben ik het er volledig mee eens.)
- Gotham. S1 is een typische politieprocedure die plaatsvindt in Gotham City met schurken van de week en een overkoepelend complot rond de misdaadfamilies Maroni en Falcone. Vanaf S2 wordt het een volledige Batman-serie zonder Batman met Penguin, Riddler, Azrael, Clayface, Mad Hatter, Ra’s al Ghul, Bane, Joker (hoewel ze hem in de serie nooit echt Joker noemen), en een heel assortiment van Batman’s schurkengalerij.
- iZombie. Rob Thomas, de man van Veronica Mars, niet die van Matchbox 20, heeft een escalatieprobleem. En nergens is dit duidelijker dan in iZombie. IZombie is waarschijnlijk het beste voorbeeld van wat je hier zoekt. Deze show begint als een procedureel politie-/mysterietype en wordt in vijf seizoenen een mondiale crisis uit de Tweede Wereldoorlog. Het werkt, het stroomt, maar man, ik had genoten van 100 afleveringen van de procedure.
- Amerikaanse vader! Het hele concept van de ‘Bigoted Reaganite CIA-man die overdreven reageert op een realiteit van na 11 september’ is op dit moment vrijwel volledig verlaten, en de centraal bepalende ‘humorstijl’ van de show is minstens twee keer veranderd. Maar het gaat nog steeds goed, en hoewel het een ander soort grappig is, is het net zo grappig als altijd. ‘Zooka Shaaa-uuuurks!
- Legenden van morgen is hiervoor het perfecte antwoord. die show begon als kortings-Avengers met tijdreizen en zei gewoon: fuck it, we gaan een live-action-tekenfilm worden. Alleen al de Beebo-aflevering is het bewijs dat ze precies wisten wat ze deden en dat een of andere netwerkmanager waarschijnlijk een paniekaanval kreeg terwijl hij naar de dagbladen keek. Het feit dat ze John Noble zover hebben gekregen dat hij letterlijk een versie van zichzelf speelde terwijl hij ADR deed voor een demonencultus, is iets dat je niet eens met een uitgestreken gezicht kunt pitchen.
Ik mag liefhebben Gotham meer dan anderen op deze lijst, en ik mis het nog steeds of een heleboel redenen (inclusief die gekke flash-forward finale), maar het is moeilijk om de andere hierboven genoemde suggesties te ontkennen. Legenden van morgen zat zo stevig op de rails in seizoen 1 dat zelfs lichte aanpassingen voor seizoen 2 verfrissend aanvoelden, en vanaf dat moment werd het alleen maar beter en gekker. (Allen gegroet Beebo!)
Collega CW-stripdrama IkZombie was een soortgelijk geval waarbij de eerste afleveringen gemakkelijk de meest eenvoudige en aantoonbaar saai waren in vergelijking met alles wat later kwam.
In de tussentijd, Amerikaanse vaderDe openingstitel van de animatiefilm blijft een herinnering aan de relatief eenvoudige oorsprong van de animatiekomedie: ‘conservatieve vader versus liberale dochter’, ook al werden de afleveringen zelf al vroeg veel minder politiek. Als ze dat niet hadden gedaan, hadden we de Golden Turd Saga misschien nooit zien eindigen (of toch?) in aflevering 300.
Hier worden nog enkele voorbeelden genoemd die mij redelijk goed in de oren klinken.
- Persoon van belang beginnend als een politieprocedure en eindigend als een AI-oorlog is een behoorlijk grote swing.
- Rivierdale was altijd een beetje vreemd, maar tegen het einde werd het categorisch krankzinnig en ik vond het geweldig
- KWIJT met het hele tijdreizen, het verplaatsen van eilanden, wat dan ook.
- Dokter Wie is waarschijnlijk het ultieme. Het karakter was zo anders en het was bedoeld als educatief. En het format was zo anders: een seizoen bestond uit vijfentwintig minuten durende, niet-gerelateerde afleveringen uit meerdere delen, in tegenstelling tot de vijfenveertig minuten durende mix van monster van de week en serieboogstructuur.
- Mijn leeftijd weergeven, maar Maanlicht (Bruce Willis en Cybill Shepherd) begonnen met een eenvoudige komedieprocedure, maar later was er een middeleeuwse aflevering en een muzikale aflevering en andere vreemdheden. Ik vond het destijds geweldig. Het voelde als geen andere show. Sindsdien niet meer bekeken, dus ik kan niet zeggen of het goed verouderd is.
- Melrose-plaats is hiervan het toonbeeld. Het begon als een rustig drama over verschillende bewoners van een appartementencomplex in Los Angeles, en werd succesvol nadat het een absoluut waanzinnige soapserie werd.
- Boogschutter. De eerste … ik weet het niet, misschien is het vijf seizoenen een spionagecomedyshow en ook een briljante, dan wordt hun bureau ontbonden (of failliet?) en worden de dingen wild … later raakt Archer in coma en drie of vier seizoenen zijn zijn comadromen en nog wilder. 10/10 zou aanbevelen, 11/10 met rijst.
Ik zou dat bijna beweren Boogschutter ontspoorde opzettelijk met de latere seizoenen, aangezien maker Adam Reed de hele tijd de leiding had, maar hij had de ISIS-situatie nooit kunnen voorspellen.
Dat gezegd hebbende, past al het andere daar in mijn gedachten bij de opdracht. Rivierdale En Kwijt zijn twee shows waarin Square One al een rail miste, en ik weet niet zeker hoeveel fans dat echt denken Kwijt Het werd alleen maar beter naarmate het gekker werd, maar toch.
Dokter Wie’s reis is zo uniek dat niets anders zelfs maar te vergelijken is, maar ik weet zeker dat er een dag zal komen waarop Sesamstraat krijgt een soort gruizige reboot waarbij Big Bird teruggaat in de tijd om te voorkomen dat meneer Hooper sterft, en dan blaast Kimberly zijn winkel op. Wacht, sommigen Melrose-plaats steekt hier over.
Wat denken jullie? Zijn er A+ voorbeelden die hierboven niet zijn genoemd voor shows die beter werden naarmate ze ontspoorden?
