Bladeren verward en gevlochten in slappe ledematen van de nog steeds overgebleven vaste planten, onze tuin een slagveld van bomen die minstens twintig meter hoog torenen, de zon uitpersen en langzaam hun doden loslaten. Ik trok een spijkerbroek, vest, hoed en handschoenen aan om mezelf tegen teken te beschermen, gewapend met de EGO Power draadloze 56-volt lithiumblazer, in de vorm van een machinegeweer, de batterij zo zwaar dat ik hem met twee handen vasthield, de intensiteit en trillingen ervan, een constante whhhhhhhrrrrrr, decimeerden al het geluid; rood, bruin, oranje, geel – de kleuren oogverblindend – vlogen in het rond. Ik hield mijn vinger op de trekker en liet de ventilator heen en weer bewegen terwijl hij dode bladeren in de frivole lucht verspreidde. Later, ’s avonds, dronken we wijn en keken hoe de lucht op ons dek marineblauw werd. Ik zei tegen mijn man dat het vasthouden van die blazer krachtig aanvoelde, mijn lichaam vulde zich met de hitte van schaamte over de sensatie van het decimeren van de tuin. Hij keek me vreemd aan, want dat is wat mannen soms doen, maar ik meende het. Is er moord in het hart, vraag ik me af. Hoe vaak ik mijn vinger ook op de trekker legde, er was nog steeds het verdwaalde blad, en de bladeren die bleven vallen als een regen van kleur en de griezelige kalmte nadat de batterij voldoende leeg was geworden om mijn ongeloof te ondersteunen.
______________________________________
Van Mock Heart: nieuwe en geselecteerde gedichten van Jill Bialosky. Herdrukt door Alfred A. Knopf, een afdruk van de Knopf Doubleday Publishing Group, een divisie van Penguin Random House LLC. Copyright (c) 2026 door Jill Bialosky.
