We hebben in de loop der jaren verschillende films gezien die ons een nieuwe voorstelling laten zien van een personage of verhaal waarvan we dachten dat we het kenden, en A24’s De dood van Robin Hood zal op de filmkalender van 2026 verschijnen om precies dat te doen met de titulaire outlaw. Aan de andere kant van het spectrum dat ons geanimeerde vossen en mannen in panty’s opleverde, staat Hugh Jackmans brute versie van de legendarische boogschutter. Waar ik echter vooral enthousiast over ben, zijn de vergelijkingen van critici met een andere Jackman-film.
De dood van Robin Hood schiet met geweld het bekende beeld neer van een man die van de rijken heeft gestolen om aan de armen te geven, maar schildert in plaats daarvan de hoofdpersoon af als een gewonde man die nu worstelt met een leven dat wordt besteed aan het bevredigen van een onverzadigbare bloeddorst. Het is niet anders dan wat we van Hugh Jackman zagen in Loganzegt Brandon David Wilson van RogerEbert in zijn recensie van De dood van Robin Hoodtot aan het feit dat hij gedwongen werd voor een klein meisje te zorgen. De criticus beoordeelt het met 3,5 van de 4 sterren en schrijft:
Zijn Robin Hood is een van de meest interessante versies van het personage in de recente geschiedenis. Hij gaat met gratie om met Hoods ijzersterke besluit om te overleven, zijn bereidheid wreedheden te begaan en zijn spijt. De film lijkt uiteindelijk ook te gaan over het middeleeuwse equivalent van afgelast worden. Het heldendom van Robin Hood in het derde bedrijf valt op, niet vanwege de gewelddaden die hij begaat, maar vanwege de manier waarop hij zichzelf onderwerpt aan een oordeel, terwijl hij dit helemaal had kunnen vermijden. Voor één keer is er een Robin Hood-film verschenen die ons uitdaagt na te denken over wat de verlossing kost.
Jim Vejvoda van IGN geeft het een “Goede” 7 op 10 voor een verbazingwekkende cast met onder meer Jodie Comer, Bill Skarsgård, Murray Bartlett en Noah Jupe, bloederige moorden en kunstzinnig drama van schrijver/regisseur Michael Sarnoski. Echter, de “Logan van Robin Hood films”, zoals de criticus het noemt, zijn meer niche en minder toegankelijk dan de vorige twee projecten van Sarnoski – Varken En Een rustige plek: dag één. Vejvoda schrijft:
The Death of Robin Hood combineert op kundige wijze de meditatieve mythe-doorbraak van Unforgiven, het middeleeuwse ultra-geweld van The Northman en de sombere Keltische esthetiek van The Green Knight. Toch profiteert de film ook in grote mate van de blijvende herinnering aan Jackmans andere, betere ‘gewelddadige badass vervloekt door zijn verleden’ film, Logan. In plaats van adamantiumklauwen gebruikt hij een mes en pijl en boog om zijn vijanden van de ingewanden te ontdoen. Hoewel dat niets afdoet aan de prestaties van Jackman als Robin Hood, kon ik de wetenschap dat ik hem dit allemaal eerder heb zien doen nooit helemaal van me afschudden.
Guy Lodge van Variety zegt De dood van Robin Hood is ‘voortreffelijk vervaardigd en emotioneel intelligent’, maar draagt zijn strengheid bijna als een ereteken. Hij vervolgt:
Prachtig gefilmd en ontworpen in een volle regenboog van aarde, steen en zak, en met gratie en overtuiging uitgevoerd door Jackman en een goedgekozen ensemble – inclusief Jodie Comer als een stoïcijnse abdis die onze man verzorgt, zo niet voor de gezondheid, dan toch toch voor de vrede – is dit een productie van onbetwistbare integriteit en intelligentie, en een lovenswaardig volwassen stukje zomerse tegenprogrammering van distributeur A24.
Jacob Oller van AV Club geeft het een C en zegt dat het meer is dan het wilde gezichtshaar van Hugh Jackman dat lijkt op De dood van Robin Hood naar Loganzoals blijkt uit de trend om de fabels weg te vreten die ons in de eerste plaats naar de personages brachten, net zoals Jackman deed met Wolverine in Logan. Oller zegt:
Jackman kanaliseert een deel van diezelfde vermoeidheid, waarbij geweld een tweede natuur is die hij gewoon niet kan afschudden, en worstelt met hetzelfde soort surrogaatvaderschap in The Death Of Robin Hood. Maar de grijsharige afrekening van de legendarische bandiet is geen onwillig schouwspel, noch trekt het onze harten zo strak als zijn trouwe buiging. Het is een langzaam infuus naar het einde toe, de werkelijkheid stroomt als bloed uit een ader en laat alleen een geheel van verhalen achter. Maar zonder een meeslepend verhaal of aangrijpende emoties als kern, is de ondermijning vaak net zo oppervlakkig als de legende.
Kristy Puchko van Mashable merkt ook verschillende overeenkomsten op tussen De dood van Robin Hood En Loganmaar zegt in de komende A24-film dat het personage van Hugh Jackman minder woede en dus minder energie heeft. De poging om dit eeuwenoude personage te herschrijven is ‘somber, brutaal en saai’ met ‘werkelijk weerzinwekkend geweld op het scherm’. Puchko zegt:
Het is onmogelijk om The Death of Robin Hood te kijken en niet aan Logan te denken. In beide films speelt Hugh Jackman de hoofdrol, en beide bederven zijn knappe uiterlijk als hoofdrolspeler met ouderdomsmake-up, littekens en schurftig gezichtshaar. In beide speelt hij een antiheld wiens legende er een is van nobel heldendom, maar wiens realiteit een spoor van zinloos bloedbad is. En in beide gevallen wordt zijn verdorde menselijkheid nieuw leven ingeblazen door een weesmeisje te beschermen. In deze vergelijking lijdt The Death of Robin Hood er alleen maar onder.
Hoewel de critici het er niet allemaal over eens zijn, zijn de recensies van Dood van Robin Hood lijken overwegend positief te zijn, aangezien het tot nu toe een criticiscore van 73% heeft behaald op Rotten Tomatoes. Het klinkt absoluut als een interessant verhaal – als we Hugh Jackman al eerder hebben zien portretteren – maar hoe goed het publiek zich daarna zal voelen, valt nog te bezien.
Als je het een kans wilt geven, De dood van Robin Hood draait vanaf vrijdag 19 juni in de bioscoop.
