Door de jaren heen Super slecht is een van die films geworden die mensen graag opnieuw bekijken en opnieuw onderzoeken. Sommige fans beschouwen het nog steeds niet alleen als een van de beste films van de jaren 2000, maar ook als een van de beste komedies ooit. Hoewel sommigen hebben betoogd dat bepaalde grappen en houdingen minder mooi zijn geworden. Dus toen Seth Rogen onlangs zei dat de film vandaag nooit gemaakt zou worden, ging ik er meteen van uit dat hij naar de inhoud verwees. Het bleek dat dat helemaal niet het probleem was.
Tijdens een optreden op Het interviewde podcast van The New York Times, dacht Rogen na over hoe dramatisch Hollywood is veranderd sinds hij en Evan Goldberg samenkwamen Super slecht in de bioscoop in 2007. Volgens de acteur, producer en co-schrijver ligt het grootste verschil in de manier waarop studio’s risico’s benaderen bij het plannen van hun filmreleasekalender voor 2026 en daarna. Zoals hij uitlegde:
Ja, 100 procent, ja, en we hebben het net gezien. Superbad is een goed voorbeeld. Toen we die film maakten, kochten ze ons script, huurden ze een regisseur in, zeiden dat er een budget van $20 miljoen voor zou zijn, dat de opnames in augustus of april van dat jaar zouden beginnen en in augustus van het volgende jaar zouden verschijnen. Dat is het. En toen hebben we de film gecast, we hebben een regisseur voor de film gevonden, we hebben hem gemaakt volgens hun schema en we hebben hem uitgebracht op de datum die ze kozen. Dat zou vandaag over honderd miljoen jaar nooit meer gebeuren. Geen enkele studio zou zomaar een script kopen, het een releasedatum geven, het casten en het vervolgens maken.
Dat is een fascinerend antwoord, omdat de film zelf vaak deel uitmaakte van gesprekken over de ontwikkeling van komedie, samen met de klassieker van Mel Brooks. Blazende zadels. Sommige elementen voelen aan als producten van hun tijd, maar het is moeilijk om niet te erkennen waarom de film bijna twintig jaar later nog steeds geliefd is.
Volgens de Ananas Express ster, moderne studio’s willen dat bijna elk stukje van de puzzel op orde is voordat ze tot productie overgaan. Hij vervolgde:
Nu moet alles in orde zijn voordat ze kunnen beslissen of ze het wel of niet redden: wie is de regisseur? Wie zijn de acteurs? Zijn ze beroemd genoeg? Hebben ze namen die groot genoeg zijn? Als dat niet het geval is, moeten we andere kopen, anders redden we het niet. En ik weet dat we willen dat de opnames in april beginnen en volgende zomer worden uitgebracht, maar als we niet over de juiste acteurs beschikken, gaan we dat niet doen, omdat we denken dat deze acteurs ons meer geld zullen opleveren dan deze acteurs. Ook al zijn ze misschien niet de grappigste acteurs voor de rol, ze zijn misschien commerciëler voor de rol.
Rogen voerde aan dat het proces niet noodzakelijkerwijs onmogelijk is, maar dat het veel ingewikkelder is geworden vanwege wat hij beschouwt als een toenemende risicoaversie. Een paar tellen later gaf hij voormalig Sony-topman Amy Pascal de eer voor het vertrouwen in het creatieve team in plaats van het najagen van de veiligst mogelijke optie. Hij voegde eraan toe:
Ik zeg niet dat je uiteindelijk niet de grappigste mensen voor de rol zult vinden, maar je zult een ongelooflijk proces moeten doorlopen om het te doen op een manier die allemaal te wijten is aan risicoaversie. (Voormalig Sony-hoofd) Amy Pascal was bereid om gewoon te zeggen: ‘Maak deze film. Je stopt er de grappigste mensen in. Dat zal de beste versie van de film opleveren, en de beste versie van deze film zal ons het meeste geld opleveren.’ Dat wordt eigenlijk niet meer gezegd in Hollywood.
Dat is een interessant contrast met hoe Super slecht kwamen eigenlijk samen. Michael Cera, Jonah Hill en Christopher Mintz-Plasse waren destijds geen grote filmsterren. De Super slecht cast werd sterren vanwege het succes van de film, en niet andersom.
Ironisch genoeg lijken sommige hoeken van Hollywood zich in de tegenovergestelde richting te bewegen. Recente horrorhits zoals Obsessie hebben een meer filmmakergedreven model omarmd. Curry Barker arriveerde naar verluidt met een groot deel van het project al in elkaar gezet, wat hem invloed en de vrijheid gaf om Focus Features te kiezen als distributeur van de film. Die aanpak werpt al jaren vruchten af voor nieuwe horrorfilms, en ik vraag me af of kleinere komedies een vergelijkbare blauwdruk zouden kunnen volgen. In plaats van te wachten tot de studio’s elk greintje risico hebben geëlimineerd, misschien wel het volgende Super slecht wordt gemaakt door makers die verschijnen met de film al in de hand.
Dat is wat de opmerkingen van Rogen zo interessant maakt. Of Super slecht’s humor zou in 2026 op dezelfde manier landen, is één gesprek. Of Hollywood nog steeds een kans zou wagen op een originele R-rated tienerkomedie met relatief onbekende acteurs is een geheel andere zaak. Misschien behoort de toekomst van de volgende ordinaire tienerkomedie toe aan jonge filmmakers die de film kant-en-klaar opdagen, en voor een fractie van de kosten. Hé, als horror geen grote sterren nodig heeft, zou komedie dat ook niet moeten doen. Breng gewoon de grappen mee.
