Annie Dillard, de meesterlijke styliste en briljante denker, is op 81-jarige leeftijd overleden. Haar dood werd bevestigd door haar literaire executeur-testamentair, Maggie Nelson. Dillard, die in vele vormen en experimenten schreef, was een stimulerende schrijver wiens toewijding en zorg alles mogelijk leken te maken.
Haar eerste boek won de Pulitzerprijs Pelgrim bij Tinker Creekwas een Walden voor een nieuw tijdperk, een psalm voor de natuur en het verstrijken van de seizoenen, ’s nachts geschreven in een universiteitsbibliotheek terwijl ze chocolademelk dronk.
De complicaties van PelgrimHet onmiddellijke succes van Dillard zorgde ervoor dat Dillard op zoek ging naar nieuwe manieren van schrijven. Ze publiceerde essays, gedichten, kritiek, romans, journalistiek en een bestverkopende reflectie op het leven van een schrijver. Ik ben vooral dol op haar boek met gevonden gedichten Ochtenden als deze– hoewel niet haar woorden, het is een prachtige showcase van haar intelligentie, humor en lyriek.
Zoals ze schreef Het schrijfleven, “Hoe we onze dagen doorbrengen, is natuurlijk hoe we ons leven doorbrengen. Wat we met dit uur doen, en dat ene, is wat we doen.” Waarom besteed je niet een uur aan Dillards schrijven en enkele reflecties op haar leven en werk van haar vrienden en bewonderaars op Lit Hub?
***
“Schrijf alsof je doodgaat.” Lees het beste schrijfadvies van Annie Dillard, Walker Caplan
Wat zou je beginnen te schrijven als je wist dat je binnenkort zou sterven? Wat zou je tegen een stervende patiënt kunnen zeggen dat niet woedend zou worden over de trivialiteit ervan?
***
Annie Dillard over hoe schrijvers leren vertrouwen op hun instinct, Annie Dillard
De reden om een stuk proza naarmate het vordert te perfectioneren – om elke zin vast te leggen voordat je erop voortbouwt – is dat origineel schrijven een vorm vormt. Het ontrolt zich in het niets. Het groeit van cel tot cel, van stam tot tak, tot takje tot blad; elk zorgvuldig woord kan een route suggereren, kan het begin zijn van een metafoor of gebeurtenis waaruit veel, of alles, zich zal ontwikkelen. Door het werk stap voor stap te perfectioneren, van het eerste tot het laatste woord te schrijven, wordt de moed en angst getoond die deze methode teweegbrengt.
***
De tijd dat ik Catch speelde met Annie Dillard, Michael Croley
Annie gooide als eerste. Een zachte maar rechte worp naar mijn borst. Ik heb het naar haar teruggebeld. Al die eerste worpen waren prima en toen maakte ze een korte sprong en de bal draaide het betonnen trottoir in, raakte mijn scheenbeen en liep door de straat richting Spring Bayou. Ik begon te joggen en pakte het op met mijn handschoen. ‘Sorry,’ riep Annie.
***
“Wat voor soort schrijver is Annie Dillard?”, Geoff Dyer
Dillard opent onze ogen voor de wereld en voor nieuwe manieren om te verwoorden wat we zien. Meer precies waarschuwt ze ons voor de mogelijkheid om vrij te zijn van formele conventies die beperken onder het mom van faciliteren. Ze doet dit wanneer je haar voor het eerst leest en doet dit opnieuw wanneer je haar opnieuw leest. Ze deed het erin Pelgrim bij Tinker Creek en ze doet het weer binnen De overvloed in wat kan worden beschouwd als een herkadering of herschikking van geliefd werk. Het plezier en de opwinding zijn intens, of je nu het originele materiaal goed kent of het voor het eerst tegenkomt – en wakker wordt van de verbazing ervan.
***
Het oneindige overdenken met Annie Dillard, John Freeman
Maar bovenal is ze ondanks alles nooit gestopt met lezen. ‘Ik heb elk boek dat ik sinds 1964 heb gelezen, opgeschreven’, legt Dillard uit terwijl ik het Berger-boek omdraai en me afvraag in welk duister hoekje van haar geest ze deze informatie zal wegstoppen. … Wat haar betreft, wat wil ze bereiken met het inademen van die honderd of meer boeken per jaar sinds haar vijfde? Die bibliotheek in de lucht van haar geest die ze heeft gebouwd. Wat zoekt ze? ‘Daar ben ik voor,’ zegt Dillard eenvoudigweg, terwijl ze haar sigaret uitdooft. ‘Iemand moet al deze boeken lezen.’
***
Jen Hadfield over Annie Dillard’s Pilgrim in Tinker Creek, in gesprek met Michael Kelleher
Dus concentreert ze zich op Tinker Creek, dat in theorie eindig en begrensd is: het is één plek waar ze in theorie over wil praten, hoewel ze wel rondscharrelt, zoals mensen in het Schots zeggen, maar de details die ze van die plek tevoorschijn tovert, doen je beseffen dat de details oneindig zijn.
***
Annie Dillards ‘Total Eclipse’ is het beste wat je vandaag over de zonsverduistering kunt lezen, Emily Temple
Ik had in 1970 een gedeeltelijke zonsverduistering gezien. Een gedeeltelijke zonsverduistering is erg interessant. Het heeft vrijwel geen relatie met een totale zonsverduistering. Het zien van een gedeeltelijke zonsverduistering heeft dezelfde relatie met het zien van een totale zonsverduistering als het kussen van een man met het trouwen met hem, of zoals het vliegen in een vliegtuig doet met het uit een vliegtuig vallen.
***
Ja, ze leest alles: Pico Iyer op Annie Dillard, Pico Iyer
Annie is als een wervelwind die voortdurend vonken afwerpt en zich richt op verrukking; maar daaronder is ze iemand die haar menselijke verantwoordelijkheden met de diepste en lichtste ernst neemt. Ze is oneerbiedig tegenover orthodoxie en is nooit ongeduldig als het om mededogen gaat. Het verbaast me niet dat zoveel boeken (zoals het meest recente van Phyllis Rose, zoals het boek dat ik nu probeer te voltooien) aan haar zijn opgedragen; ze is een schrijfster die generaties lang de ramen heeft opengezet, maar ze is ook een levende ziel wier grote vreugde het is om deuren voor anderen te openen.
