Wijlen John Hughes maakte enkele van de belangrijkste films van de jaren tachtig voor bijna iedereen die in dat decennium opgroeide, inclusief ikzelf. Er was een tijd dat ik een tiener was die ik moet hebben gezien De Ontbijtclub een jaar lang elk weekend, en terwijl de muziek van David Bowie er niet in voorkomt De Ontbijtclubeen citaat uit zijn nummer “Changes” introduceert de film. Ik ging er altijd van uit dat Hughes, die de film schreef en regisseerde, verantwoordelijk was voor de opname ervan. Ik had het mis. Het was acteur Ally Sheedy die hem op het idee bracht om het te gebruiken.
Er zijn veel redenen waarom de films van Hughes bij mij resoneerden en al die jaren later nog steeds resoneren met Gen X-ers, en een grote reden is de muziek die hij in zijn films gebruikte. Hij koos niet alleen geweldige nummers van huidige artiesten, zoals Simple Minds’ “Don’t You (Forget About Me)” in De Ontbijtclubmaar hij had ook een talent voor geweldige naalddruppels van oudere artiesten, zoals ‘Young Americans’ van Bowie in Zestien kaarsen. Ik ging er altijd van uit dat het Hughes was die zich liet inspireren door het citaat uit een ander Bowie-nummer en dat in het begin op een titelkaart zette.
Het blijkt dat het de acteur was die Allison in de film speelde, Ally Sheedy, die met het citaat kwam. In een special achter de schermen over De Ontbijtclub Special Edition DVD, Sheedy legt uit wat er is gebeurd:
Ik ben het meest trots op The Breakfast Club. Meer dan wat dan ook (over de) uitvoering of personages of wat dan ook. Dat citaat van David Bowie is van mij. Ik vond dat citaat van David Bowie aan het begin van de film, en ik liet het aan John zien, en hij vond het geweldig, en daarna zei hij er nooit meer een woord over.
Hughes heeft destijds misschien gereageerd, maar dat betekent niet dat hij de interactie vergat. Ze legt verder uit hoe cool het was om de film voor de eerste keer te zien, met het citaat aan het begin:
Ik zag de film voor het eerst, en daar staat hij dan, helemaal vooraan. Dat is mijn meest trotse moment.
Uit het citaat blijkt gemakkelijk waarom zowel Sheedy als Hughes eraan vasthielden; het is vrijwel een perfecte samenvatting van wat de film probeert te zeggen over tiener zijn:
…En deze kinderen waar je op spuugt Terwijl ze proberen hun wereld te veranderen Zijn ze immuun voor jouw consultaties Ze zijn zich heel goed bewust van wat ze doormaken…
Dat is precies wat Hughes probeerde te zeggen, in slechts één couplet van een van de meest gevierde Bowie-nummers aller tijden.
Er zijn maar heel weinig filmmakers geweest die de echte emoties van tieners hebben aangeboord zoals Hughes dat deed, en ik moet denken dat veel daarvan kwam doordat hij met zijn jonge acteurs praatte en luisterde naar wat ze zeiden, aangezien zij de tieners (of twintigers) waren die die emoties echt doormaakten.
De Ontbijtclubdat je kunt bekijken met een Netflix-abonnement (zonder de dvd-extra’s), wordt nog steeds vaak geciteerd door mensen van mijn leeftijd, net als Bowie. Dit was voor ons de perfecte combinatie.
