Ik ben een grote Tim Burton-fan. Ik heb al zijn films gezien (zelfs de films waarin zijn vaste medewerker Johnny Depp NIET voorkomt), en ik zou zeggen dat van de twintig speelfilms die hij heeft gemaakt, ik een groot percentage ervan leuk vind.
Er is echter één film van hem in het bijzonder waar ik echt niet tegen kan, en ja, zoals je aan de titel kunt zien, is dat die van 2016. Miss Peregrine’s tehuis voor bijzondere kinderen. Terwijl ik het meestal wel kan vinden tenminste een dingen die je leuk vindt in bijna al zijn films (ik ben de man die bereid is ten strijde te trekken voor zijn versie van Sjakie en de chocoladefabriektenslotte), kan ik werkelijk niets leuks vinden aan zijn bewerking van de populaire YA-roman.
Dit is ook jammer, want het MOET echt goed zijn, gezien de regisseur. Ik zal het uitleggen.
Ten eerste voelt Tim Burton zich NOG STEEDS de perfecte regisseur voor deze baan…Dus waarom werkte het niet?
Als fervent lezer en cinefiel begrijp ik dat films niet op de boeken hoeven te lijken om leuk te zijn. Ik geef namelijk de voorkeur aan films die ANDERS zijn dan de boeken, omdat ik hetzelfde verhaal waardeer, maar met een andere ervaring. Daarom vind ik het leuk als films aantoonbaar beter zijn dan de boeken, maar ik geef er de voorkeur aan als de boeken en films allebei geweldig zijn, maar om verschillende redenen. Een goed voorbeeld hiervan is dat van Stanley Kubrick Het stralendewaar de auteur, Stephen King, een hekel aan lijkt te hebben, maar waar de meeste mensen dol op zijn. Dat gezegd hebbende, het boek is ook uitstekend.
Nou, ik hoopte dat de verfilming voor Miss Peregrine’s tehuis voor bijzondere kinderen zou een soortgelijk traject volgen, omdat ik de boeken leuk vind. Ik hoopte een nieuwe, opwindende kijk op het verhaal te krijgen van een regisseur als Tim Burton, omdat het ding over de Eigenaardige kinderen serie is dat ze allemaal heel raar zijn. Het is het verhaal van een tiener genaamd Jacob die wordt meegesleurd in een wereld vol tijdlussen, kinderen met krachten en mysterieuze mannen met witte ogen. Het voelt serieus als de serie waarvoor Tim Burton GEBOREN was om te regisseren.
Dus waarom voelde het dan zo saai toen het eindproduct uitkwam? Voor het grootste deel volgde Burton het verhaal uit de eerste roman nauwkeurig genoeg, maar… het voelde gewoon niet raar genoeg. Dat is zo vreemd! Dit is de man die ons gaf Edward Schaarhands En Pee-wee’s grote avontuuren BEIDE films waren dat ook manier vreemder dan deze film was.
Enkele bijzondere kinderen hebben de bevoegdheden uit het boek overgenomen. Waarom?
Kijk, normaal ben ik niet zo van de details. Ik weet het bijvoorbeeld Avatar fans haten M. Night Shyamalan’s De laatste luchtstuurderen veel van de haat is terecht. Maar van alle tekortkomingen van die film breng ik geen dingen naar voren als: “Ze hebben Aangs naam verkeerd uitgesproken.” Want hoewel dat behoorlijk slecht is, denk ik dat er nog veel andere problemen met de film waren die hadden kunnen voorkomen dat het een van de slechtste aanpassingen ooit was.
Dus ik zeg dat allemaal alleen maar om een onbeduidende uitspraak te doen, zoals: “Sommige bijzondere kinderen hebben de bevoegdheden uit het boek overgenomen, want waarom?” Wat, weet je, mij niet echt zou moeten storen. Maar in combinatie met het feit dat de film zo saai is, is dat eigenlijk wel het geval.
In het boek is Jacobs liefdesbelang bijvoorbeeld een personage genaamd Emma Bloom (en zij heeft vuurkrachten), maar in de film doet Emma dat wel. niet vuurkracht hebben. In plaats daarvan moet ze aan een touw worden vastgebonden, omdat ze wegdrijft als ze dat niet is. Echter, in het boeker is een personage genaamd Olive – die nog maar een klein meisje is, let wel – en zij is het personage dat zweeft, terwijl in de filmmaakten ze van Olive het personage met de vuurkrachten. Nog in de war?
Het gaat dieper. Er is nog een personage in het boek genaamd Enoch, en hij is een necromancer. In het boek is hij een griezelig klein kind, en niemands liefdesbelang. Maar in de filmhij wordt gespeeld door Finlay MacMillan (die toen 20 jaar oud was), en zijn liefdesbelang is Olive (die wederom nog maar een kind was in het boek). Ik weet het niet zeker Waarom deze wijzigingen zijn aangebracht voor de film, maar het is super vervelend en nog een reden waarom ik deze film op geen enkele manier leuk vind. De veranderingen hebben geen zin!
Ook voelden sommige van de bijzondere ‘kinderen’ zich veel te oud in de film vergeleken met het boek
De serie heet Miss Peregrine’s huis voor bijzonder “Kinderen”, dus waarom voelen sommige personages zich dan zo? oud in deze film? Toegegeven, het punt van de ‘kinderen’ in het verhaal is dat het eigenlijk geen kinderen meer zijn. Door een tijdslus blijven ze ‘kinderen’ (en gedragen ze zich soms ook zo), maar in werkelijkheid zijn ze tientallen jaren ouder omdat ze dezelfde dag steeds opnieuw beleven.
Dat is een coole verwaandheid. Het is erg effectief in de boeken en doet me denken aan het karakter van Kirsten Dunst Interview met de vampierzoals ze als kind werd gebeten en in het lichaam van een kind blijft, maar mentaal een vrouw is. Dat is wat er aan de hand is in de Eigenaardige kinderen romans. Hoewel SOMMIGE personages in de film eigenlijk kinderen zijn, zijn de belangrijkste tieners, wat gewoon niet werkt.
Olive is bijvoorbeeld beslist een klein meisje in de romans, en ze heeft een kinderlijke houding. Niet zo in de film, waarin Jacobs liefdesbelang wordt gespeeld. Een ander personage, Enoch, die in wezen een necromancer is, is in de boeken een griezelig kind. In de film wordt hij echter gespeeld door Finlay MacMillan, die 20 jaar oud was toen deze film uitkwam, wat absoluut GEEN kind is. Hij heeft ook een liefdesbelang in deze film, wat gewoon raar voelt.
De hele film is zo. Meestal kan het mij niet zoveel schelen dat er van boeken naar films verandert, zoals ik begrijp. Als je een film maakt, heb je veel minder tijd om een verhaal te vertellen. Maar het veranderen van de personages, het ouder maken ervan en het toevoegen van romantiek waar die er voorheen niet was, irriteert me gewoon, en ik haat het.
Ik hou van Samuel L. Jackson, maar hij past deze keer gewoon niet als de slechterik
Ik denk niet dat iemand op deze planeet zou bellen Miss Peregrine’s tehuis voor bijzondere kinderen een van de beste films van Samuel L. Jackson, maar ik denk eigenlijk dat dit een van de weinige keren is waarin hij jammerlijk misplaatst was. Misschien is het gewoon dat Burton niet wist wat hij met hem aan moest.
In de boeken lijkt het personage van Samuel L. Jackson, Barron, een beetje op een kwaadaardige wetenschapper / ouderwetse gangster. Zijn naam is Dr. Golan, en hij is de leider van de Wights. Hij liet Jacobs grootvader feitelijk vermoorden door een monster dat een holle gast wordt genoemd, en dat is wat Jacob op zijn reis zet.
Ik weet echter niet wat Burton Samuel L. Jackson hier liet doen. Zijn karakter in het boek is kwaadaardig en lijkt bijna op een nazi, wat logisch is, aangezien Jacobs grootvader een Jood was in de Tweede Wereldoorlog, maar hier is hij super dom, grijnzend met scherpe tanden en belachelijke regels.
Het verstoort volledig de griezelige sfeer die in de boeken hing, wat misschien wel de grootste overtreding van allemaal is. Voeg daar een plot aan toe dat aanvoelt als een absolute puinhoop, en je hebt een film waar ik gewoon niet tegen kan. Ik weet dat deze film fans heeft, maar ik ben zeker niet een van hen.
