Eén ding heb ik altijd leuk gevonden Treinspotten is dat, ook al bevat Danny Boyle de reeks van de hoofdpersonen die twee keer voor de politie wegrennen, de scènes enorm van elkaar verschillen. In de eerste seconden van de film rent Renton, de verslaafde van Ewan McGregor, terwijl Iggy Pop’s ‘Lust for Life’ op de achtergrond speelt, samen met zijn levensfilosofie. De tweede keer is echter minder vrolijk en in plaats daarvan zwaarder, omdat deze zich onmiddellijk na een van de meest deprimerende scènes van de film afspeelt.
Ik noem deze dichotomie omdat deze het beste de ervaring weergeeft die ik had toen ik als ouder voor het eerst een van de beste films uit de jaren 90 opnieuw bezocht. Treinspotten raakt zoveel anders als volwassene met eigen kinderen. Ja, het komt vooral door die ene aangrijpende scène waar iedereen het altijd over heeft, maar dat is slechts een deel ervan. Laat het me uitleggen…
De dood van Baby Dawn is zelfs nog hartverscheurender
De dood van Baby Dawn, het dochtertje van heroïneverslaafden Allison (Susan Vidler) en Sick Boy (Jonny Lee Miller), is zonder twijfel een van de meest hartverscheurende momenten ooit op film vastgelegd. Ik bedoel, in de 30 jaar sinds deze film uitkwam, kan ik maar twee momenten bedenken in dezelfde marge: het huis dat afbrandt in Manchester aan zee en de dood van de zoon van William Shakespeare Hamnet.
Deze scène (samen met de droomsequentie later) was er altijd een waar ik op de middelbare school bang voor was als ik een van mijn favoriete films met vrienden of een vriendin deelde, maar het was iets waar ik relatief ongeschonden doorheen kwam. Ik kon me op het scherm niet identificeren met de pijn van de ouders, dus de impact was op dat moment niet zo sterk. Het was een heel ander verhaal, omdat ik me voorstelde dat mijn eigen kinderen in een wieg zouden sterven als gevolg van fouten die ik had gemaakt.
Dit brengt mij bij mijn volgende punt…
Dit is een film over bijkomende schade, en deze scène illustreert dat punt
Eén ding heb ik altijd ontnomen Treinspotten is dat het in wezen een film is over bijkomende schade. De dood van Baby Dawn, die een enorme impact had op de levens van niet alleen haar rouwende ouders, maar ook op anderen in hun omgeving, was het gevolg van het feit dat een vader en moeder zich meer zorgen maakten over het krijgen van hun volgende oplossing dan over hun dochtertje. Zeker, het is nooit duidelijk gemaakt of de baby stierf door ondervoeding of wiegendood, maar het drugshol van moeder-overste is geen plaats voor een baby.
Zoals je inmiddels kunt zien, is deze scène me bijgebleven sinds ik hem voor het laatst zag Treinspottenen het is een gevoel waarvan ik denk dat ik het niet snel zal beven. Het heeft mij ertoe aangezet na te denken over mijn fouten uit het verleden, situaties waarin ik mezelf boven anderen heb gesteld, en beslissingen die iemand duur hadden kunnen komen te staan. De film gaat maar door, maar ik zit nog steeds vast in dat hol met rouwende ouders die proberen de puinhoop die ze hebben gemaakt te begrijpen.
Begrijp me niet verkeerd, denk ik nog steeds Treinspotten is een geweldige film, een film die niet alleen een aantal grote carrières heeft gelanceerd, maar ons ook enkele van de meest impactvolle momenten van de afgelopen 30 jaar heeft opgeleverd. Het is het opnieuw bekijken waard, als je er tegen kunt.
