Aan mijn mede-zomervermoeide, te zweterige, strandsceptische lezers onder ons: we hebben het gehaald. We hebben officieel de drempel voor de herfst overschreden en het voelt geweldig. De onbezonnen extraversie van de zomer is eindelijk voorbij en ik kijk er erg naar uit om een licht jasje aan te trekken, zoveel cider te drinken dat mijn dokter een aantekening in mijn agenda maakt, en om binnen met vrienden samen te komen.
De eerdere zonsondergangen, de koude lucht en het naderende einde van het jaar nodigen uit tot introspectie, en ik heb twee reflectieve aanbevelingen – een korte film en een novelle – zowel over binnen zijn met een kleine, tijdelijke gemeenschap als over de oprechtheid die mogelijk is als we creativiteit delen.
Meestal is het buitengewoon vervelend als iemand in een bar zingt. Maar in de prachtige korte film is dat niet het geval De zangersdie vorig jaar gelijk werd voor de beste live-action korte Oscar (een van de slechts zeven wedstrijden in de geschiedenis van de Academie). De film, een ontroerende bewerking van het gelijknamige korte verhaal van Toergenjev uit 1852, bevat een onconventionele cast, geregisseerd door een doorgewinterde documentairemaker.
De plot is vrij simpel: een barman in een rustige bar die alleen voor de lokale bevolking is, biedt $ 100 en gratis drankjes aan de beste zanger van de bar. De competitie wordt een tedere en grappige muzikale showcase, waarbij elk personage een onthullend moment in de schijnwerpers krijgt. Ik zal het niet bederven, maar er zijn een aantal werkelijk adembenemende uitvoeringen die uitmonden in een prachtige knop – ik heb dit live gezien en er werd enorm gelachen toen de aftiteling rolde.
Regisseur Sam Davis wilde ‘een liefdesbrief aan de underdog’ maken en amateurzangers casten die zijn team op sociale media vond. Dit zijn onontdekte talenten die een of twee keer viraal zijn gegaan, of een kans hebben gemaakt op een reality-zangshow. Op basis van zijn achtergrond in de documentairefilm werkte Davis zonder traditioneel script, waardoor de cast kon improviseren en zichzelf in hun rol kon brengen. Een van de acteurs probeerde steeds bier op de set te smokkelen, wat onderdeel werd van de film. Een ander vertelde dat hij zijn vrouw had verloren; ook dit werd onderdeel van de film.
Alle optredens zijn in de bar opgenomen en op 35 mm gedraaid: het is een warme en intieme film. Ik was erg ontroerd door de manier waarop de mannelijke drang om van zingen een barwedstrijd te maken, plaats maakt voor iets teders. Welke ruimte ontstaat er als we bereid zijn iets kwetsbaars te delen?
Net als het verhaal van Toergenjev is de film een container voor verschillende personages, waardoor het publiek zijn eigen constellaties tussen de punten van het verhaal kan tekenen. Er is een soortgelijke dynamiek in de novelle van Buddhadeva Bose uit 1951 Mijn soort meisjeeen serie verhalen over jeugd en noodlottige liefde van vier vertraagde reizigers.
De mannen vormen een Chauceriaanse dwarsdoorsnede – een aannemer, een bureaucraat, een schrijver en een arts – die op een koude nacht samengebracht zijn in de wachtkamer van een treinstation. Een jong stel passeert hen en inspireert de mannen om herinneringen aan vroege romantiek uit te wisselen.
De novelle is geschreven op een moment dat er veel aan het veranderen was in India. Bose gepubliceerd Mijn soort meisje in 1951, kort na de opdeling en een jaar nadat de Indiase grondwet in werking trad. Maar het verleden dat de mannen zich in hun verhalen herinneren, zou in de jaren twintig of dertig hebben plaatsgevonden, toen de Britten de regio nog steeds koloniseerden, het verzet aan kracht won en de culturele mores in India en over de hele wereld aan het verschuiven waren.
Er is een aspect van onzekere mannelijkheid – ook aanwezig in de Toergenjev en Davis Zangers– terwijl deze mannen zich in de onbekende richting van een nationale transitie bevinden. Bose dramatiseert formeel hoe dit moet hebben gevoeld: hier wachten professionals uit de middenklasse op een moderne motor om hen vooruit te helpen.
Maar de liefdesverhalen vormen de kern van het boek, en elk verhaal is een langdurige zucht vol verlangen. Zoals een van de mannen vraagt: “Is de herinnering aan voorbijgegaan geluk gelukkig of verdrietig?” Het antwoord lijkt beide te zijn. Dit zijn geen meet-cutes. De vier romances zijn bitterzoet, over liefde die wordt gekenmerkt door melancholie, te vroeg eindigt of nooit de kans heeft gekregen om te beginnen.
Er zit altijd een warmte in de verhalen, de onmiskenbare blos van de eerste liefde. En het delen heeft zowel invloed op de verteller als op het publiek. Mijn favoriete momenten in het boek zijn wanneer Bose ons terugbrengt naar de wachtkamer nadat een verhaal is afgelopen, terwijl de mannen bij elkaar zitten en het verhaal om hen heen blijft hangen als de rook van een gedoofde sigaret.
Er is altijd een moment van klein verdriet: geconfronteerd worden met het ongerealiseerde potentieel van een verbinding die zich nooit heeft gevormd, omdat elk van deze mannen nooit de persoon heeft gekend naar wie ze verlangden, niet echt: ‘Het meisje van onze dromen, die in ons hart leeft, (hij) wilde haar voor één keer zien als een echt persoon – dat is het enige dat echt is, het enige dat ertoe doet, niets anders doet dat.’
Het is een herkenbare spijt, een herkenbaar onderdeel van het afrekenen met de verstreken tijd. Het gevoel dat alles mogelijk was, bereikt de koude, granieten realiteit van een einde, zo definitief als de zomer herfst wordt.
Afbeeldingen van IMDB en Archipelboeken
