Spoilers voor Netflix Onbomber.
Netflix heeft een heleboel releases uit 2026 gehad, en degenen met een Netflix-abonnement werden dit weekend getrakteerd op Janus Metz’ Onbomber. De dramafilm vertelt het oorsprongsverhaal van Onbomber Ted Kaczynski, en beschikt over een geweldige cast, waaronder Jacob Tremblay en Shailene Woodley. Zowel de directeur als de Grote kleine leugens star sprak met mij over de betekenis van het einde.
Onbomber vertelt het verhaal van het titelpersonage over twee tijdlijnen. Tremblay speelt Kaczynski als een jonge man in de jaren vijftig, die wordt gemanipuleerd tijdens een experiment op Harvard. Ondertussen zien we Woodley’s FBI-agent Joanne Miller tijdens zijn klopjacht en de uiteindelijke arrestatie in 1996. Zoals je in de video hierboven kunt zien, vroeg ik de recente Emmy-winnaar naar de laatste momenten ervan, en de scène waarin ze huilt nadat ze Ted eindelijk heeft betrapt. Ze vertelde me:
Ik ben geen detective of profiler, maar ik kan me dat voorstellen na jaren en jaren en jaren van onophoudelijk nadenken, reflecteren en opnieuw evalueren. En weet je, Joanne kon niet douchen. Ze kon geen kopje koffie drinken. Ze kon geen vriend zien zonder na te denken over wie deze persoon moest zijn. Dus ik denk dat de overweldiging van het feit dat ik hem niet alleen heb gevonden, maar de overweldiging van: wat moet ik nu met mijn leven doen? Zoals wat nu?
Eerlijk gezegd is dit heel logisch. Net als het publiek weet Shailene Woodley niet hoe het is om een klopjacht te houden. Hoewel ze zich kan identificeren met de vreemde leegte die kan ontstaan als je je doel hebt bereikt. Voor haar vond ze daar het verband met Joanne’s inzinking aan het einde van de film Onbomber.
Nadat ze Ted Kaczynski met succes heeft gevangengenomen, wordt Joanne gevierd door haar collega’s bij de FBI, inclusief een champagnetoost. Desondanks begint ze te huilen als ze even alleen is in haar kantoor. Woodley vertelde meer over wat er in haar hoofd gebeurde op de set en vertelde me:
Dat was voor mij de aanleiding voor de emotie, minder over het daadwerkelijk vinden van hem en meer over de vraag: ‘Nou, wat doet er nu nog meer toe? Zoals wat doe je nu?’
Ik vond het geweldig om het perspectief van Shailene Woodley te horen, omdat die slotscène van Joanne een van de emotioneel meest impactvolle momenten in de film is. Onbomber‘looptijd van 100 minuten. Hoewel regisseur Janus Metz zo zijn eigen gevoelens had over wat die reeks betekent voor de film als geheel.
Net als Shailene Woodley moest ik Metz vragen naar de inzinking van Joanne aan het eind Onbomber. Hij onthulde dat er heel specifiek aan dat moment was gedacht door de filmmaker achter de camera, en vertelde me:
In de uitsnijkamer hebben we daar heen en weer over gesproken. Maar ik vond het heel belangrijk om de tragedie vast te houden en te laten landen met het karakter van Shailene. Ze is de hele film door een empaat, en ik denk dat ze de volledige tragedie van dit verhaal van een gezin begrijpt op een manier die uit elkaar viel. En dit kind dat werd misbruikt en hoe hij werd wat hij werd.
Terwijl Onbomber ervoor zorgt dat hij Ted Kaczynski niet verheerlijkt of zijn misdaden (die resulteerden in drie doden en nog veel meer gewonden) rechtvaardigt, helpt het verhaal uit de jaren vijftig te verklaren hoe hij uiteindelijk zo gedesillusioneerd raakte door de samenleving zoals wij die kennen. Janus Metz sprak meer over wat het personage Joanne vertegenwoordigt voor de film als geheel en vertelde me:
Ze kijkt voorbij het monster, ze kijkt voorbij alle dingen die zich aan de oppervlakte bevinden, en ze viert niet alleen maar de verovering van The Unabomber. Zij is de kern van het verhaal en ze beseft de omvang van de tragedie die dit is. Dus in zekere zin zijn haar tranen aan het einde een traan voor alles.
De tragedie van de slachtoffers van The Unabomber is zeker iets dat in de Netflix-film wordt benadrukt. De film begint met één bombardement en was een huiveringwekkende manier om het verhaal te beginnen. Hoewel je tegen het einde van de film toch medelijden krijgt met de jonge Ted, na de manier waarop hij op Harvard werd gemanipuleerd.
Volgens de filmmaker vertegenwoordigen Joanne’s tranen de pijn van meerdere generaties Van Unabomber verhaal. Dat geldt ook voor de slachtoffers, Ted, en zijn familie. Metz zei het:
Het is een traan voor Ted, het is een traan voor David, zijn broer, die hem aan de FBI heeft overgegeven. Het is een traan voor alle slachtoffers. Ik dacht dat dit de juiste manier was om de film te beëindigen. Daar zit een beetje een boodschap in.
De uitvoering van Shailene Woodley verkoopt op dit moment echt, net als de manier waarop het verhaal met twee tijdlijnen uitgroeit tot een crescendo in Act Three. Want terwijl Ted een spannende confrontatie heeft met Henry Murray van Russell Crowe, weten Joanne en haar team Kaczynski in de jaren ’90 eindelijk te pakken te krijgen. Ik vond het een enorm bevredigend einde, en het zou interessant moeten zijn om te zien of Netflix-gebruikers het er nu mee eens zijn dat het uit is.
Onbomber wordt nu gestreamd op Netflix als onderdeel van de filmreleaselijst voor 2026. Alleen de tijd zal leren hoe fans reageren en of het trending wordt in de Top 10 van de streamingdienst.
