Het is een geweldig jaar geweest voor horrorfilms, vooral de laatste tijd Obsessie En Achterkamers records breken ondanks hun lage budgetten en jonge regisseurs – en dit weekend staat er weer een nieuw aanbod op de filmkalender van 2026 van een beginnende filmmaker. van Adriaan Chiarella Leviticus Mijn aandacht viel meteen op vanwege het griezelige verhaal dat bovennatuurlijke horror vermengt met een LGBTQ+ liefdesverhaal, en na het lezen van recensies van critici ben ik nog enthousiaster over de komende horrorfilm.
Leviticus sterren Joe Bird, die velen zich misschien nog herinneren van de Praat met mij gecast als Riley, het kleine broertje in het midden van Praat met mij’s meest gruwelijke moment. In Leviticus hij speelt Naim, die wordt gekweld door een bovennatuurlijke entiteit nadat hij verliefd is geworden op Ryan van Stacy Clausen. Dus wat zeggen critici? In zijn Leviticus recensie, Marshall Shaffer van Slant geeft het 3 van de 4 sterren en schrijft dat het zowel een griezelig horrorverhaal als een aangrijpende tienerroman is. Hij zegt:
Het hart van de film ligt bij Naim, de schooier van de twee jongens. Het zien hoe de aarzeling van het personage uitgroeit tot echte tederheid blijkt enorm aangrijpend dankzij de prestaties van Bird. De jonge acteur maakt gebruik van de onderzoekende geest van een adolescent die nog steeds bezig is zoveel meer over zichzelf en zijn nieuwe omgeving te ontdekken. Bird maakt het vooruitzicht dat Naim Ryan verliest, een van de weinige dingen waar hij zeker van is, hartverscheurend realistisch. Deze vluchtige, kwetsbare leidende wending zorgt ervoor dat Leviticus nooit het contact met de menselijke emotie verliest, ook al stuurt Chiarella de conclusie van de film steviger richting genre-terrein.
Carlos Aguilar van Variety is het daarmee eens Leviticus is een ‘briljant’ en ‘uitstekend’ debuut van Adrian Chiarella dat ‘bloedstollende schrik combineert met scherp sociaal commentaar.’ Aguilar zegt dat de regisseur zijn plaats tussen de meest meeslepende stemmen van het genre heeft verdiend door te schrijven:
Met Leviticus hanteert Chiarella afschuw ter verdediging van queer love, waarbij ze gemakkelijk sentimentalisme vermijdt, terwijl ze zich ook niet overgeeft aan hopeloosheid, en tegelijkertijd de hunkering van het publiek naar effectief, huiveringwekkend ongemak bevredigt. De tijd zal zijn werk doen, maar Leviticus lijkt zeker een plaats te zullen verdienen in het pantheon van opmerkelijke vreemde horror.
Mark Kennedy van de AP beoordeelt de film met 3,5 van de 4 sterren en prijst de hoofdrolspelers in Adrian Chiarella’s “veelbelovende” debuut, dat uit verlangen demonen maakt. Kennedy schrijft:
Chiarella baseert zich niet alleen op het idee dat seksueel verlangen je kwetsbaar maakt, maar ook op de schade die het onderdrukken van wie je bent kan aanrichten. In dit geval neemt de demon de vorm aan van jouw geliefde. Het heeft de lust bewapend. … Chiarella’s pro-queer filmwerk strekt zich uit tot zijn vermogen om de onhandige extase van nieuwe liefde, het felle verlangen van gestolen kussen en hoe eng het is om zich aan een nieuwe partner te onderwerpen, perfect vast te leggen. Een pluim voor Bird en Clausen voor het vastleggen van dat universele gevoel.
Veel critici trekken vergelijkingen tussen Leviticus En Het volgtmaar Meagan Navarro van Bloody Disgusting zegt dat de film van Adrian Chiarella boven de invloeden van andere films uitstijgt in de manier waarop het de gruwel weergeeft van het voortdurend leven in angst om simpelweg te bestaan. De criticus geeft het 3,5 van de 5 schedels en zegt:
Leviticus is een sterk debuut met een scherpe stem aan het roer. Chiarella haalt aangrijpende, gelaagde optredens uit zijn jonge hoofdrolspelers die ervoor zorgen dat de sociale horror diep doordringt, ook al voelen sommige van de meer bovennatuurlijke componenten af en toe muf aan. We geven veel om het voortbestaan van Naim en Ryan, waardoor Leviticus een gespannen, sfeervolle en claustrofobische visie wordt van jonge liefde in een haatdragende wereld.
Kristy Puchko van Mashable belt Leviticus een ‘queer horrorschat’ die lijkt op iets dat we misschien zouden zien Verhitte rivaliteit nam een heel donkere wending. De film is een ‘absolute knaller’, zegt ze, en noemt hem ‘uiterst spannend, slim gemaakt en uiteindelijk rebels’. Joe Bird is hier de echte ster, zoals Puchko zegt:
Leviticus vertrouwt niet zozeer op regels of rituelen om zijn wereld en boodschap op te bouwen, maar op de uitvoeringen van Bird en Clausen. Net als in Talk to Me heeft Bird een meeslepende kwetsbaarheid op het scherm. Hier flikkeren zijn ogen van lust, angst, jaloezie en gelukzaligheid. Door zijn kleinheid vergeleken met Ryan lijkt hij kwetsbaar, of hij nu een kus riskeert of voor zijn leven rent. Hij leeft, en hoe zou een publiek niet onder de huid van zijn ervaring kunnen vallen en naast hem kippenvel krijgen van opwinding en afgrijzen?
Critici prijzen Adrian Chiarella’s visie op homofobie sindsdien als horror Leviticus ging in première op het Sundance Film Festival in januari – tot het punt dat het vrijdag 19 juni debuteert met een Certified Fresh 95% op Rotten Tomatoes. Maar zoals Chiarella aan onze eigen Corey Chichizola vertelde: het gaat verder dan een allegorie voor conversietherapie.
Dit was een LGBTQ+-film waar ik naar uitkeek, en het lezen over hoe krachtig de prestaties van Joe Bird en Stacy Clausen in deze “bloedstollende” film zijn, heeft me alleen maar enthousiaster gemaakt.
