Met zoveel discussie online over hoe het met Zach Cregger gaat Residentieel kwaad is een eerbetoon aan de langlopende videogamefranchise, ik heb er een punt van gemaakt om deze te zien zodra deze op het filmschema voor 2026 stond. Hoewel ik kan bevestigen, en zelfs Cregger zal toegeven, dat hij zich bij het vertellen van het verhaal een aantal creatieve vrijheden heeft veroorloofd, denk ik dat hij de geest van de spellen zo goed heeft weergegeven dat de zombiespellen een geluk mogen hebben dat hij zijn naam eraan heeft verbonden.
Wat ik hier het leukste aan vind, is de aanpak en hoe deze verschilde van andere succesvolle videogameaanpassingen. Ik kan niet zeggen dat ik ooit het gevoel heb gehad dat ik Sonic of Super Mario Bros. speelde toen ik naar hun films keek, maar dat gevoel had ik zeker toen ik keek Residentieel kwaad.
Resident Evil zorgt voor de schrik en de sfeer van het spelen van de spellen
Zach Cregger zei dat hij normaal gesproken niet bang wordt, maar het spelen van het 8e deel in VR maakte hem echt bang. Ik ben daar dankbaar voor, want ik voel een van de grootste sterke punten van Residentieel kwaad zoals een film is, hoe het precies weergeeft hoe ik me voel elke keer dat ik een van de games speel.
De onverwachte sprong maakt je bang zodra je je veilig voelt, de angstaanjagende locaties waarvan je weet dat je die moet betreden om verder te komen in het spel, en de beperkte munitie die je hebt tegen een stel superkrachtige zombies. Het zal je angst door het dak drijven, tot het punt waarop ik het gevoel in mijn achterhoofd krijg dat me zegt dat ik gewoon moet stoppen en iets anders moet doen.
Het is overweldigend, maar zoals ik al zei toen ik de trailer voor het eerst zag, is dat precies hoe iemand zich zou voelen als hij in de wereld van Residentieel kwaad. Ik ga deze situatie niet betreden met het gevoel zo koel, kalm en beheerst te zijn als Leon Kennedy of Chris Redfield. Ik ga schreeuwen, schoten missen en klauteren als Bryan, en ik zal ontzettend bang zijn totdat het allemaal voorbij is.
Resident Evil van Zach Cregger laat zien dat er meer dan één manier is om een videogamefilm te maken
De nieuwe Residentieel kwaad De film is geen shot-voor-shot reproductie van een specifiek deel van de franchise, maar hij is nog steeds goed en veel trouwer aan het bronmateriaal dan de originele reeks films. Niet alleen dat, ik durf te zeggen dat de ideeën van Zach Cregger dat hij aan het universum is toegevoegd, opname in de games rechtvaardigen, en dat het beter zou zijn als sommige van die monsters erbij zouden worden betrokken.
Resident Evil infecteert Box Office met recordpremière, maar hoe ging het met Practical Magic 2?
Ik hoop echt dat makers van andere aankomende videogameaanpassingen kennis nemen en beseffen dat er meer dan één manier is om een gevierde film te maken. Zeker, een animatiefilm kan duizend referenties in één film maken en toch een miljard dollar opleveren, maar het heeft waarde om de sfeer naar het grote scherm te brengen.
Residentieel kwaad gedijt in het oproepen van dat gevoel zonder dat je een gamecontroller in je hand hoeft te houden, hoewel ik wou dat ik er een had om enkele van Bryans stommere beslissingen terug te draaien. Ik weet nog steeds niet waarom hij die ladder gooide, maar het doorbrak wel even de spanning op een hilarische manier.
Residentieel kwaad is momenteel in de bioscoop en de moeite waard om te bekijken als je een fan bent van de franchise. Ik moedig iedereen die van het Raccoon City Incident houdt aan om te gaan kijken en te duimen dat we hier nog een film uit kunnen halen.
