Waarom we allemaal onze smartphones moeten neerleggen

Tegenwoordig gebruiken we het woord ‘beschikbaar’ voornamelijk om te verwijzen naar de digitale beschikbaarheid, dat wil zeggen hoe snel iemand reageert op sms-berichten of e-mails. Is er iemand die u nu kunt sms’en en zeker kunt zijn van een onmiddellijk antwoord? Dit type persoon is in het echte leven vaak minder beschikbaar, omdat ze zo toegewijd zijn aan het onderhouden van hun digitale leven.

In de openbare ruimte is de beschikbaarheid zeldzaam. Bijna niemand is afgestemd op zijn omgeving of staat open voor een gesprek, ontvankelijk voor subtiele sociale en ecologische signalen. Ik zat onlangs in een luchthavenbus toen ik me realiseerde dat ik niet wist bij welke terminal ik moest uitstappen. In paniek wendde ik mij tot de man naast mij, die toevallig een luchthavenuniform droeg. Ik begon te praten voordat ik merkte dat hij oordopjes met ruisonderdrukking droeg en naar een basketbalwedstrijd op zijn telefoon keek. Natuurlijk had ik hem op de schouder kunnen tikken, maar mijn tijd was beperkt – en had hij niet duidelijk gemaakt dat hij geen contact met mij wilde hebben?

Beschikbaarheid maakt je tot een publieke hulpbron, iemand om advies en aanwijzingen te vragen, iemand om mee te leven als het slecht weer is of de vlucht vertraagd is, iemand om iemands bagage of hond in de gaten te houden terwijl die naar het toilet rent.

Zelfs als er nooit een beroep wordt gedaan op een beschikbare persoon, verbetert zijn latente beschikbaarheid toch de sfeer voor alle aanwezigen. Het is veel prettiger om een ​​ruimte te delen met iemand die, hoe subtiel ook, erkent dat je bestaat.

De onbeschikbaarheid van anderen is zo verontrustend en zo invaliderend dat onze enige verdediging erin bestaat dat we zelf niet beschikbaar zijn.

Die keren dat er een beroep op je wordt gedaan om een ​​vreemdeling te helpen, zul je een golf van trots voelen. Je hebt een verschil gemaakt in de dag van iemand en het vertrouwen in de goedheid van vreemden versterkt. Hoe meer we met elkaar praten, hoe minder we hoeven te vrezen.

In ruimtes van universele digitale absorptie praten we helemaal niet met elkaar. Ogen ontmoeten elkaar nooit. Er is geen spontaniteit, alleen maar stilstand.

Wachtkamers moeten vol zitten met boeken, spelletjes en gesprekken, in tegenstelling tot het stille, op zichzelf staande tikken en luisteren dat tegenwoordig de boventoon voert. Mensen gedijen in gemeenschap. Als we niet beschikbaar zijn, komen we zelden lang genoeg uit ons zintuiglijke isolement om ons betekenisvol verbonden te voelen.

Toch zijn wij niet bereid ons beschikbaar te stellen. Twee vragen:

Bezoek je liever een openbare ruimte zonder schermen en noise-cancelling koptelefoons?

Bent u bereid om de volgende keer dat u in de trein, bij de dokter of bij de kassa staat, af te zien van digitale media?

De meeste mensen zullen op het eerste ja antwoorden en op het tweede nee. Dit komt niet puur door schermverslaving; het is omdat we niets beters kunnen vinden om naar te kijken dan onze schermen. We hebben een samenleving opgebouwd waarin de smartphone soms het minst deprimerende en meest stimulerende ding in de openbare ruimte is. Onze samenleving is waarin de weinige onverschrokken mensen die bereid zijn om met hun omgeving om te gaan, geen ogen of oren zullen vinden om hen te ontvangen.

Ironisch genoeg is het kijken naar schermen de manier waarop we de trieste toestand van onze openbare ruimtes buiten beschouwing laten. We kunnen het niet verdragen om tegenover een menigte onverschillige zielen te staan. Het is massale afwijzing. De onbeschikbaarheid van anderen is zo verontrustend en zo invaliderend dat onze enige verdediging erin bestaat dat we zelf niet beschikbaar zijn.

*

Ik ben sociale onbeschikbaarheid gaan zien als een cyclus van afwijzing. In restaurants zie ik vaak koppels die in deze cyclus vastzitten. Persoon X is misschien bezig met het vertellen van een verhaal als Persoon Y zijn telefoon tevoorschijn haalt; X blijft nog een paar seconden praten totdat ze zich ervan bewust worden dat Y afgeleid is; dan loopt X weg en haalt zijn eigen telefoon tevoorschijn; dan voltooit Y hun telefoontaak en kijkt op, maar ontdekt dat X afgeleid is. Y wacht even voordat hij de telefoon weer oppakt, en de cyclus gaat verder.

In dit soort scenario’s zorgen onze telefoons ervoor dat we minder inactief lijken, en dat er meer vraag naar is. Ze verzachten onze verveling en isolatie. Ze verzachten onze pijn. Ze beantwoorden de belediging.

We wijzen de wereld af als een manier om met gevoelens van afwijzing om te gaan. Wij wijzen af, en wij worden afgewezen. Niemand besteedt aandacht aan ons, en wij besteden aandacht aan niemand, en de wereld wordt een vijandige plek, en het internet wordt daarentegen een rustgevende oase waarin pijn ons niet kan raken – maar ook niets echts.

Zonder smartphone kan ik niet deelnemen aan de cyclus van afwijzing. Ik ben er nog steeds getuige van. Als mijn vrienden hun smartphones gebruiken, zit ik daar maar en zie eruit alsof ik mijn punt probeer te bewijzen. Het maakt iedereen ongemakkelijk.

Wat als ik tijdens een maaltijd een boek tevoorschijn zou halen en het zou gaan lezen terwijl mijn vrienden wachtten op mijn terugkeer naar de realiteit? Dit zou duidelijk onaanvaardbaar zijn. Een smartphone zou niet anders moeten zijn.

Als u ervoor kiest om te downgraden, zult u ontdekken dat deze smartphonecontroles veel langer duren dan u denkt. Wat voor de gebruiker misschien een paar seconden lijkt, is in werkelijkheid een lang intermezzo van stil tikken. Het is ongemakkelijk om deze momenten af ​​te wachten, maar klagen kan wrok opwekken. Als je de cyclus van afwijzing wilt doorbreken zonder je relaties te beschadigen, kun je het beste stilletjes een alternatief modelleren.

*

Zelfs als u niet klaagt over het smartphonegebruik van anderen, kan het feit dat u zich onthoudt, ervoor zorgen dat zij zich beoordeeld voelen.

Je relatie tot technologie zegt iets over je relatie tot de wereld. Het is niet prettig om je daarvoor te schamen.

Een onverwacht effect van mijn inspanningen op het gebied van publiek activisme is dat mensen zich nu schamen als ze hun smartphones in mijn bijzijn gebruiken. ‘Sorry, ik weet dat je dit waarschijnlijk haat’, zeggen ze terwijl ze de routebeschrijving opzoeken of een bericht typen. “Het gaat goed met je!” Ik zeg: “Ik heb er helemaal geen last van.” Dit is niet helemaal waar: het stoort me wel dat smartphones zo alomtegenwoordig zijn, vooral als de meerderheid van mijn kennissen beweert ze te haten. Maar het aannemen van een harde, superieure houding zal niemand ervan overtuigen om op te geven. Bij andere verslavingen heeft het niet gewerkt, dus waarom zou het bij deze wel werken?

Als mensen niet voorbereid zijn om iets te veranderen, als ze zich misschien niet eens realiseren dat verandering mogelijk is, kun je het beste je eigen reis delen: hoe je je eerder voelde, wat je deed en hoe je je daarna voelde. Dit geeft uw luisteraar de ruimte om zonder enige druk van buitenaf over het onderwerp na te denken.

Een openlijk oordeel leidt tot defensieve houding. Toen ik begin twintig was, ging ik uit met een man die een klaptelefoon gebruikte en mijn werk op sociale media vocaal afkeurde. Een groot deel van mijn interne monoloog gedurende die maanden was gewijd aan het verdedigen van mijn standpunt: ik had een smartphone nodig om geld te verdienen; consistent posten hield mijn cijfers op peil; de man had een betaalde baan als docent en ik was een worstelende kunstenaar; Hoe durft hij mij te beoordelen! Lang voordat ik er klaar voor was om het te zien, merkte deze man op dat mijn smartphone me ellendig had gemaakt. Pas jaren nadat de relatie was beëindigd, kwam ik tot exact dezelfde conclusie.*

Technologie is een delicaat onderwerp. Het is persoonlijk en politiek, lokaal en mondiaal. Je relatie tot technologie zegt iets over je relatie tot de wereld. Het is niet prettig om je daarvoor te schamen, ook al weet je diep van binnen dat je jezelf tekort doet.

Stel dat uw partner een scrollgewoonte heeft die afbreuk doet aan de quality time. Als we dit op dit moment frontaal aanpakken, kan dit strijdlustig overkomen. Je partner antwoordt misschien: ‘Ik ben met iets belangrijks bezig’, of ‘Ik heb deze film al gezien, dus ik hoef niet op te letten’, of ‘Laat me alsjeblieft even tot rust komen na het werk.’

Mensen hebben de neiging niet goed te reageren op onmiddellijke feedback, en dit kan ook te veel nadruk leggen op één geval in plaats van op een bredere trend. Dus als je iemands telefoongebruik ter sprake wilt brengen, raad ik je aan dit op een ontspannen en schermvrij moment te doen. Op die manier voelt het minder als een aanval dan als een open discussie over hoe technologie de relatie heeft beïnvloed.

Als je het ter sprake brengt, probeer je dan te concentreren op hoe je je voelt als de andere persoon zijn of haar apparaat verkiest boven jou. Zeg dat u aanwezigheid en luisteren op prijs stelt. Neem verantwoordelijkheid voor de keren dat je zelf afgeleid bent (om welke reden dan ook) en niet aan de behoeften van de ander hebt voldaan. Zorg ervoor dat er overal een sterkere, veiligere band ontstaat. Bespreek gedeelde waarden en hoop voor de toekomst.

Heroverweeg de aard van quality time: misschien zal het minder om technologie draaien. Misschien wil je samen nieuwe activiteiten uitproberen. Misschien wilt u uw telefoons achterlaten, of u nu gaat wandelen, eten of voorgoed.

*Toen ik vorig jaar contact met hem opnam om je te bedanken, vertelde hij me tot mijn grote teleurstelling dat hij een upgrade naar een smartphone had uitgevoerd.

__________________________________________

Je hebt geen smartphonehoesje nodig

Van U hebt geen smartphone nodig: een praktische gids voor het downgraden van uw telefoon en het upgraden van uw leven van Augustus Lamm. Copyright © 2026. Verkrijgbaar bij Vintage Books, een afdruk van Knopf Doubleday Publishing Group, een divisie van Penguin Random House, LLC.

Audio overgenomen met toestemming van Penguin Random House Audio van U HEBT GEEN SMARTPHONE NODIG door August Lamm, uittreksel voorgelezen door de auteur. Augustus Lamm ℗ 2026 Penguin Random House, LLC. Alle rechten voorbehouden.