We hebben allemaal films die we nog steeds graag citeren, zelfs tientallen jaren nadat we ze voor het laatst hebben gezien. Een van die films voor mij is 1987 Sleepnet Met in de hoofdrollen Tom Hanks en Dan Aykroyd. Ik had hem al minstens 25 jaar niet meer gezien toen ik merkte dat hij in september op Netflix verscheen. Ik was opgewonden. Dit was een goede kans om de film opnieuw te beleven die misschien niet de beste reputatie heeft, maar waar ik altijd van heb gehouden. Of tenminste, ik gedachte Ik vond het geweldig. Nadat ik het opnieuw heb bekeken met mijn Netflix-abonnement, begrijp ik waarom mensen het weggooien. Ik vind het niet eens zo leuk meer. Laten we erop ingaan.
Er zijn nog enkele geweldige momenten
Ik ben een grote fan van Tom Hanks-films uit het begin en midden van de jaren 80 Vrijgezellenfeest, De Geldkuil, En Plons. Ik hou van die gekke, overdreven komische Hanks waar we niet veel van hebben gehoord sinds hij Oscars begon te winnen en America’s Dad werd. Het is niet dat ik niet van films houd Philadelphia En Het redden van soldaat Ryan; Die vind ik ook geweldig, maar ik mis die wildere versie van Hanks in die vroege films. Sleepnet is een van die films uit het einde van die vroege serie. Groot kwam uit in 1988, en dat was het keerpunt in zijn carrière.
En Hanks is er grappig in. Mijn mening daarover is niet veranderd. Hij heeft niet veel om mee te werken, maar hij slaagt erin genoeg droge humor te leveren om mij aan het giechelen te krijgen. Eerlijk gezegd is Aykroyd ook behoorlijk goed als de heteroman van Hanks’ cut-up. De idee van Sleepnet is ook nog steeds een grappig uitgangspunt. Als iemand die oud genoeg was om herhalingen te hebben gezien van het originele tv-programma waarop het was gebaseerd, kende ik de sfeer, en het was (en is nog steeds) rijp voor parodie. Soms werkt het echt. Op andere momenten valt het echter uit elkaar.
Zonder Aykroyd en Hanks is er hier heel weinig
Ik kan niet één specifiek ding aan de film aanwijzen dat ik echt haat of zoiets, maar de film is voor mij niet meer grappig. Buiten enkele ogenblikken, Sleepnet is een serieuze strop. Het is niet het plot, en dat is prima. Het zijn niet de karakters waarvan ik denk dat ze werken. Het is maar een ploetje. Er zijn lange periodes waarin het gewoon niet grappig is. Er zijn ook geen personages buiten Aykroyd en Hanks die überhaupt grappig zijn. Het karakter van Dabney Coleman is bijzonder cringy. Ik rolde meer met mijn ogen dan dat ik lachte.
Ik denk dat dit wordt weerspiegeld in de opmerkelijk gemiddelde beoordeling op Rotten Tomatoes, waar deze rond de 50% zweeft. Dat is zeker een onvoldoende, maar het is niet helemaal waardeloos. Dit is niet het geval Slagschip Aarde. Het is ook niet een van de beste komedies van de jaren 80. Het komt zelfs niet eens in de buurt van een van de beste komedies van 1987. Dat is een jaar inclusief De prinsessenbruid, Arizona opvoeden, Beverly Hills Cop II, En Avonturen in oppassen, onder vele anderen. Om nog maar te zwijgen, Sleepnet werd dezelfde dag vrijgelaten als Ruimteballen, het was dus niet eens de beste komedie van het openingsweekend.
Ik zal nog steeds de regels citeren waar ik van hou (“Zoals de hanenkammen gaan, is het niet zo slecht”), maar ik denk niet dat ik de hele film ooit nog een keer zal bekijken.
